سرنوشت کسانی که دنبال امضا و عکسشان بودند
بیماری اتفاقی است که ممکن است برای هر کسی پیش بیاید و برای اقشاری چون هنرمندان بیشتر، چراکه زیاد کار میکنند، بیشتر حرص میخورند و کمتر به فکر سلامتی خودشان هستند. حال وضعیت وقتی دشوارتر میشود که شرایط بیمه آنها هم معمولا وضعیت پایدار و مناسبی ندارد و بعضا با برخی اتفاقها، این نقصان بیشتر نمود پیدا میکند.
به گزارش افکارنیوز،هر زمان که هنرمندی دچار بیماری میشود - که این اتفاق معمولا خیلی زیاد پیش میآید - بار دیگر بحثتکراری وضعیت بیمه و درمان این قشر خاص مطرح میشود. تلاشهای زیادی هم انجام شده، پیگیریهایی متعدد با نهادهایی مانند وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی یا وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و… صورت گرفته، اما هنوز راه به جایی نبرده است.
پس از آنکه در چند سال اخیر چندین هنرمند در شرایط بسیار سختی قرار گرفتند و ناچار شدند هزینههای بسیار بالایی را برای درمان بیماریشان - آن هم به شکل مقطعی – متقبل شوند، عزتالله انتظامی به عنوان یک چهره پیشکسوت هنری پیشنهاد داد تا بیمارستانی ویژه هنرمندان اختصاص داده شود. این پیشنهاد پیگیری شد و تا مراحلی هم پیش رفت و ایرج راد - مدیرعامل خانه تئاتر - با خوشحالی خبر داد که قرار شده بیمارستان قلب رجایی بخشی را ویژهی هنرمندان اختصاص بدهد، اما موضوع به نتیجهی نهایی نرسید و مدتی بعد وزیر بهداشت هم عوض شد، تا این خوشحالی، دوامی چندروزه داشته باشد.
در بسیاری از موارد، وقتی هنرمندی به بیماری سخت دچار میشود، دیگر همکارانش سعی میکنند به شکل فردی و خودجوش هزینههای درمان را تامین کنند. مثلا خانه تئاتر طرحی را تصویب کرده که براساس آن، هر گروهی مایل باشد، میتواند درآمد حاصل از فروش یک اجرای خود را به هنرمندان بیمار اختصاص دهد، شماره حسابی هم تعیین شده تا این وجوه به آن حساب واریز شود؛ اما مساله این است که هزینههای درمان آنقدر بالاست که این مبالغ حتی گاه کفاف هزینه یک آمپول هنرمندی را که دچار بیماری سخت است، نمیدهد.
گاهی هم بزرگداشتی برای آن هنرمند برگزار میشود، تا به بهانه آن بتوان کاری کرد و اعتباری جذب کرد؛ اما همه اینها بیشتر حالت یک مسکن موقت را دارد و هیچ یک درمانی قطعی نیست.
از طرف دیگر، گاه اتفاقاتی میافتد که در شأن هنرمندان نیست و بیشتر مایه شرمساری و تضعیف روحیه هنرمند بیمار میشود.
این مسائل باعثشد که پیشنهاد تاسیس بنیاد هنرمندان بیمار مطرح شود تا کمک به هنرمندان بیمار حالت صدقه دادن پیدا نکند. مدتی بعد، بنیادی تاسیس شد که ظاهرا برای همین منظور بود اما نامش موسسهی هنرمندان پیشکسوت بود. این موسسه شرح وظایف بسیار مبسوطی دارد اما هنوز ردیف اعتبارات چندانی ندارد، با این حال سیدعباس عظیمی - مدیر مؤسسه - که پیشتر هم با دیگر هنرمندان بیمار همراهی کرده است، سعی میکند از راههای گوناگون و بیشتر با پیگیریهای شخصی هزینههای درمان هنرمندان را تامین کند.
نداشتن بیمه هم یکی دیگر از پاشنههای آشیل هنرمندان است. بر اساس قانون کار زنان بالای ۴۵ سال و مردان بالای ۵۰ سال نمیتوانند بیمه شوند. این موضوع برای هنرمندان بنبستی بزرگ است. این قشر که بیشتر جوانی خود را صرف خلق آثار هنری میکنند اغلب از مسائل صنفی و درمانی خود غافل میمانند تا زمانی که گرد پیری بر سر و رویشان بنشیند و آن زمان است که بیماریهای مختلف از راه میرسد، آن هم برای هنرمندی که از امتیازاتی مانند بیمه بیبهره است. همین مشکل تکراری است که ایرج راد - مدیر عامل خانهی تئاتر ایران - را بر آن داشت تا در نشست اخیر این تشکل صنفی بار دیگر این موضوع را مطرح
کند.
راد در مجمع عمومی خانهی تئاتر در پاسخ به خواسته یکی از حاضران برای رفع این مشکل، گفت: این موضوع را بارها پیگیری کردهایم و هر بار بینتیجه مانده است. پیشنهاد ما این است که وزارت کار یک تبصره برای هنرمندان در نظر بگیرد، چون این قشر آنقدر وقت خود را صرف کار هنری میکنند که از مسائل شخصیشان غفلت میورزند.
او در این برنامه از همه همکارانش که بیمه تامین اجتماعی دارند، درخواست کرد برای ثبت نام در بیمه تکمیلی اقدام کنند؛ تا اگر خدای نکرده دچار بیماری شدند، ناچار نشوند مدام دستشان را برای کمک گرفتن دراز کنند.
زمان میگذرد، آن هم به شتاب، هنرمندی که روزگاری طرفداران بسیار و عاشقانی دلسوخته داشته که صف میکشیدهاند تا از او امضایی بگیرند یا عکسی به یادگار، حالا خسته و فرسوده در خانه است، از آن خیل بزرگ طرفداران جز خاطرهای - البته اگر آلزایمر نگرفته باشد - چیزی باقی نمانده و حالا چشم به راه کسی است که بیاید و حالی از او بپرسد یا اینکه دلش خوش است به زنگ تلفن که به صدا دربیاید و احیانا کسی که پشت خط است بپرسد «حالتون چطوره، مواظب خودتون باشین…»
زمان میگذرد و او خسته است از تمام شب زندهداریها، دویدنها، از آن روزهای تمرین که در سرما و گرما گذشت، از آن زمان که حتی از خانوادهاش چشم پوشید، خسته است از تمام این سالها…خسته که همیشه زایش یک اثر هنری رنج فراوان دارد و حالا دلش خوش است به قفسه کتابخانه که آثارش را در آغوش کشیده یا عکسهایی با چهرههایی متفاوت که نشانگر زندگی او در نقشهای گوناگون است…
زمان میگذرد و او هیچ فکر نمیکرد که شاید روزی بیمار شود و ناتوان، چراکه فقط در اندیشه خلق بود و آفرینش و حالا اضافه کردن یک تبصره در وزارت کار برای چنین آدمهایی چقدر سخت است؟! به سختی خلق حتی یک اثر هنری؟! فقط یک استثنا برای هنر که تاج سر آفرینش است!