پشت پردهی خانه هنرمندان در زمان جوزانی
خانهي هنرمندان يكي از آن جاهايي است كه همواره فعاليت آن در هالهاي از ابهام و همراه با اما و اگرهايي بوده است. شايد بسياري از ما و حتي برخي مسئولين بر اهميت اين نهاد واقف نباشند. اما حقيقت امر اين است اين نهاد با توجه به بودجهي كلاني كه در اختيار دارد و همچنين افراد با گرايشهاي خاصي كه در آن آمد و شد ميكنند يكي از نقاط با اهميت براي جريانهاي اپوزيسيون و گاها ضد انقلاب بوده و هست. شايد نگاهي مختصر به كارها و ظرفيتهايي كه اين مكان هنري دارد ما را بتواند بهتر نسبت به حساسيت آن كمك كند:
به گزارش بولتن، خانهی هنرمندان ایران، محل دبیرخانهی صنفهای هنری ایران است که با اختصاص فضاها و ارایهی خدمات مختلف، امکان فعالیتهای مختلف فرهنگی و هنری را برای صنفهای هنری ایران ایجاد کرده است. این فضاها عبارتند از: «تالار بتهوون»، سالنی برای برپایی مراسم هنری و نمایش فیلم و تئاتر؛ «تالار فریدون ناصری»، سالنی برای برپایی جلسات مختلف هنری(این سالن به یاد فریدون ناصری نامگذاری شده است)؛ «تالار غلامحسین امیرخانی» محلی برای میزگردها و کلاسهای آموزشی؛ نگارخانه «مرتضی ممیز» گالریای برای بر پایی نمایشگاههای عکس، نقاشی و مجسمه؛ «نگارخانه
میرمیران» گالریای برای آثار مهندسان معمار و سایر برنامههای هنری؛ و «کارگاه عزت الله انتظامی» که اخیرا با بازسازی کامل، فرصتهای بیشتری برای تجربههای گوناگون در عرصههای هنری(از جمله تئاتر و نمایش عروسکی) برای علاقهمندان ایجاد کرده است و نگارخانهی غلامحسین نامی نیز با تصویب شورایعالی راهاندازی شده است.
علاوه بر اینها در خانه هنرمندان ایران هر روز فروشگاه «لوازم نقاشی، کتاب و موسیقی» و همچنین «سراچه گفتوگو»(کافی نت ومحل عرضهی محصولات فرهنگی و هنری)، «سرای باسمه» همراه با دو پاتوق فرهنگی - پاتوق گلستان(چای - سفره خانه و رستوران گیاهی) و پاتوق بوستان(کافی شاپ) – دایر است.
شورای عالی خانهی هنرمندان ایران که نمایندگان هیات موسس خانهی هنرمندان ایران هستند(شامل خانهی تئاتر، خانهی موسیقی، خانهی سینما، انجمن نقاشان ایران، انجمن طراحان گرافیک ایران، انجمن مجسمه سازان ایران، انجمن خوشنویسان ایران، انجمن شاعران و جامعهی مهندسان معمار ایران) هر دو هفته یک بار جلسه دارد و فعالیتهای خانهی هنرمندان ایران را از نزدیک پیگیری میکند.
بنای خانه هنرمندان در سال ۱۳۷۷ با بازسازی بنایی از دوره قاجار که مدتی نیز پادگان بود با مدیریت «بهروز غریب پور» و با حمایت شهرداری تهران و وزارت ارشاد و رئیس جمهور وقت، محمد خاتمی ساخته شد. اما بهروز غریبپور چه کسی است؟ غریبپور همان کسی است که در زمان دولت اصلاحات با استفاده از فضای به وجود آمده، سعی در کمک به جریان براندازی نرم جمهوری اسلامی داشت. روزنامهی کیهان در مورد او چنین نوشت:
غریب پور که در عصر اصلاحات، مشاور فرهنگی «غلامحسین کرباسچی»(شهردار تهران) و مدیر «فرهنگسرای بهمن» به شمار می رفت، سال ها در پوشش برگزاری برنامه های فرهنگی و هنری با سفارتخانه های کشورهای سوئیس، فرانسه، هلند، لهستان، چک و… ارتباطات گسترده ای داشت. از سال ۱۳۸۳ وی از «رامین جهانبگلو»(جاسوس تابلودار CIA) برای برگزاری جلسات سیاسی - فرهنگی در خانه هنرمندان دعوت کرد و این جلسات که گاهی با حضور سفیر لهستان برای تئوریزه کردن «استراتژی جنگ نرم» تشکیل می شد، تا هنگام بازداشت جهانبگلو نیز به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» ادامه داشت.
یکی از مهمترین اقدامات مشترک غریب پور و جهانبگلو دعوت از ۳ تن از «رهبران کودتای مخملی اروپای شرقی» و یکی از جاسوسان آمریکایی - کانادایی به خانه هنرمندان بود. «الکساندر اسمولار» و «آدام میچنیک»(رهبران فروپاشی لهستان) به همراه «آگنش هلر»(از رهبران فروپاشی مجارستان) که اسناد جاسوسی آنان برای CIA سالهای پیش در رسانه های جهان منتشر شد، یک ماه پیش از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ به تهران آمدند و ضمن توهین به انقلاب اسلامی، در خانه هنرمندان پیرامون «گذار به دموکراسی» و شیوه دگرگون کردن نظام های سیاسی سخنرانی کردند. همچنین غریب پور سال ها امکانات خانه
هنرمندان را به پیشبرد برنامههای «کیان تاجبخش»(عامل جرج سوروس و جاسوس CIA) اختصاص داد. تاجبخش با هماهنگی و همکاری مدیرعامل وقت خانه هنرمندان در اسفند ۱۳۸۳ از رئیس مجلس سنای کشور هلند - که بودجه ۱۵ میلیون یورویی برای براندازی جمهوری اسلامی را تصویب و تایید کرده - برای حضور در خانه هنرمندان دعوت کرد. تاجبخش در سال ۱۳۸۶ و ۱۳۸۸ دوبار بازداشت شد و به جاسوسی برای آمریکا اعتراف کرد و سرانجام در دادگاه حوادثپس از انتخابات مجرم شناخته شد.
جالب این است که همین شخص در زمان دولت آقای احمدینژاد در مراسمی رسمی با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونان هنری و مطبوعاتی این وزارتخانه و سخنگوی وزارت امور خارجه، «نشان درجه یک هنری» دریافت میکند!
این نشان که در مراسم «عصری با هنرمندان» به «بهروز غریب پور»(مدیرعامل پیشین خانه هنرمندان و از شرکاء سیاسی رامین جهانبگلو و کیان تاجبخش) تعلق گرفت، یکی از بالاترین نشان های رسمی جمهوری اسلامی است. یکی از شرایط دریافت نشان، کوشش در جهت «پیرایش جامعه از فرهنگ منحط بیگانه» و «گسترش فرهنگ غنی ایرانی اسلامی» است و دارنده آن را از امتیازات ویژه ای برخوردار می کند.
همچنین «نشان درجه یک هنری» به «مریم زندی»(عکاس ضدانقلاب و همکار رسانه های اپوزیسیون برانداز) نیز تعلق گرفت، اما زندی در پاسخ به دعوت نامه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با بی ادبی تمام نوشت که این نشان را قبول نمی کند، چون جمهوری اسلامی دوستان و همکارانش(یعنی روزنامه نگاران جاسوس) را به زندان انداخته و اشتیاقی ندارد که چنین نشانی را در کارنامه اش داشته باشد! با این حال «بهروز غریب پور» با اجابت این دعوت، این نشان را دریافت کرد!
البته چنین اقدامات و اعمالی تنها محدود به دوران ریاست غریب پور نشد و در سالهای اخیر که مجید جوزانی نیز روی کار آمد متأسفانه شاهد چنین اعمالی و بعضا شدیدتر از دوران قبل بودیم. جوزانی در مقطع حضور و فعالیت خود در خانه هنرمندان که مقارن با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ بود این مرکز را به پاتوقی برای آمد و رفت سران فتنه تبدیل کرد. او همواره تلاش داشت برای کاندیدای جریان موسوم به سبز نهایت تبلیغات را انجام بدهد. در حقیقت یکی از پاتوقهای اصلی جریان فتنه در همین جا بود. جوزانی به بهانههایی چون افتتاح مراکز جدید، یا افتتاح نمایشگاهها و تئاترهای جدید و یا برگزاری
جشن و برنامه های هنری دگر، پوشش مناسب تبلیغی و رسانهای برای کاندیدای متعلق به جریان فتنه فراهم سازد. در این راه جوزانی تاجایی پیش رفت که یکی از سران اصلی فتنه را به بهانه جشن عید غدیر به خانه هنرمندان دعوت کرد.
برگزاری نمایشگاههای مسالهدار، برگزاری نمایشگاههای عکس سوال برانگیز از فعالیتهای شاخص جعفری جوزانی در خانه هنرمندان بود که گرچه ظاهری هنرمندانه داشت اما بیش از وجهه هنری، فضای مناسبی را برای مانور تبلیغاتی سران فتنه و اپوزسیون فراهم می کرد. برای مثال جوزانی به بهانهی هفتادسالگی برخی چهرههای سیاسی - هنری در اول بهمنماه ۸۹ و در مراسم ویژهای با عنوان «در ستایش هفتاد سالگی» به تجلیل از هنرمندان سبز پرداخت.
این مراسم که به بیشتر به یک محفل سیاسی شباهت داشت تا هنری، بهانهای شد تا از ترویج دهندهگان سکولاریسم در عرصه سینما و نقاشی تقدیر شود. در این مراسم از عباس کیارستمی، آیدین آغداشلو و محمد احصایی تقدیر شد. حتی در این مراسم کارگردان خائن و وطنفروشی چون جعفر پناهی نیز حضور داشت.
کیارستمی همان کارگردانی است که در مصاحبه با خبرنگار روزنامه ایتالیایی لونیتا صریحا اعلام کرده بود: هم گوشت خوک می خورم و هم شراب و به شیوهی خودم مسلمانم. آیدین آغداشلو نیز کسی نیست جز همسر مطلقه شهره آغداشلو، بازیگر فیلم های ضد ایرانی نظیر سنگسار ثریا.
گفتنی است هر سهی این اشخاص در جریان انتخابات از میر حسین موسوی حمایت کردند. حتی هنگامی که ۴۰۰ نفر از هنرمندان، بیانیهای برای پایان دادن به تجمعات خیابانی و تن دادن به قانون را نوشته و امضاء کردند، این افراد از امضاء آن اجتناب کردند.
و یا در اقدامی دیگر، مبادرت به عرضه و فروش کتابی کرد که در آن پر شده بود از عکسهای مبتذل و غیر اخلاقی. این کتاب تحت عنوان «فتوبوک» شامل عکسهای خبری بود که با ۵۱۲ صفحه و به قیمت ۳۵ هزار تومان در فروشگاه خانه هنرمندان به فروش میرسید. در برخی صفحات آن عکسهایی عریان و مستهجن از زنان و مردان منتشر شده بود.
کتابهای خارجی منتشر شده در ایران باید تحت نظارت وزارت ارشاد در داخل کشور توزیع شود با این حال اخبار دریافتی خبرگزاری فارس حاکی از آن بود که این کتاب خارج از نظارت عادی اداره کتاب به کشور وارد شده بود. جالب آنکه جعفری جوزانی در گفتوگو با خبرگزاری فارس از توزیع چنین کتابی در فروشگاه خانه هنرمندان ایران اظهار بیاطلاعی کرد!
خانهی هنرمندان ایران یقینا نیازمند مسئولی است که در راستای اهداف نظام و انقلاب حرکت کرده و اقدام به خلق آثاری در جهت این اهداف مقدس بکند. نه این که محفلی شود در جهت تخریب نظام! چرا باید بودجههای میلیاردی کشور خرج چنین هنرمندان و آثاری شود که در نهایت خروجی آثارشان جز تخریب نظام فایدهی دیگری ندارد؟ چرا باید خانهی هنرمندان ایران تبدیل به حاشیهای امن برای اقدامات تخریبی علیه جمهوری اسلامی شود؟ چرا نهادهای نظارتی و فرهنگی ما اشراف کاملی بر امورات چنین نهادهایی ندارند؟
فراموش نكنيم اگر به تعبير رهبر انقلاب فعلا جمهوري اسلامي در "مصاف نرم" با دشمنان خود است يكي ار عرصههاي ورود دشمن و شايد مهمترين آن عرصهي هنر باشد.