شکوفایی خلاقیتهای ادبی بچهها
برنامههای آموزشی کانون پرورش فکری کودکان برای بچهها، از بخشهای جانبی پرطرفدار در بین کودکان و نوجوانان است که طی آن بسیاری از خلاقیتهای بچهها از جمله در بخش ادبیات شکوفا شده و به مرحله باروری میرسد.
به گزارش افکارنیوز، علیالله سلیمی: در آلومینیومیش با آن شیشههای کوچک رنگارنگی که میان آلومینیومهای ۶ ضلعی وسط در به کار رفته، احساسی شبیه وارد شدن به یک خانه کوچک را تداعی میکند. قفسههای پر از کتابی که به دیوار چسبیدهاند، یک چاردیواری رنگی را به وجود آوردهاند.
کمی بالاتر از قفسه کتابها، روزنامه دیواریهایی با موضوعات مختلف به چشم میخورد. روزنامه دیواریهایی زیبا و متنوع که در مناسبتهای خاص توسط اعضای کانون تهیه شدهاند. ماکتها و مجسمههای کاغذی که روی میزهای جلوی در چیده شده است به وسیله تابلوها و پلاکاردهای کوچکی که در دست دارند، وقایع تاریخ ایران را روایت میکنند.
دستسازههای سفالی کودکان که با گل رس درست شده، در پشت ویترینی شیشهای خودنمایی می کنند. این جا محل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شماره ۱۲ در خیابان شهید قفیلی در منطقه ۱۷ شهر تهران است؛ جایی که خانهای دوست داشتنی برای بچههای کتابخوان خان های این حوالی است این را میشود از دکوراسیون داخلی آن فهمید. روی میزی که در انتهای سالن نه چندان وسیع و «ال» مانند کانون قرار گرفته، کارت پستالهایی با شکلها و نوشتههای متنوع به چشم می خورد که با ذوق و شوقی کودکانه نقاشی و تزئین شدهاند.
امروز دانش آموزان دبستان پسرانه «پیام اسلام» میهمان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شماره ۱۲ هستند. دانش آموزان روی صندلیهای پلاستیکی که دور میزهای مربع شکل کتابخانه چیده شده نشستهاند و با دقت به توضیحات مربی کانون گوش میکنند. مربی برای آنها مسابقهای علمی طراحی کرده که در آن اطلاعات عمومی کودکان مورد سنجش قرار میگیرد. دعوت از مدارس طرحی است که این روزها در این مرکز انجام میشود، طرحی برای حفظ ارتباط کودکان با کانون.
«اعظم تهرانی» مسئول مرکز که ۲۲ سال از سابقه ۲۷ ساله فعالیتهای فرهنگی خود را در کانونهای پرورش فکری کودکان و نوجوانان گذرانده است، میگوید: کانون های پرورش فکری کودکان و نوجوانان ظرفیت مناسبی برای گسترش فرهنگ مطالعه و کتابخوانی دارند و میتوانند کمبود مراکز فرهنگی مناطق جنوبی را تا اندازهای جبران کنند.
او و همکارانش که هر ۶ ماه برنامه خاصی برای کانون تدارک میبینند، سعی میکنند در زمان فعالیت مدارس و مشغلههای تحصیلی بچهها هم این مرکز را پررونق نگه دارند. تهرانی با اشاره به غیرمستقیم بودن آموزشها در کانونهای پرورش فکری توضیح میدهد: استفاده از روش قصهگویی، نمایش و کتابخوانی بهترین و ماندگارترین شیوه آموزش به کودکان است که با مشارکت فعال خودشان در این مکانها اجرا میشود.
اکنون مرکز شماره ۲۲ کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شهر تهران، ۲۱۷۸ عضو ۷ تا ۱۷ ساله دارد. در این مرکز برای کودکان ۴ تا۶ساله در روزهای سهشنبه ساعت ۱۰ تا ۱۲ کلاسهای آموزش نقاشی و کاردستی و روزهای چهارشنبه کلاس آموزش سفالگری و قصهگویی برگزار میشود.
روزهای دوشنبه ساعت ۱۴ تا ۱۶ دختران عضو کانون و روزهای سه شنبه ساعت ۹ تا ۱۱ اعضای پسر کانون در کلاسهای آموزش نقاشی شرکت میکنند. دختران روزهای دوشنبه ساعت ۱۲ تا ۱۴ در میز گرد ادبی شرکت میکنند و پسران در دو گروه سنی کودک و نوجوان در زمانبندیهای متفاوت(۱۲ تا ۱۳:۳۰) و(۱۳:۳۰ تا ۱۵) روزهای پنج شنبه گرد هم جمع میشوند تا مهارتهای ادبی را بیاموزند. روزهای چهارشنبه هم ساعت ۱۲:۳۰ تا ۱۴ کارگاه نمایش، کتابخوانی و کاردستی برگزار میشود.
تدارک اردوهای سیاحتی، زیارتی و مسابقات کتابخوانی، شرکت در جشنوارههای مختلف شهری و کشوری و دعوت از میهمانان ویژه از دیگر فعالیتهایی است که در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان انجام میشود. «مریم نشیبا» قصه گوی رادیو و تلویزیون میهمانی بود که در چندی پیش به این مرکز دعوت شد و گروه سرود کانون در جشنواره رضوی امسال مورد تقدیر قرار گرفت.
با اضافه شدن پایه ششم به مقطع ابتدایی و کمبود فضا در این مدارس، بسیاری از کتابخانهها به کلاس درس تبدیل شدهاند. وجود ۱۵ هزار و ۹۰ جلد در این کانون، میتواند تا اندازهای این کمبود را جبران کند و شرایط استفاده کودکان از برنامههای پربار این مراکز را به وجود آورد.
استفاده از کلاسهای آموزشی کانون، مهارتها و استعدادهای ادبی کودکان و نوجوانان عضو این مرکز فرهنگی ادبی را افزایش داده است. داستانک «عددهای رنگی» نوشته «لادن سنگانی» از اعضای این مرکز، نمونهای از آثار ادبی خلق شده توسط اعضای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است.
در ذیل بخشی از داستانک «عددهای رنگی» به عنوان حسن ختام این گزارش از نظر میگذرد:
ماشینها با شتاب میگذشتند و آب باران را روی سر و لباس عابران میپاشیدند. دخترک نایلون را روی دسته گلهای سرخی که به سینه میفشرد، کشید و چشم دوخت به چراغ سبز رنگ روبرویش:۱،۲،۳. چراغ زرد شد. دخترک با عجله به طرف خیابان دوید. قطرههای باران روی شیشه ماشینها نشسته بود و نمیتوانست داخل ماشینها را خوب ببیند. با نوک انگشتش چند ضربه آرام به شیشه ماشین آلبالویی رنگی که سر چهارراه متوقف شده بود، نواخت. زن جوانی که پشت رل نشسته بود و با بی صبری منتظر سبز شدن چراغ بود، آرام شیشه را پایین کشید و قبل از آن که قطرات باران به داخل ماشین نفوذ کند، اسکناسی ۵۰۰ تومانی به طرفش پرتاب
کرد. دخترک با چابکی گلها را جابجا کرد و قبل از آن که اسکناس روی زمین بیفتد، آن را میان زمین و هوا قاپید. بوی تند پیتزا که دخترک کوچک نشسته بر روی صندلی عقب ماشین با اشتها گاز میزد، لحظه ای از ماشین بیرون زد و در هوای مرطوب خیابان گم شد. چراغ قرمز شده بود و ماشینها با صدای بوقهایی ممتد از ماشین جلویی میخواستند زودتر حرکت کند. دخترک قدمی عقبتر رفت و دوباره چشم دوخت به عددهایی که سبز و زرد و قرمز میشدند... روشنایی روز در تاریکی غروب گم شده بود و مشتهای دخترک پر بود از اسکناسهای مچاله شده. چند شاخه گل سرخی که مانده بودند، زیر نایلون سفید رنگ پژمردهتر از آنچه بودند، به
نظر می رسیدند. دخترک با خستگی به چراغ رنگی پشت کرد و به طرف فروشگاههایی که کم کم چراغانی و نورانی میشدند حرکت کرد. آب باران کفشهای وارفتهاش را خیس و سنگین کرده بود. کفشهای سیاه و قهوهای پشت ویترین کفش فروشی براق و زیبا به نظر میرسیدند.