کمبود شور و شعور موسیقایی در صدا و سیما
برای مردم ایران هیجان انتخابات ریاست جمهوری همواره پرجنب و جوش بوده است؛ تا جایی که در مقایسه با دیگر کشورهای حتی پرجمعیتتر از ایران، چنین سابقهای دیده نشده است. البته این تکاپو و هیمنه در کنار شور و نشاط و حماسه ذاتی در مردم را بایستی با بهرهگیری از ابزار و بیان رفتارهای هنری پو
به گزارش افکارنیوز،
رضا مهدوی
ملت دغدغهمندی که به انگیزه حضور در صحنه و مشارکت در امورِ سیاسی در کنار سیاستمداران و مسوولان، خود را همراه و همگام میدانند، به لحاظ اصول جامعهشناسی و روانشناختی در تهیج و تثبیت اعتقاد و باورها، نیازمند محرکهای گوناگونی از جمله برخورداری از تولیدات هنری و آثارِ شنیداری موسیقایی و تصویری مناسب است، برای حصول بهتر در مشارکت سرنوشت خود.
رفتار و کردار هنری مبتنی و برگرفته از خلق و خوی دینی ملی امروزه جایگاه رفیعی دارد و به انسان نیازمند شعورِ باطنی در کنار شعور ظاهری(مثل مراسمها و مناسبتهای ملی) خوراک لازم را میرساند.
شور و حماسه مضاعف میتواند با ارایه الگوها و نمونههای فرحبخش از نغمات و الحان و ملودیها و آهنگ ترانههایی باشد که سابقه آن را در بدوِ پیروزی انقلاب و در هشت سال جنگ و مقاومت شاهد بودیم.
به همان اندازه که سهم فرهنگ و هنر متأسفانه در سبد نگاه سیاسیون و دولتمردان کمرنگ و گاه خاموش است، به همان نسبت برخورداری و بهرهوری از تولیدات هنری موسیقایی گویا جایگاه قابل اعتنایی ندارد! شاید دولتمردان همچنان سرگرم معیشت و نان مردماند که البته این هم توجیه درستی برای نپرداختن به دیگر خواستههای مردم به ویژه نسلِ جوان نیست.
چقدر مابه ازاء پرداختن به امورِ فرهنگی و هنری در مقیاس سنجش عدالتمحوری در هزینهکرد پرداخت به امور اقتصادی است؟ شاخص توسعه امروزه در گروی فرهنگمداری است و فرهنگمداری در گرو تولید و تولید شاخص امر توسعه.
سه اصل بنیادینی که باید در حلقه پردازش هنری آنچنان بچرخند که گویی چرخ صنعت از آبشخور نگاه توسعه محور تولیدات هنری به گردش درمیآید. دوره آمایش و آمادهسازی بسترِ هنری به سرآمده و جوانان غیور و پر از توانمندی میخواهند با خلق بدیع آثارِ هنری در این حماسه بزرگ شورها بیافرینند.
ملت سراسر سابقه فرهنگ و هنر و تمدن ایرانی اثبات کرده که اولویتهایش نام و نان نیست؛ بلکه فرهنگمداری و اخلاق و قیودات دینی در کنار انواع بینظیر هنرهای ظریفه است که به اعتبار آنها در طول تاریخ روزگار سپری کرده است.
اما جایگاه رفیع سازمان صدا و سیما به عنوان دانشگاه همگانی که امام راحل(ره) از آن یاد کردند چه سهمی در این پویایی و نشاط برخاسته از حماسه سیاسی دارد؟ آیا مأموریت دیگری میتوان برایش تصور کرد جز تولیدات ارزشمند هنری برای تمامی طبقات مردم؟ گویا همچنان پاشنهی در این سازمان بزرگ با کارمندان ۳۸ هزار نفریاش بر مواضع انفعالی با امورِ هنری و برمحورِ کج سلیقگی و سطحینگری و روبناییگری میچرخد؟
کافی است به برنامه مطول خستهکننده ۴ ساعته با حضور کاندیداهای محترم تمرکز کنیم. فضا و اجرایی عاری از هنر، نبود طراحی گرافیک متناسب با فرهنگ ایرانی(همانند معماری بیهویت شهرِ تهران)، نبود خلاقیت برنامهسازی، نبود بداهه و آنیت، نبود زیباشناختی و(از جمله الگوبرداری ناقص از یک برنامه شکستخورده تلویزیونی در غرب) و نبودهای دیگر که سالیان است مردم تشنه آنند.
لازم بود در میان صحبتها به فراخورِ حال بخشهای متنوع(وُله) تصویری موسیقایی، آهنگ، ترانههای ملّی میهنی، موسیقیهای جذاب و با نشاط و حماسهانگیز با کلام و بیکلام و نه فقط جنبه تفریحی و سرگرمی بلکه متناسب با موضوع و محتوا از تمامی ژانرهای موسیقیِ فاخراستفاده میشد.
هنوز که هنوز است موسیقی با ملودی جذاب و یا ماندگار از این رسانه مهم تولید و انتشار نیافته است. در طول این ایام هم که مردم خود برای خود، جنب و جوش و ایجاد انگیزه میکنند، کارمندان هنرمند متخصص واحد موسیقی سازمان اثری در خورِ این شأن حماسه سیاسی در کنار حماسه اقتصادی همچون سالیان گذشته تولید نکردهاند و بسنده شده است به آثارِ خنثی و کلیشهای طبق فرمولهای موجود مدرسی آهنگسازی.
جای دارد مسئولان محترم صدا و سیما بهجای سیاستمحوری، برنامهمحور باشند و بیش از پیش با علقههای فرهنگی هنری در جذب مخاطبان تلاش وافر کنند و فضا را به نفع شبکههای معاند فراهم نیاورند.
جای دارد نه فقط به هنرمندان کارمند و ابزارآلات و تجهیزات مدرن خود بسنده کنند، بلکه با بهرهگیری از هنرمندان بیرونی و اهل دغدغه و تماما مردمی از تمامی ذوقورزیها به سمت پویایی استقبال کنند تا مردم احساس کنند، رادیو و تلویزیون نیز مثل خودشان پرشور و حال واقعی است.
بهراستی مجری محترم این برنامه پرسش و پاسخِ تلویزیونی در کنار سوالات کلیشه و نخنما، از اصل ۴۴ قانون اساسی که نبودش مانع رشد توسع فرهنگی شده است، حرفی به میان آورد؟
چهره زیبای هنر ایرانی با گستره معنایی تولید انبوه با حمایت دولتها و آفرینشگری بخش خصوصی در موسیقی صدا و سیما به عنوان پشتوانه میتواند نجات دهنده این بنبست باشد.