تنها هنر برخی از ما
اسعدیان یادمان انداخت که به دور و برمان بهتر نگاه کنیم و قدر داشته هایمان را که یکی یکی می روند بدانیم و تابلویش نقش ایثار و فداکاری بدون ادعا و بوق و کرنا کردن ها را دوباره به یادمان آورد.
" بوسیدن روی ماه " در کویر این روزهای سینمای ایران پر از حس خوب است. پر از قاب شهدا و عطر مادران شهدا.
بوسیدن روی ماه پر از حرفهای گفته ای است که سالهاست برخی مان فقط شعارش را می دهیم و از این شعار خیلی ها را دل زده کرده ایم اما بوسیدن روی ماه کسی را دلزده و ناراحت نمی کند.
این را از آنجایی می شود فهمید که در سالنی در شمال تهران نشسته باشی و از میان جمعیتی حدود ۲۰۰ نفره که شاید به تعداد انگشتان یک دست از آنها هم ظاهر مذهبی ندارند را ببینی که تا انتها و در سکوت محض تابلوی اسعدیان را تماشا می کردند.
حس بوسیدن روی ماه از جنس " طلاومس " و " آژانس شیشه ای " است و برایت از نسل چهارم انقلاب هم می گوید که با چه زبانی شیفته آرمانهای شهدایش می شوند و چگونه روی ماهشان را می بوسند.
بوسیدن روی ماه از شهدا می گوید و مدیران تازه به دوران رسیده ای که سودای بزرگ شدن در سر دارند و اینجاست که صدای خیلی ها در می آید و بوسیدن روی ماه را تحمل نمی کنند.
اسعدیان یادمان انداخت که به دور و برمان بهتر نگاه کنیم و قدر داشته هایمان را که یکی یکی می روند بدانیم و تابلویش نقش ایثار و فداکاری بدون ادعا و بوق و کرنا کردن ها را دوباره به یادمان آورد.
بوسیدن روی ماه، ما را یاد خیلی چیزهای دیگر هم انداخت؛ اینکه برخی مان از سینما فقط صف کشیدن ها و شعاردادن ها و جلوی ارشاد جمع شدن ها برای کوبیدن فیلمهای سخیف را بلدیم؛ اما بلد نیستیم بلیط تهیه کنیم و فیلم های این گونه را حمایت کنیم با سالن های پر و معرفت های مضاعف.
بوسيدن روي ماه را ببينيم تا اندكي از مادران شهدا خجالت بكشيم.