شعرخوانی علی معلم و بوسه آغداشلو بر دستان استادش
بزرگداشت دکتر حبیب الله آیتاللهی
حبیبآیتاللهی در روزی که آیدین آغداشلو بر دستانش بوسه زد بغض فروخورده خود را شکست و در مراسم بزرگداشتش گریست.
به گزارش افکارنیوز، مراسم بزرگداشت حبیب آیتاللهی، استاد پیشکسوت نقاشی ایران عصر روز گذشته، یکشنبه هشتم دیماه در سالن ایران فرهنگستان هنر برگزار شد.
در آغاز این مراسم علی معلمدامغانی، رئیس فرهنگستان هنر در مقام تمجید و تجلیل از حبیبالله آیتاللهی شعری را که سروده بود برای حضار قرائت کرد.
پس از وی جلال شباهنگی، هنرمند نقاش و عضو پیوسته فرهنگستان هنر درباره سالها همکاری و مراوده خویش با آیتاللهی توضیح داد و گفت: من از سال ۱۳۴۷ با استاد حبیب آیتاللهی همکاریهای متنوعی داشتم و آیتاللهی جدا از مسائل هنری، استاد بزرگی هستند.
وی افزود: وی مطالعات عمیقی در زمینههای هنری دارد که قابل تمجید است. من با او خاطرات بسیاری دارم و زندگی ساده وی و اهل تشریفات نبودنش همیشه برایم دوستداشتنی بوده و هست. ایشان زودتر از همه دانشجویان سر کلاس حاضر و دیرتر از همه از کلاس خارج میشدند.
شباهنگی در ادامه به بیان خاطراتش از مصاحبت با استاد آیتاللهی پرداخت.
محمد حسین حلیمی، عضو هیئت علمی دانشگاه هنر و دوست خانوادگی آیتاللهی و هنرمند مجسمهساز سخنران بعدی این مراسم بود که درباره پیشینه علمی و مطالعاتی این استاد پیشکسوت هنر سخن گفت.
حلیمی بیان کرد: هنرمندان دارای دو بعد هستند؛ یکی ظاهر فیزیکی است که همه ما میبینیم و در دیگر بُعد، وجودی دارند که ما نمیبینیم بلکه آنرا درک میکنیم که این بعد دوم مادی نیست.
وی افزود: من در طول ۴۰ سال مورد لطف و محبت آیتاللهی که مانند ستارهای پرفروغ برای هنر ایران است، بودم و دوست داشتم که شخصا به او ادای ادب و احترام کنم. زمانی که من قصد ادامه تحصیل در اروپا را داشتم، آیتاللهی مرا راهنمایی کرد و مسیر و چشماندازی بر من گشود و موجب شد تا من در کنار استادان بزرگ علاقه هنری خود را دنبال کنم.
این استاد مجسمهسازی در ادامه از مرحوم استاد حیدریان، محمود جوادیپور، جلال حمیدی به عنوان استادان وی و پرویز کلانتری، مکتبی و مرحوم ممیز از همدورهای های حبیب آیتاللهی سخن گفت.
آیدین آغداشلو سخنران پس از وی بود که درباره حضور خود در این مراسم گفت: برای من خیلی مهم بود که در اینجا حاضر باشم و به عنوان تشکر از هنرمند متفکری که قدر و منزلتش آنچنان که باید شناخته نشده است، سخنرانی کنم.
وی افزود: من سال اولی که به دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران آمدم در واقع سال آخری بود که استاد آیتاللهی آنجا بودند و ایشان در حال کار بر روی پایاننامه دیپلم خود بود که اثر چرخ و فلک بود و ما از چگونگی روند پروژه وی دیدن میکردیم. این دقتم در آن زمان و علاقهام به آن اثری که کشید آنقدر زیاد بود که میتوانم عینا آن اثر را بکشم. آنروزها ما میدیدیم که چطور استاد آرام آرام و با دقت آکادمیک و روحیه معاصرش روی این اثر کار میکرد و این امر موجب شد تا ایشان شاگرد اول دانشکده شوند و بورس بگیرند و به فرانسه بروند.
این هنرمند نقاش بیان کرد: از همانجا نام ایشان در ذهن من حک شد و در طول زمان، ما بارها یکدیگر را دیدیم و در مسیر هم قرار میگرفتیم. من از خلق و خو و متانت ایشان چیزهای زیادی آموختم و هر بار که با استادم آیتاللهی ملاقات میکردم، برایم برکتی بود.
آغداشلو از ویژگی متعادل بودن ایشان در پایبندی به سنت و همگام بودن با جهان و روحیه معاصر بودن وی بهخصوص در دوران بعد از انقلاب سخن گفت و ادامه داد: یکی از ویژگیهای آیتاللهی متعادل بودنش است و او همیشه تلاش دارد که جهان را بشناسد در عین حال که وابستگیهای خود را هم از یاد نبرد.
وی همچنین به سخنان استادش در دورانی که ایران در معرض غربزدگی بود، اشاره کرد که وی مدام از فرهنگ ایران سخن میگفت.
محمدعلی رجبی، عضو هیئت علمی دانشگاه هنر و هنرمند نگارگر در ادامه مراسم روی صحنه رفت و در مورد اهمیت شاگردی و جایگاه استادی در فرهنگ و ادبیات ایران سخنرانی کرد و درباره آیتاللهی گفت: من حدود ۴۰ سال است که افتخار شاگردی این استاد بزرگ را دارم و اگر از من بپرسند که کدام یکی از کلاسهای درسی که گذراندهای را به خاطر داری میگویم یک کلاس آن هم کلاس زیباییشناسی که در محضر استاد آیتاللهی بودیم. این کلاس و تعلیمات استاد درباره رنگها چنان تاثیری در من گذاشت که من تابلویی تحت تاثیر تعلیمات ایشان کشیدم.
رجبی در پایان سخنان خود از سنتگرایانی که از نوآوری به دور است، انتقاد کرد و آیتاللهی را نمونه هنرمند پیشرو درحالیکه که پایبند به سنت است خواند و گفت: آیتاللهی در کلاس درس از هنر عام که باطن هنرهای خاص است برایمان میگفت. او از این می گفت که در اصل این هنر معرفت و کمالی نهفته است که اگر آن را یاد نگیریم نمیتوانیم هنری را خلق کنیم.
بعد از سخنرانی رجبی، از آیتاللهی تقدیر به عمل آمد و ارگانهایی چون فرهنگستان هنر، وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامی، بنیاد ایرانشناسی با رسم هدایا و لوح تقدیر از وی قدردانی کردند و پیام علی مرادخانی، معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سید محمد خامنهای رییس بنیاد ایرانشناسی به سبب یک عمر تلاش و پژوهش استاد آیتاللهی در راه هنر و فرهنگ ایران در راه هنر و فرهنگ ایران برای حضار قرائت شد.
سخنران بعدی محمد علی رنجبر هنرمند شیرازی بود که درباره نیاکان آیتاللهی و نسب وی با وقایع تاریخی شیراز سخن گفت.
سخنران پایانی این مراسم محمد مهدی جعفری از خاطرات و مراوداتش با حبیب آیتاللهی سخن گفت. وی احساس خودش را با شعری که در وصف استادش سروده بود، پایان داد.
علی باقرزاده نوازندهای که از شاگردان آیتاللهی بود هنگامی که برای حضار از تحول هنریاش از نقاشی به موسیقی و تاثیر آثار و سخنان آیتاللهی بر خود سخن میگفت، به شدت میگریست.
پس از وی محمد مهدی جعفری از دوستان و شاگردان آیتاللهی شعری را که در وصف تابلویی از وی سروده است، برای حضار قرائت کرد. در ادامه اجرای موسیقی توسط برادران دوقلوی باقرزاده انجام گرفت که این اجرا برگرفته از یکی از تابلوهای آیتاللهی بود.
سپس شاگردان آیتاللهی که در حال حاضر خود استاد هنر شدهاند بر روی سن دستان او را بوسیدند و از وی قدردانی کردند. پس از این ابراز محبتها، آیتاللهی به پشت تریبون آمد تا سخنی بگوید ولیکن بغض نگذاشت صحبت کند و درحالیکه اشک در چشمانش حلقه زده بود مکثی کرد و تریبون را به سمت جایگاه خویش ترک کرد.
در این مراسم سه کتاب از کتابهای اخیر وی با عنوان " کشکول هنر "، " ناباورهای باور شده " و " تاریخ انتقادی هنر معاصر غرب " که توسط موسسه متن فرهنگستان هنر به تازگی منتشر شده است، رونمایی شد.
علی معلم دامغانی رئیس فرهنگستان هنر، آیددین آغداشلو، حبیبلله صادقی، محمد علی رجبی، علیاصغر شیرازی رئیس دانشکده هنر شاهد، محمدعلی رجبی، کاظم چلیپا، جلالالدین سلطان کاشفی، مرتضی حیدری، جهانگیر الماسی و طاهر شیخالحکمایی در این مراسم حضور داشتند.
پس از پایان مراسم نمایشگاهی از آثار حبیب آیتاللهی در موسسه فرهنگی هنری صبا افتتاح شد.