تبلیغات
کد خبر: ۲۸۱۳۱۷

اشعار آئینی شب هفتم ماه محرم؛

السلام علیک یا حضرت علی اصغر(ع)

در ادامه اشعار آئینی شب و روز هفتم ماه محرم که متعلق به شش ماهه اباعبدالله(ع) حضرت علی اصغر(ع) است قرار داده شده است.

به گزارش افکارنیوز:
گلی که دست خدا می کشید نازش را
نداد با کف آبی فلک نیازش را
خدای را به که گویم که جای بوسیدن
درید تیر سه شعبه گلوی نازش را
نهاده بود سر خود به شانه‌ی بابا
نبود طاقت از این سوز و سازش را
برای آنکه نبیتند دوباره مادر را
سه شعبه تیر ستم بست چشم بازش را
وضو به خون گلو جایز است در این باغ
که گل به خنده‌ی ادا می‌کند نمازش را
حسین خون علی را به آسمان پاشید
خدا گرفت لوای در احترازش را
خدا به سوگ پسر گفت تسلیت به پدر
که مرهمی بنهد داغ جان‌گدازش را
مزار او به روی سینه‌ی حسین بود
زمانه داد پس از مرگ امتیازش را
رستگار


ای آفتاب طالع و، ای ماه در حجاب
ای بدر نور یافته، در ظلّ آفتاب!
ای مهد شاعرانگی خاندان وحی!
ای منظر حسینی! ای حسن انتخاب!
پیشانی تو، آینه‌ی صبح راستین
پیش زلالی دل تو، آب‌ها سراب!
… لالایی ات کجاست؟ که بی‌تاب مانده‌اند
گهواره‌های خالی و، مهتاب‌های خواب!
لالایی‌ات چه خوانده، که بعد از هزار سال
نامت شده، ضمان دعاهای مستجاب!
شیر تنت چه شعبده‌ای کرده، تا شوند
شش ماهه‌های تشنه، شیران کامیاب؟
نامت چه شربتی است؟ که در جان هر که ریخت
چون چشمه‌ی گلاب، که می‌جوشد از گلاب -
در قلبش انقلابی انگیخت بی‌حسیب
در هستی‌اش فتوحی انداخت بی‌حساب
… سرباز کوچک تو! … علی اصغر تو را
نامیده‌ام جواب سؤالات بی‌جواب!
اما تو را و، بغض فرو خورده‌ی ‌تو را
با لال‌مانی‌ام چه بنامم؟ سرود ناب!
… این بار در فضای حسینیه‌ی دلم
پیچیده عطر نام تو … یا حضرت رباب!
محمدجواد شاهمرادی(آسمان)



حضرت علی اصغر علیه‌السلام
کودک میان خیمه دلش بی‌قرار آب
امّا به دست دشمن سرکش مهار آب
چندین بنفشه بین حرم رو به قبله، حیف
بی سر میان معرکه خفته سوار آب
چشمان دخترک به سوی نهر علقمه است
یعنی که می‌کشد به خدا انتظار آب
لب را به شکوه باز نمود و به گریه گفت
با ما نبود جان پدر این قرار آب
گر تشنه لب به خیمه بمیرد برادرم
گردد سیاه در دو جهان، روزگار آب
وقتی خبر رسید عمو تشنه شد شهید
دیگر نبود بر لب دختر شعار آب
سید محمد جوادی



میان گریه‌ات لبخند ناب است
چرا باور کنیم از قحط آب است
نخواندیم از تو ای قرآن جیبی
به جز شش سوره‌ای که باب باب است
خدا در بند قنداقه تو را خواست
علی همواره دستش در طناب است
مگر کمتر ز ناقه در ثمودی
دعای عبد صالح مستجاب است!
ز لیلازاده اینجا دیدنی‌تر
دل مجنون فرزند رباب است
زره بر قامت تو کوچک آمد
وگرنه قصه‌ی گهواره خواب است!
علی هستی تو آخر، حرمله کیست؟
بزن پلکی که وقت فتح باب است
به عکس وقتِ تشییع تنِ تو
چقدرانجام دفنت پر شتاب است
چه بهتر دفن بودی و نگفتند
سه روز این جسم زیر آفتاب است!
جواد محمد زمانی


بگو که یک‌شبه مردی شدی برای خودت
و ایستاده‌ای امروز روی پای خودت
بگو به خیمه، ز من دست بر نمی‌داری
و باز در پی اثبات ادعای خودت -
- از آسمانی گهواره روی خاک بیفت
بیفت مثل همه مردها به پای خودت
که شاید آخر سیر تکامل حلقت
سه جرعه تیر بنوشی به دست‌های خودت
یکی به جای عمویت که از تو تشنه‌تر است
یکی به جای رباب و یکی به جای خودت
بده تمام خودت را به نیزه‌ها و بگیر
برای عمه کمی سایه در ازای خودت
و بعد همسفر کاروان برو بالا
برو به قصد رسیدن به انتهای خودت
و در نهایت معراج خویش می‌بینی
که تازه آخر عرش است ابتدای خودت
سه روز بعد در افلاک دفن خواهی شد
درون قلب پدر، خاک کربلای خودت
هادی جانفدا

این ناله‌ی شکسته‌ی یک خسته مادر است
بی‌شیر بودنم به خدا مرگ‌آور است
آن مادری که شیر ندارد دهد به طفل
خجلت‌زده غریب و پریشان و مضطر است
از دخترم سکینه شنیدم چها شده
رویت خضاب گشته ز خون کبوتر است
مهلت بده دوباره گلم را بغل کنم
من مادرم که سینه‌ی من مهد اصغر است
یا که ببند چشم علی یا که صبرکن
چشمش هنوز در پی بیچاره مادر است
با من مگو که تیر به حلق علی زدند
بر حنجرش نشانه‌ی تیزی خنجر است
سنگ لحد نچیده به رویش مریز خاک
تازه بخواب رفته گل من که پرپر است
داغش عظیم اگرچه خودش شیرخواره بود
این داغ سخت با همه غم‌ها برابر است
جواد حیدری


تو مثل آن گل سرخی که تازه وا شده است
و غنچه غنچه در این دشت رو نما شده است
تو اولین قدم سبزه روی دشت بهار
تو مثل طفل نسیمی که تازه پا شده است
هنوز چشم نجیبت شبیه باران است
که با ترنم هر قطره هم‌نوا شده است
تو آن لطیفه‌ی صبحی که از سحر خورشید
به غمزه غمزه ناز تو آشنا شده است
دوباره خنده بزن غنچه‌ام که دل‌تنگم
لب شکر شکن تو چه دلربا شده است
تو را چگونه شقایق رقیب خود نکند
که داغ عشق به درد تو مبتلا شده است
تو روی دست منی تا به عرش می‌برمت
که فصل سبز ملاقات با خدا شده است
فرات بر دو لب تشنه‌ی تو می‌سوزد
مگر برای تو این دشت کربلا شده است
دعای کوچک من در قنوت عشق تویی
که کائنات پر از ذکر ربنا شده است
آشفته


ماهی که مهد تابش او گاهواره است
در دیدگاه حسن، حسین دوباره است
کوچک ولی بزرگتر از هر ستاره است
اصغر که در صف شهدا ماه‌پاره است
خونش به روز حشر به هر درد چاره است
با خون خویش کاخ ستم‌بارگان شکست
پا در قماط و بر سر هفت آسمان نشست
بر پای بند و بند ز دست جهان گسست
محکم بگیر رشته‌ی قنداقه‌اش بدست
باب الحوائج است اگر شیرخواره است
سید رضا مؤید



جواب
شروع می‌شود این واقعه ز مکر کسی
که دور بازوی حیدر طناب را می‌بست
طرف حساب حسین است و دشمنش امّا
به روی کودک شش‌ماهه آب را می‌بست
سؤال کرد، ندارید آب؟ حرمله زود…
به پای تیر سه‌شعبه، جواب را می‌بست
خطا نمی‌رود این تیر پر شتاب؟ ای کاش
حسین فاطمه چشم رباب را می‌بست
اگر غلط نکنم چشم خورده و باید
به روی صورت او هم نقاب را می‌بست
تمام شد غم بی‌آبی و… ابی‌مخنف
پس از نوشتن مقتل کتاب را می‌بست
مسعود یوسف پور


ز ساغر لب سرخت شراب می‌ریزد؟
و یا فرشته به حلق تو آب می‌ریزد؟
نه آب می‌چکد و نه شراب از حلقت
که پاره‌پاره‌ی قلب رباب می‌ریزد
عمو که آب ندارد ولی از آن بالا
به روی زخم عمیقت، گلاب می‌ریزد
فرشته آمده از راه و خون پاکش را
به پای حنجر تو با شتاب می‌ریزد
خزان‌ترینی و اما بهار می‌آید
چه غنچه‌ها که به رویت به خواب می‌ریزد
اگر که داغ بزرگت به قاب جا گیرد
ز غصه می‌شکند پشت قاب می‌ریزد
سید محمد جوادی


تیر نگذاشت که یک جمله به آخر برسد
هیچ کس حدس نمی‌زد که چنین سر برسد
پدرش چیز زیادی که نمی‌خواست، فرات!
یک‌دو قطره ضرری داشت به اصغر برسد؟!
خوب شد عرش همه نور گلو را برداشت
حیف خون نیست بر این خاک ستمگر برسد
خون حیدر به رگش در تب و تاب است ولی
بگذارید به سنّ علی اکبر برسد!!
شعله‌ور می‌شود این داغ دوباره وقتی
شیر در سینه‌ی بی‌کودک مادر برسد
زیر خورشید نشسته به خودش می‌گوید
تیر نگذاشت که یک جمله به آخر برسد
علیرضا لک


ناتمام
یکباره خنده کردی و عالم خراب شد
اشکم چکید و سهم دلم اضطراب شد
تیری رسید، صحبت من ناتمام ماند
دیدی چگونه مرد غریبی جواب شد
تیری رسید حنجرت آتش گرفت و بعد
از آتش گلوی تو قلبم کباب شد
تیری رسید، هستی من را به باد داد
آهنگ من بریده بریده رباب شد
مادر میان خیمه تو را داد می‌زند
از ناله‌های او دل هر سنگ آب شد
تصویر حلق پاره‌ات ای کودک شهید
در چشم‌های دخترکی تشنه، قاب شد
سید محمد جوادی




فراز منبر دستت کلیم خواهم شد
زبان بگیر که من هم دو نیم خواهم شد
به گیسوان رقیه قسم که پشت سرت
نماز خوان اذان نسیم خواهم شد
به نص آیه‌ی ایاک نعبد تو قسم
به امتداد سنان مستقیم خواهم شد
مرا ز شیر گرفتند و زود فهمیدم
که از لبت چو برادر سهیم خواهم شد
به جای پنبه سر شیشه را به بوسه ببند
که من ز بوسه شرابی عظیم خواهم شد
فراز کرببلا خوب‌تر نشانم ده
چرا که تا به قیامت، کریم خواهم شد
نوشته‌اند که قبرم به روی سینه‌ی توست
نوشته‌اند به سینا کلیم خواهم شد
اگر چه ناز ندارم پس از وفات ولی
مرا ببوس که منهم یتیم خواهم شد
محمد سهرابی

ربّ آب
گریه‌ها حلقه شده پا به رکابش کردند
دست‌ها چنگ‌زنان مرد ربابش کردند
مادر تشنه‌ی شش‌ماهه خود اقیانوس است
ربّ‌ آب است و در این جلوه ربابش کردند
بی‌زره آمده از بس‌که شجاعت دارد
کس حریفش نشد و زود جوابش کردند
تیر مرد افکن، بر طفلک شش‌ماهه زدند
یعنی اندازه‌ی عباس حسابش کردند
زودرس بود بزرگ همه‌ی قوم شدن
چون خدا خواست بدین شیوه خضابش کردند
سر شب شیر نمی‌خورد و نمی‌خفت علی
اینکه خوابیده گمانم که عتابش کردند
شور چشم تر او داشت اثر می‌بخشید
کوفیان هلهله کردند و خرابش کردند
باخت چون سر، به تراش نوک نی منزل کرد
این نگین را ز درون برده رکابش کردند
بعد از این خاک سر هر چه ثواب است ای قوم
هر چه کردند به شه بهر ثوابش کردند
نخریدند دل سوخته‌ی سلطان را
لیک اصغر جگری داشت که آبش کردند
محمد سهرابی


گلشن بهشت
ماهی دمید و خلق تماشای او کنند
صد آسمان ستاره تمنای او کنند
بشکفت غنچه‌ای که ز فردوس، حوریان
آرند گل که بر قد و بالای او کنند
پیچیده‌اند دسته گلی در قماط نور
صد آفتاب خنده به سیمای او کنند
این گل علی اصغر بستان فاطمه است
خرم سری که غرقه‌ی سودای او کنند
او شیر خواره است، ولی شیر کربلاست
شیرافکنان دهر تمنای او کنند
آورده‌اند شهد گل از گلشن بهشت
تا آشنا به غنچه لب‌های او کنند
روح تمامی شهدا طواف
گرد گلوی نازک زیبای او کنند
احمد واعظی




باب‌ الحوائج‌(ع)
شش‌ماهه‌ بود و رنگ‌ جمالش‌ پریده‌ بود
از هوش‌ رفته‌ یا که‌ به‌ ناز آرمیده‌ بود
چشمان‌ خود گشود و ز گهواره‌ زد برون‌
هل‌ من‌ معین‌ غربت‌ بابا شنیده‌ بود
او محسن‌ است‌ یا که‌ از او در نیابت‌ است‌؟!
خاکستری‌ که‌ حاصل‌ عمر شهیده‌ بود
لب‌ تشنه‌ بود از عطش‌ غربت‌ پدر
آمد ولی‌ به‌ جان‌ غم‌ بابا خریده‌ بود
یک‌ لحظه‌ هم‌ درنگ‌ نکرد خصم‌ خیره‌‌سر
انگار تا به‌ حال‌ سپیدی‌ ندیده‌ بود
تیر سه‌‌شعبه‌ای‌ که‌ زد از جنس‌ میخ‌ در
از گوش‌ تا به‌ گوش‌ علی‌ را دریده‌ بود
باور نداشتند، علی‌، دست‌ و پا زند
هجم‌ سه‌ شعبه‌ چون‌ نفسش‌ را بریده‌ بود
آیا شتاب‌ تیر کمک‌ کرد یا حسین‌
خود تیر را ز حنجره‌ بیرون‌ کشیده‌ بود؟
احسان‌ محسنی‌فرد


… سوخته مادر، چطور شیر بیاید؟
کاش که یک قطره آب، گیر بیاید
نیست برای من آبدارتر از این
گفت به مادر علی، که تیر بیاید
بوسه‌ی آخر زد و به دست پدر داد
مثل اجل، کاش تیر دیر بیاید
داغ پسر، دستگاه شور و رباب و …
نا له که باید، ازاین مسیر بیاید
خواست خدا، مادر رقیه شود او
یاور زینب شود، اسیر بیاید
محسن و زهرا، رباب و اصغر، گویا
خواست مراعات او نظیر بیاید
***
آبله، زنجیر و زخم … سوغات این است
قافله وقتی که، از کویر بیاید
فکر نکردند، او رباب جوان است
باید از این داغ و درد، پیر بیاید؟
هم نفس آفتاب بوده و، باید
در نظرش سایه‌ها، حقیر بیاید
محمد حسین ابوترابی


ای غصه‌ات بالاترین داغ محرّم
شرمنده‌ی خشکی لب‌های تو زمزم
رخصت اگر پیدا کنی با گوشه‌چشمت
طومار لشگرهایشان پیچیده درهم
با گریه پاسخ داده‌ای «هل من معین» را
کوچک‌ترین قربانی صحرای ماتم
ای تار و پود حنجر پاشیده‌ی تو
قاب ضریح حاجت عیسی بن مریم
خود را سپر کردی که بابا را نبینی
در لحظه‌های خونی گودال محرم
مردی شدی تا روبروی تیر رفتی
هرگز ندیده بودمت اینقدر محکم
شاید برای استقامت زود باشد
بد جور دارد می‌رسد تیر مصمّم
شکل گلویت را عوض کرده است این تیر
چیزی نمانده از تو جز یک طرح مبهم
گهواره‌ی خالی و پژواک صدایت…
دارد هلاکم می‌کند آهنگ این غم
لالایی آرام مادر تا ابد شد
موسیقی سینه‌زنی‌ها زیر پرچم
در پای این پرچم تمامی‌ گریه کردند
عیسی، سلیمان، نوح، موسی، شیث، آدم
محمد بختیاری


وقتش رسیده است که پر، در بیاوری
از راز خنده‌ی همه سر در بیاوری
وقتش رسیده است که با روضه‌های آب
اشکی ز چشم چند نفر در بیاوری
وقتش رسیده است که موسی شوی و باز
از نیل تا فرات جگر در بیاوری
خود را به روی تیغ کشاندی، که جنگلی
از زیردست‌های تبر در بیاوری
تویک‌تنه حریف همه می‌شوی و بس
از این قماط دستی اگر در بیاوری
تو از نوادگان مسیحی، بعید نیست
از خاک، مشک تازه و تر در بیاوری
گفتی مرا بگیر که از جسم لاغرم
حداقل همین که سپر، در بیاوری
گفتی خدا نکرده به قلب پدر رود
تیری که از گلوی پسر در بیاوری
در این کویر خاک، گُل انداخت گونه‌ات
گفتی کمی‌ ادای پدر در بیاوری
لب می‌زنی به هم که بخوانی ترانه‌ای
آهی به این بهانه مگر در بیاوری
رضا جعفری

جمع آوری اشعار از مداح اهل بیت(ع) ناصر دوستعلی

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات