نوشته ای بر آنچه امروز در سینمای ایران می گذرد
پاسخ اینکه چرا فرهادی امروز نام اول سینماست را از نگاه چرا مهرجویی دیگر نام اول سینما نیست می توان داد.
سید علی علایی نژاد - مسلماً در این چند وقت اخیر هرگاه نام فرهادی می آید ذهن ها لحظه اسکار گرفتن او از دستان ساندرا بولاک را یادآوری می کنند. فرهادی فیلمسازی است که آهسته و پیوسته جلو رفت و در نهایت مشهورترین جایزه سینمایی را از آن خود و فیلمش " جدیی نادر از سیمین " کرد.
دقت کنید دوستان قرار اصغرفرهادی با خودش حرکت لاکپشت واری است که شاید در آخر خرگوش را شکست بدهد اما هیچگاه با پرش به جلو یا عقب همراه نیست و نکته دیگر اینکه فرهادی کیارستمی دیگری نیست. او در سینمای بین الملل جایگاه خودش را دارد و در نهایت اینکه فرهادی، فرهادی است.
به گزارش افکارنیوز -اما یکجورهایی نزدیک بودن زمان اکران آخرین فیلم اصغر فرهادی " گذشته " و فیلم جدید فیلسوف سینمای اقتباسی ایران، داریوش مهرجویی من را برآنداشت تا نیم نگاهی به شرایط سینمای به اصطلاح هنری ایران داشته باشم.
در جایی که همه از منتقد تا تماشاگر عام از پرداخت قابل قبول فرهادی میگویند، چهره دیگر سینمای هنری ایران داریوش مهرجویی حتی پروپاقرصترین طرفدارانش را هم به اعتراض واداشته است.
شاید فرهادی جدایی دیگری را بر پرده نقش کرده باشد با کمی چاشنی فرانسوی اما به هیچ وجه نمی توان این فیلم را به عنوان پس رفتی در کارنامه فرهادی ثبت کرد.
خالق هامون، گاو، پستچی و لیلی و به عبارتی خالق شاهکارهای سینمای اقتباسی ایران اما چندسالی است کارهایش دیگر چنگی به دل نمی زند و بسیاری دوران کاری او را تمام شده فرض می کنند.
داستان فقط مختص به " چه خوبه برگشتی " نمی شود زیرا بعد از اقتباس خانوادگی مهرجویی از فیلم مهمان مامان بر اساس داستانی از هوشنگ مردای کرمانی داریوش مهرجویی فیلم به فیلم تنها برای خود اعتراض و منتقد تراشیده است.
خوب است باردیگر بازگردیم به آهستگی و پیوستگی. هرچند قراردادن دو کارگردان آن هم با دو دنیای متفاوت در جایگاه مقایسه به هیچ وجه پسندیده و درست نیست اما باید پذیرفت که برعکس فرهادی، مهرجویی دغدغه صعود را کنار گذاشته و دغدغه های شخصی اش را ترجیح داده است و همین امر هم سبب شده به جای مردی که جرات به خرج می دهد و در روزگاری که رمان های سبک عاشقانه در همه جای این کشور تنها تغذیه ادبی مردم بود از فرانی و زوئی سلینجر، پری بسازد، پیرمردی بشود که به برگردان خانوم ترقی از داستان های نیکلای گوگول رضایت بدهد و دلیلش را سلیقه شخصی بنامد و تنها چیزی که برای تماشاگرانش در عرصه می
گذارد نگرانی از عاقبت فیلم ساز محبوبشان باشد.
فرهادی اما راهش را در شش فیلم خود ثابت نگه داشت، حتی زمانی که به فرانسه رفت اما تحول آقای مهرجویی تحول دلپذیری لااقل از دید هوادارانش نبوده است. برعکس آنچه خیلیها در جو تاریخی زمان اسکار فرهادی را بهترین کارگردان تاریخ ایران لقب دادند من بر این باورم که او تنها کارگردانی است که تحولات سیاسی و اجتماعی زمانه اش را به درستی درک کرده و کارش را برای به تصویر کشیدن آن خوب بلد است و پاسخ اینکه چرا فرهادی امروز نام اول سینماست را از نگاه چرا مهرجویی دیگر نام اول سینما نیست می توان داد.
آنقدر پرش های مهرجویی نامتعارف است که برای هیچکس قابل هضم نیست او دیگر صعودی ندارد، متفاوت می سازد اما دلچسب نمی سازد و شاید مهرجویی دیگر نمی خواهد مهرجویی باشد او نه تنها روندش را ادامه نداد بلکه حتی خودش را هم تقلید نکرد.
در پایان آقای مهرجویی به پاس آنچه برای ما در سینمایت عرضه داشتی میگوییم خوب است که هستی اما ای کاش با فیلم دیگری برمی گشتی.