نقدی بر فیلم «پل چوبی» آخرین ساخته مهدی کرمپور
بازگشت به کلیشه سینمای دهه هفتاد
فیلم سعی در مطرح کردن فرامتنی اجتماعی دارد که از عهده این کار برنیامده و در چهارچوب عشقی و کلیشهای داستان باقی میماند و این امر به دلیل عدم شخصیتپردازی مناسب کاراکترهای داستان، عدم باور پذیری اتفاقات در داستان و همچنین عدم وحدت مناسب بین رویدادهای فرعی و خط اصلی داستان است. در واقع فیلم دچار یک سر در گمی است که موجب سر در گمی تماشاگر خود نیز میشود.
ستارههای نام آشنای سینمای ایران باردیگر دور هم جمع شدند اینبار برای بازی در فیلمی به کارگردانی مهدی کرمپور، فیلم پل چوبی اما چنان که از پوسترهای جذاب و ستارههای مشهورش انتظار میرفت از کار در نیامد.
فیلم داستان زوج جوانی است که خوشبختی خود را در آنسوی مرزها میبینند و رویاهای خود را در آنجا قابل دسترستر مییابند. آنها در تلاش برای رسیدن به خواسته خود یعنی خارج شدن از کشور پا در مسیری میگذارند که موجب سوظن و فاصله افتادن بین آنان و حضور افرادی دیگر در میان آنان میشود.
به گزارشافکارنیوز؛ اولین چیزی که میتوان درباره فیلم پل چوبی گفت این است که این اثر در واقع بازگشتی است به سینمای دودهه پیش ایران است. این فیلم از یک مثلثعشقی بین افشار، رادان و تهرانی تشکیل میشود و این داستان کلیشهای با تمام کلیشههایش یکبار دیگر برای مخاطب ایرانی بازتعریف میکند، بازتعریفی بدون هیچ نوگرایی و تغییری نسبت به اثرهای گذشته.
البته فیلمساز تلاش کرده است با استفاده از چند عامل تغییر و تجربه جدیدی ایجاد کند، از جمله پس زمینه سیاسی فیلم که به اتفاقات پس از انتخابات سال ۸۸ میپردازد یا کارگردانی نسبتا متفاوتتر. اما این عوامل نه تنها هیچ کمکی به تماشاگر و فیلم در جهت تجربه کردن یک اثرمتفاوتتر نمیکند، بلکه در نهایت خود تبدیل به مشکل و نقص فیلم میشود.
از جمله اینکه گاهی احساس میشود که فرم و محتوای فیلم دو مسیر کاملا جدا از هم دارند، یا اینکه پس زمینه سیاسی فیلم به آن وحدت دراماتیک با موضوع اصلی داستان نمیرسد.
از مشکلات اساسی «پل چوبی» این است که عناصر و رویدادها در فیلم به پختگی لازم نمیرسند و به همین دلیل بسیاری از اتفاقات در فیلم باور پذیر نیستند و این مشکل از ابتدا تا انتهای فیلم ادامه پیدا میکند.
برای مثال در ابتدای داستان حضور اتفاقی دوستان افشار و رادان و همچنین خارج شدن آن دو از مسیر برنامه ریزی شدهشان هم خیلی سریع به نظر میرسد و هم پرداخته نشده است. یا رفتن افشار از ایران که در ابتدا هر دو به ویژه رادان با آن مخالفند به سرعت و سادگی هر چه تمام اتفاق میافتد و همچنین اتفاقات دیگری در ادامه فیلم چون سوظن ایجاد شده و به ویژه جواب ندادن رادان به تلفنهای افشار که بیدلیل به نظر میرسد یا حداقل دلیل قانع کنندهای برایش وجود ندارد. یا حضور ناگهانی هدیه تهرانی و ادامه دادن داستان با او و…
از راوی فیلم(که یکی از شخصیتهای خود داستان است) در جهت پوشاندن ابهامات و نقصهای فیلم استفاده میشود و تمام چیزهایی که کارگردان قادر به گفتن آنها نیست از زبان راوی گفته میشود و حتی گاهی سخنانی از زبان او شنیده میشود که ربطی به داستان ندارد و تنها جهت تحت تاثیر قرار دادن تماشاگر استفاده شده است، که با تعریف راوی در سینما کاملا متفاوت است.
فیلم سعی در مطرح کردن فرامتنی اجتماعی دارد که از عهده این کار برنیامده و در چهارچوب عشقی و کلیشهای داستان باقی میماند و این امر به دلیل عدم شخصیتپردازی مناسب کاراکترهای داستان، عدم باور پذیری اتفاقات در داستان و همچنین عدم وحدت مناسب بین رویدادهای فرعی و خط اصلی داستان است. در واقع فیلم دچار یک سر در گمی است که موجب سر در گمی تماشاگر خود نیز میشود.
در فیلم ما با واکنشها و دیالوگهای افراطی و اغراق شده مواجه میشویم که تنها نشانگر شیفتگی فیلمساز نسبت به گنجاندن چنین کنشها و دیالوگهایی بدون در نظر گرفتن کارکرد و انگیزش آن در فیلم است، از جمله کشیدن ناخن بر روی میز توسط رادان برای نشان دادن عصبانیت، یا دیالوگ و شعرهایی که توسط تهرانی و رادان در کوه گفته میشود.
در مورد بازی بازیگران میتوان گفت بازیها در سطح متوسط هستند به جز چند مورد به ویژه بازی مهران مدیری که جدیتش به قدری مصنوعی است که به طنز میماند.
در نهایت میتوان گفت پل چوبی علی رغم ستارههای زیادش حرف زیادی برای گفتن در زمینههای دیگر ندارد و بعید به نظر میرسد بتواند تماشاگر ایرانی را راضی از سالن سینما بیرون بفرستد.