«من مادر هستم» وارد باشگاه میلیاردیها شد
میلیاردی شدن به لطف جنجال
فیلم جیرانی سعی کرده تا در فضایی غیرمتعارف شعار اخلاقی بدهد، چیزی نظیر آنچه کارگردانان فیلمهای نیمه اروتیکی شبیه «غریزه اصلی» میکنند تا فیلم خود را روشنفکری جلوه دهند، اما به خاطر نقاط ضعف فراوان، این فیلم از ارتباط برقرار کردن با مخاطب ناتوان است.
روز گذشته رقم فروش فیلم من مادر هستم از مرز یك میلیارد تومان گذشت. این رقم فروش در حالی به دست آمد كه فیلم یادشده، با مولفههای سینمای ایران یك فیلم متوسط رو به پایین به شمار میرود.
واقعیت این است که فریدون جیرانی کارگردانی است که بیشتر از آنکه به فروش فیلم توجه داشته باشد، به مولفههای شخصی خود و سبک خاص خود در فیلمسازی توجه دارد. تکرار یک نام «مشرقی» در تمامی فیلمهای جبرانی و توجه بی اندازه به مسایل جنسی و خشونت در فیلمهای شاخص این کارگردان(قرمز، آب و آتش، پارک وی، شام آخر، من مادر هستم) نشان میدهد جیرانی چه در سر دارد.
فروش فیلم اخیر او بیشتر از آنکه به فیلمنامه قوی، بازی بازیگران یا سابقه کارگردان مربوط باشد، به تبلیغات منفی پیرامون فیلم مربوط است. فیلم البته داستان پرکششی دارد اما این داستان پر کشش، نه تنها خوب ساخته نشده، بلکه گاهی به ساختار فیلم ضربه زده است.
اولین اشکال فیلم، روایت داستان از طرف سیمین در مطب یک روانپزشک است که به پیشبرد قصه هیچ کمکی نمیکند و فقط باعثشده که عذاب وجدان سیمین اعتراضی به حکم الهی قصاص قلمداد شود. در فیلمهای اول شخص، داستان باید از زاویه دید او روایت شود اما «من مادر هستم» مملو از صحنههایی است که سیمین از آنها بی خبر است.
همانطور که گفته شد این یکی از فراوان اشکالات فیلم جیرانی است. پخش فیلم خانوادگی در دادگاه عمومی جلوی چشم دهها تماشاگر، ملاقات سیمین با وکیلش در اتاق هتل و موارد دیگری از این دست، نشان میدهد کارگردان فیلم را نه در فضای واقعی که در فضای ذهنی خودش ساخته است.
فیلم جیرانی سعی کرده تا در فضایی غیرمتعارف شعار اخلاقی بدهد، چیزی نظیر آنچه کارگردانان فیلمهای نیمه اروتیکی شبیه «غریزه اصلی» میکنند تا فیلم خود را روشنفکری جلوه دهند، اما به خاطر نقاط ضعف فراوان، این فیلم از ارتباط برقرار کردن با مخاطب ناتوان است. مثلا گرچه شخصیتی مثل نادر، به لطف بازی خوب فرهاد اصلانی باور پذیر از آب درآمده است، اما شخصیت پدرام چنان حضور زائدی در فیلم دارد و چنان با بازی ضعیفی همراه شده است که مخاطب در بیشتر صحنههای عاطفی - احساسی، حضور پدرام به خنده میافتد.
مساله ای که خود جیرانی هم به آن واقف می باشد، این است که به طور قطع اگر تجمع های اعتراضی در انتقاد به این فیلم او شکل نمی گرفت، محال بود من مادر هستم به چنین رقم فروش بالایی دست پیدا كند.