خاطره فرزند علامه جعفری از پدرش
فرزند علامه جعفری ضمن تشریح برخی خاطرات خود از دوران حیات پدر، به بیان سه سفارش همیشگی علامه و نیز خاطرهای از شام غریبان مادر پرداخت.
به گزارش افکارنیوز، علامه محمدتقی جعفری در ۲۵ آبانماه ۱۳۷۷ از دنیا رحلت کرد. به مناسبت سالگرد وفات این استاد حوزه علمیه با علی جعفری فرزند ایشان و مسؤل مؤسسه تنظیم و نشر آثار علامه جعفری گفتوگوی مختصری انجام دادیم.
علی جعفری در تشریح برخی خاطرات از اخلاص در کارها و زندگی علامه جعفری گفت: اخلاص در تمام برخوردهای اجتماعی و فردی و نوشتار ایشان مشهود بود. علامه هرگاه میخواستند توصیهای به مردم کنند پیش از آن، خود عامل بدان کار میشدند و این اخلاص به خاطر ارتباط با موجودی به نام انسان بدون درنظر گرفتن سمت و شغل آنها بود.
وی در ادامه گفت: روزی چند جوان تقریبا هفده – هجده ساله برای دریافت پاسخ پرسشهایشان به کتابخانه شخصی ایشان آمدند، علامه سه تا چهار ساعت با آنها صحبت کرد و پاسخ پرسشهایشان را داد اما بعد از رفتنشان دوباره علامه کسی را فرستاد تا آنها را بازگرداند چرا که میگفت من احساس میکنم یکی از آنها پاسخهایش را نگرفته و ناراضی است، دوباره نیم تا یک ساعت دیگر هم با آنها صحبت کرد این همان اخلاص و تقوا در کار است، احساس مسؤلیت در برابر انسانها.
جعفری با اشاره به اینکه این مسؤلیت و اخلاص در کارهای قلمی و نوشتاری علامه نیز هویدا بود، اظهار داشت: اگر غوری در آثار ایشان داشته باشیم مخصوصاً در تفسیر نهجالبلاغهشان به راحتی درک میکنیم که فرازی از خطبه غدیر نیست که به قلم عادی نوشته شده باشد و احساس مسؤلیت در آن دیده نشود چرا که با تمام وجود ایشان اندیشه را به قلم منتقل کرده و از قلم به کاغذ.
فرزند علامه جعفری درباره ارادت ایشان به اهل بیت(ع) توضیح داد: ایشان مخصوصاً نسبت به امام حسین(ع) ارادت ویژهای داشت و کتابی به نام «امام حسین(ع) شهید فرهنگ پیشرو انسانیت» نگاشتند و در آن تقسیمبندیهایی راجع به انسان و زندگی ایشان داشته و نقش فرهنگ امام حسین(ع) در جای جای زندگی انسان را ترسیم کردهاند. بحثهایی که وی درباره انسان و اندیشهاش از فرهنگ عاشورا دارد افراد را به تفکر فرو میبرد بنابراین اندیشههای ایشان صرف نقل تاریخ نیست.
وی با اشاره به اینکه علامه در هیئتهای مذهبی شرکت میکردند، گفت: منزل در خیابان آیتالله کاشانی بود و ایشان در همان جا در هیئت شرکت میکردند و سخنرانی داشتند البته در هیئت آذریها هم شرکت کرده و اشعار نجفیها را با محتوا یاد میگرفتند.
جعفری در پاسخ به این سؤال که از سلوک خانوادگی علامه چیزی به خاطر میآورد، گفت: ایشان با وجود اینکه با متفکرین و شخصیتهای آکادمیک مرتباً در کتابخانه شخصیشان ملاقات داشتند و به لحاظ طبیعی میبایست منششان رسمی شده باشد اما اینطور نبود و او شخصیتی ثابت داشت و در ارتباط با خانواده خشک و رسمی نبود بنابراین با فرزندان و همسران بسیار صمیمی و مهربان بودند.
وی در ادامه افزود: مرحومه جمیله فرشباف همسر ایشان زنی بسیار با تقوا و مؤمنه بودند که همیشه سه توصیه علامه را به همه میگفتند، از جمله نماز اول وقت، مهماننوازی و صبر و استقامت در برابر مشکلات زندگی. علامه خودشان در تبریز، تهران، قم، نجف و … سالها زندگی سخت داشتند روزهایی که زندگی طلبگی و روحانیت بسیار با مشقت همراه بود همسر ایشان هم همیشه با صبر زیاد و استقامت در کنارشان بودند.
جعفری در پایان خاطرهای از علامه جعفری بدین شرح تعریف کرد: شب تدفین همسر علامه ایشان در کتابخانه شخصیشان شام غریبان گرفتند و درباره ویژگیهای همسرشان و همینطور فلسفه مرگ و عظمت آن صحبت کردند، ایشان گفتند که در این چند دهه زندگی مشترک با همسرم ایشان با ما همکاروان بودند و لحظهای خواستههایشان را برای زندگی در اولویت قرار ندادند، ایشان نمونه از خودگذشتگی بودند و در نهایت از همسرشان طلب عفو کردند.