حاشیه حضور رهبرانقلاب در نمایشگاه کتاب
مرد میانسالی همراه با یک جوان درون غرفهای ایستادهاند که هر دو لهجه جنوبی دارند. مرد از کتابی میگوید که کنار گذاشته است برای هدیه به رهبر و جوان از دیشب میگوید که از هیجان نخوابیده است. میگوید همهاش اضطراب داشتم نکند یک وقت راهمان ندهند!
به گزارش افکارنیوز، حول و حوش هشت راه میافتیم. از در جنوبی مصلی وارد میشویم و همین باعثمیشود برای اولین بار عمق فاجعه را درک کنم. برای ما که همیشه قسمتهای ساخته شده مصلی را دیدهایم باورش کمی سخت است که بخشهایی از این بنای تاریخی وجود داشته باشد که تا این حد نیمه کاره باشد؛ بالاخره بعد از ۲۰ سال، حتما نیمه کاره بودن هم حدی دارد دیگر! شاید هم برخی مسئولان قصد دارند این مجموعه را به عنوان نماد ناکارآمدی برخی مدیران، کماکان دست نخورده باقی بگذارند!
هنوز ۹ نشده که بعد از کمی معطلی وارد شبستان میشویم. ۶ راهروی انتهایی سالن مقصد رهبری خواهد بود برای بازدید. به غیر از دو سه غرفه، بقیه غرفهها باز هستند و مسئولانشان مشغول چیدن کتاب و رسیدن به سر و وضع آن. شروع میکنیم به چرخ زدن در راهروها و سرک کشیدن در کتابها. میان همین سرک کشیدنها محمد سرشار را میبینیم. او در این چند شب نمایشگاه اجرای برنامه «بهار کتاب» شبکه چهار سیما را به عهده گرفته و اتفاقا همین پریشب هم وزیر ارشاد مهمانش بوده است، با موضوع پیگیری مطالبات رهبری در حوزه کتاب. میگویم چرا خیلی سئوالهای سفت و سخت نپرسیدی از وزیر؟ جواب میدهد که مگر
ندیدی همانهاهم که پرسیدم باعثشد برنامه نیم ساعت زودتر تمام شود!
۲۰ دقیقه از ۹ گذشته که وزیر ارشاد و سرپرست معاونت فرهنگی وارد میشوند. سالهای ابتدایی را نمیدانم ولی در این چند سال اخیر یادم نمیآید رئیس نمایشگاه کتاب سرپرست معاونت فرهنگی باشد و هنوز حکمش نخورده باشد.
مرد سن و سالداری با دو پسر جوان درون غرفهای ایستادهاند. مرد مسئول غرفه است و وقتی فهمیده قرار است امروز رهبر بیاید، دو پسرش را هم با خود آورده است. فکر میکنم یعنی هر چند نفر که میخواستند میتوانستند بیایند؟ جواب این سئوال را چند غرفه آنطرفتر پیدا میکنم. زن میانسالی با مانتوی بلند بیقرار است و هی در راهرو قدم میزند. میگوید صبح با شوهرم آمدیم. ازش خواستم که بگذارد من امروز در غرفه بمانم. فقط هم یکی را راه میدادند. عجب شوهر فداکاری و عجب پدر زبر و زرنگی!
دفترچه یادداشت دستم است و همینطور که در راهروها میچرخم، متوجه نگاه پرسشگر غرفهدارها میشوم. با خودم میگویم حتما فکر میکننددارم از خوبها و از بدها مینویسم!
مرد میانسالی همراه با یک جوان درون غرفهای ایستادهاند که هر دو لهجه جنوبی دارند. مرد از کتابی میگوید که کنار گذاشته است برای هدیه به رهبر و جوان از دیشب میگوید که از هیجان نخوابیده است. میگوید همهاش اضطراب داشتم نکند یک وقت راهمان ندهند! میپرسم آخه چرا؟ شانه بالا میاندازد و میگوید: چه میدانم، خب اضطراب داشتم دیگر!
ده و ربع جلوی در شلوغ میشود. وزیر و سرپرست معاونت فرهنگی هم ژست استقبال میگیرند. یک نفر میآید و میکروفون وزیر را نصب میکند. بعد که آقا بیاید، وزیر باید یک میکروفون بیسیم دیگر هم دستش بگیرد. احتمالا این تنها جایی است که وزیر میکروفون میگیرد جلوی ناشران!
ده و نیم آقا میآیند. متولیان امر از افراد میخواهند که بروند در غرفههایشان و منتظر آقا باشند. آنها هم به اندازه چند متر عقبنشینی به حرف برادران گوش میکنند.
آقا از همان ابتدای ورود بدون معطلی بازدید از غرفهها را یکی یکی شروع میکنند.
آقا در یکی از غرفهها به کتابی اشاره میکنندکه نوشته جرجی زیدان است. ناشر را تشویق میکنند که بعد از ۲۵ سال بالاخره ترجمه جدیدی از این کتاب منتشر کرده است. در غرفه دیگر توجه آقا به کتابهای ترجمه نموداری لمعه جلب میشود. بعد از رفتن آقا با جوان غرفهدار حرف میزنم. میگوید خدا را شکر که آقا پسندیدند. حسرت میخورد که نتوانسته پیشانی آقا را ببوسد!
جایی که راهروهای افقی و عمودی به یکدیگر میخورند و چهارراه درست میشود، جایی است که افراد دیگر میتوانند آقا را ببینند. مردم تجمع کردهاند و هربار که آقا به این تقاطعها میرسند صلوات میفرستند.
بعد از رفتن آقا میروم سراغ دو جوانی که همین چند لحظه پیش با ایشان صحبت کردهاند. یکیشان میگوید ما در طول روز با صدها نفر مشتری سر و کار داریم، اما وقتی ایشان آمدند اصلا فضا یکجوری شد، سنگین شد. کسی که مرد خدا باشد ابهتی دارد که آدم آن را حس میکند.
دختر جوانی در غرفهای دیگر میگوید این برای من یک اتفاق تاریخی بود، احتمالا حتی برای نوههایم هم از این دیدار تعریف کنم!
در انتشارات توس، آقا برای رئیس انتشارات که او را از قدیم میشناختند، سلام مخصوص میرسانند. دختر کوچکش مسئول غرفه است و از ضعف پدر میگوید و اینکه خیلی دوست داشته آقا را ببیند.
زن غرفهدار میانسالی که دفعه پنجم یا ششم است آقا را در نمایشگاه میبیند، از من میپرسد که عکسها را از کجا میتواند پیدا کند و من آدرس سایت دفتر رهبری را میدهم. جوری نگاه میکند که سریع راهم را میکشم و میروم!
در غرفه پیکان، آقا کتابی تاریخی را ورق میزنند و شروع میکنند به گفتگو با صاحب غرفه و یک بیت شعر هم از فردوسی درباره موضوع کتاب میخوانند. در نشر پارینه که مخصوص تاریخ ایران و باستانشناسی است، پیرمردی مسئول غرفه است که به آقا میگوید دوستانم که همگی شما را دوست دارند از شاهرود تماس گرفتند و گفتند سلامشان را به شما برسانم.
آقا چند غرفه رد شدهاند، اما دختر جوانی که در غرفه پاسارگاد است، چفیه هدیه گرفته را روی صورت گذاشته است و همچنان گریه میکند.
در غرفهای دیگر، آقا به رمانهای کلاسیک جهان اشاره میکنند و با نام بردن از جین آستین و دافنه دوموریه، از محاسن رمانهای چنین نویسندگانی میگویند.
یکی از جوانهای غرفه پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی با رندی خاص، از خواب دیشبش میگوید و اینکه دیده است آقا آمدهاند غرفهشان و او دست آقا را بوسیده است. چند لحظه بعد خوابش تعبیر میشود البته به علاوه یک چفیه!
غرفهداران غرفهای دیگر بعد از رفتن آقا تازه از ما میپرسند که از کی باید چفیه بگیرند؟! میگویم از آقا دیگه، چرا به ایشون نگفتید؟ از غرفه رد شدهام که میشنوم هنوز دارند درباره اینکه چرا از خود آقا نخواستهاند بحثمیکنند.
آقا بعد از سوره مهر به غرفه نشر قطره میروند. آنجا هم کسی پیدا میشود که از آقا چفیه بخواهد و بعد آن را روی چشم بگذارد. ققنوس، مرکز و نی غرفههای بعدی هستند. در این غرفهها آقا حسابی وقت میگذارند و درباره کتابها سخن میگویند. نگاه جامع و فراگیر رهبر، اینجا نیز نمود واضح دارد و آقا در غرفههایی با گرایشها و سلایق فکری مختلف وارد میشوند و برای مشاهده منشورات این غرفهها وقت میگذارند.
آقا داخل غرفه انتشارات امیرکبیر توقف میکنند و بعد از دیدن نیمی از کتابها، کمی مینشینند. در همین هفت هشت ده دقیقه هم بحثهایی درباره کتاب و کتابخوانی در میگیرد و رهبر مثل همیشه از دغدغههایشان در این حوزه میگویند.
رهبر از غرفه امیرکبیر که بیرون میآیند جوانی آبیپوش با هیجانی خاص و با صدای بلند آقا را صدا میکند و بعد با همراهی یک از محافظان خود را به آقا میرساند. یکی دو نفر دیگر هم با استفاده از همین فرمول جلو میآیند. ارتباط صمیمی با آقا در بازدید امروز منحصر به ناشران نیست و بازدیدکنندگانی هم که خود را به محوطه رساندهاند، از هر فرصتی برای اظهار علاقه استفاده میکنند.
نزدیك اذان است و صدای قرآن میآید. آقا هم بر سرعت قدمهایشان افزودهاند و در بیشتر غرفهها به سلام و احوالپرسی اكتفا میکنند. تقریبا نیمی از راهروهایی كه در برنامه بودند، به خاطر نبود وقت دیده نمیشوند. آقا میروند و غرفهدارها بعد از تلاشی ناموفق برای رفتن دنبال ایشان كمكم برمیگردند به غرفههایشان. ما هم دوباره از همان راهی كه آمده بودیم برمیگردیم و من به این فكر میکنم كه آیا عمر كفاف خواهد داد كه مصلای تهران، این شاهکار مدیریتی را روزی بدون كیسه سیمان و بشكه و داربست و ... ببینم!