نویسندهای که با نوشتن، مرگش را به تعویق میاندازد
دوازدهم تیرماه سالروز تولد ۶۲ سالگی بیژن بیجاری، نویسندهی معاصر، است.
به گزارش افکارنیوز، بیجاری فعالیتهای ادبی خود را از سال ۵۱ و با نوشتن مطالبی برای نشریات «فردوسی» و «نگین» آغاز کرد. همچنین در سالهای بعد در «آدینه»، «تکاپو» و «دنیای سخن» مشغول به فعالیت بود. پس از آشنایی با هوشنگ گلشیری و شرکت در جلسههای ادبی «بعدازظهرهای پنجشنبه» با نویسندگان آن دوره آشنا شد.
بیجاری نخستین مجموعهی داستان خود با نام «عرصههای کسالت» در سال ۶۹ و به همت هوشنگ گلشیری منتشر کرد. اگرچه این نویسنده از جوانی وارد دنیای ادبیات و نوشتن دربارهی آن در مجلههای مختلف شده بود، اما اولین اثر خود را در آستانهی ۴۰ سالگی منتشر کرد. او معتقد است که نوشتن مرگش را به تعویق میاندازد.
از جمله آثار منتشرشدهی این نویسنده میتوان به مجموعهی داستانهای «پرگار»، «قصههای مکرر» و «عرصههای کسالت» و رمانهای «باغ سرخ» و «تماشای یک رویای تباهشده» اشاره کرد. او مرگ را دستمایهی بسیاری از داستانهایش قرار داده است.
بیجاری در سال ۷۷ از ایران مهاجرت کرد. مجموعهی داستان خانهی آخر را در خارج از کشور منتشر کرده است. او پس از مهاجرت به آمریکا نیز فعالیتهای ادبی خود را ادامه داد و به نوشتن داستان پرداخت.