تبلیغات
کد خبر: ۲۳۰۲۶۲

۳۶ سال پس از درگذشت «روبرتو روسلینی»

فردا(یکشنبه) سی‌وششمین سالروز درگذشت «روبرتو روسلینی»، کارگردان صاحب‌نام ایتالیایی و از پایه‌گذاران سینمای نئورئالیسم است.

۳۶ سال پس از درگذشت «روبرتو روسلینی»

به گزارش افکارنیوز، ‌«روبرتو روسلینی» هشتم می ۱۹۰۶ در شهر رم متولد شد که پدرش «آنجیولو جوزپه»، معمار اولین تالار سینما در این شهر بود.

این فیلم‌ساز ماندگار تاریخ سینما از کودکی در سالن تاریکی که پدرش طراحی کرده بود ساعت‌ها به تماشای فیلم‌های کوتاه آماتوری می‌نشست. وی که سال‌های طلایی زندگی‌ خود را تحت حکومت فاشیستی موسولینی گذراند، در ۳۴ سالگی به‌عنوان تدوین‌گر، دوبلور و فیلم‌نامه‌نویس پا به دنیای سینما گذاشت.

«روسلینی» خیلی زود همه‌ی‌ رموز کار را آموخت و پس از نوشتن فیلم‌نامه‌ی «پیش درآمدی برای پس از نیمروز فاون»، ساخت اولین فیلم خود را آغاز کرد. وی که از همان ابتدا خود را به‌عنوان یک فیلم‌نامه‌نویس و فیلم‌ساز موفق نشان داده بود، در سال ۱۹۴۵ با همکاری فدریکو فلینی فیلم‌نامه‌ی «رم، شهر بی‌دفاع» و «پاییزا» را نوشت و در همین سال‌ها هم این دو فیلم مشهور را جلوی دوربین برد.

وی در جوانی سه فیلم با نگاه فاشیستی را کارگردانی کرد که در آینده به هنگام نوشتن کارنامه خود برای نشریه " کایه‌دو سینما " از اضافه کردن آنها به کارنامه‌ی خود امتناع کرد. روسلینی طی سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹ علاوه‌بر کارگردانی سینما، حضور در تئاتر را نیز تجربه کرد و به کارگردانی چند نمایش پرداخت.

از دیگر فیلم‌های این دوره می‌توان به «از خودی‌ها» در سال ۱۹۴۶ و «آلمان، سال صفر» در سال ۱۹۴۷ اشاره کرد. بسیاری از کارشناسان و منتقدان دهه‌ی ۵۰ و ۶۰ سینمای اروپا، روسلینی را از بزرگترین کارگردانان تاریخ سینمای ایتالیا می‌دانند و او را عامل موفقیت و تولد دوباره‌ی سینمای ایتالیا در دوره پس از جنگ معرفی می‌کنند.

روسلینی در کنار فیلم‌سازان بزرگی چون «ویسکونتی»، «فلینی» و «دسیکا» از بزرگ‌ترین کارگردانان سینمای ایتالیا و آغازگر " موج نو " این سینما به شمار می‌رود. روسلینی با «اینگرید برگمن» فیلم «استرامبولی، سرزمین خدا» را ساخت. این فیلم داستان «کارین» زنی فراری از لیتوانی است که همسر ماهی‌گیر ایتالیایی بی‌نوایی می‌شود تا از زندانی شدن در یک اردوگاه بگریزد، اما خود را در تله‌ی استرامبولی یک جزیره‌ی دورافتاده آتش‌فشانی می‌یابد.

روسلینی و برگمن تا سال ۱۹۵۶ با هم بودند و در این دوره با هم پنج فیلم ساختند. روسلینی در سال ۱۹۵۹ پس از جدایی از برگمن یکی از پیچیده‌ترین و زیباترین کارهای سینمایی خویش را به نام «ژنرال دلاروره» با بازیگری هنرپیشه بزرگ ایتالیایی ویتوریو دسیکا به پرده درآورد. این فیلم برنده‌ی جوایز متعددی از جمله جایزه‌ی شیر طلای ونیز ۱۹۵۹، جایزه بهترین فیلم از دوید دوناتلو از انجمن روزنامه‌نویسان سینمایی ایتالیا در سال ۱۹۶۰ شد. داستان فینم پژوهشی است در دگرگونی شخصیت و پیچیدگی‌های روانی و اخلاقی.

در سال ۱۹۶۳ روسلینی اعلام کرد که از سینما کنار خواهد رفت و تنها به کارهای تلویزیونی خواهد پرداخت تا آموزش فرهنگی گسترش دهد. و این چنین بود که در این چرخه او چندین فیلم زندگی‌نامه‌ای و فیلم کوتاه «گواه وند» را برای تلویزیون ساخت.

از جمله‌ی این فیلم‌ها باید از «فرمان روایی لویی چهاردهم» در سال ۱۹۶۶، «سوکراتیس»(سقراط) در سال ۱۹۷۱، «آگوستین هیپو» و «بلیز پاسکال» هر دو در سال ۱۹۷۲، «دکارت» در سال ۱۹۷۴، «کنسرت برای میکل آنژ» در سال ۱۹۷۷ نام برد.

در سالهای پایانی روسلینی دو فیلم سال یکم و مسیحا را نیز ساخت. در سال یکم (۱۹۷۴) روسلینی زندگینامهی آلچید دو گاسپری را به تصویر کشید. روسلینی طی چند دهه فعالیت سینمایی موفق به کسب عناوین و جوایز معتبری شد که از مهمترین آنها میتوان به جایزه بزرگ جشنواره کن در سال ۱۹۴۶، جایزهی بزرگ جشنوارهی لوکارنو در سال ۱۹۴۸ و شیر طلای ونیز در سال ۱۹۵۹ اشاره کرد. روبرتو روسلینی روز سوم ژوئن ۱۹۷۷ در سن ۷۱ سالگی در شهر رم دارفانی را وداع گفت.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات