استقبال مردم از «تک بیت» رهبر انقلاب
بهدنبال درخواست شاعران از حضرت آیتالله خامنهای برای طرح «مطروحهای» برای جانباز شهید برخی مردم و عاشقان جانبازان با ارسال سرودههایی تکبیت رهبر انقلاب را تکمیل کردند.
مستانه آخر پريدي در آسمان شهيدان/جانانه آخر رساندي دل را به كاشانه دل
به گزارش فارس به دنبال درخواست شاعران از حضرت آیتالله خامنهای برای طرح «مطروحهای» برای جانباز شهید که پیرو سخنان ایشان صورت گرفت و نیز فراخوان پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیتالله خامنهای و دعوت از مردم برای تکمیل این بیت، استقبال بیسابقهای از این فراخوان صورت گرفته و مردم عادی با سرایش غزلهایی ناب این «مطروحه» را تکمیل کردهاند که برای استفاده عموم مخاطبان به صورت کامل منتشر میشود:
رندانه آخر ربودی جامی زخمخانهی دل
رنگین چو برگ شقایق، خونین چو افسانهی دل
آنقدر مستی که گویا، از مولوی سرتر هستی
شاید که شمسی نهفته در کنج ویرانهی دل
شیرینترین زهرها را دنیا به کام تو میداد
انگار سیری ندارد، از زهر پیمانهی دل
یک شب غزل مینوشتی، یک شب عطش میسرودی
من سالها میشنیدم نجوای مستانهی دل
کمکم بسوزم بمیرم تا پختگی را ببینم
میخواست زیبا بمیرد در عشق پروانهی دل
معصومه تیما از کرمانشاه شهرستان کنگاور
**
بر اساس مطروحه حضرت امام خامنهای:
بر فرش قرمز نهادی پا را به کاشانه دل
آرام و چابک نشستی کنج نهانخانه دل
با دست خود جام صهبا کردی عطا بر رفیقان
وانگه برآمد به بستان آواز مستانه دل
بر چهره گل نشاندی شبنم به صبح دعایت
از خندهات شکرستان شد کنج غمخانه دل
در بسترت یاس و نرگس در هم تنیده به هر سو
شرمنده گردیده بلبل در صحن گلخانه دل
تیر دعایت رسیده تا اوج آن بینهایت
انگشت حیرت گزیده این پیر فرزانه دل
چون نور شمع وجودت ساطع سوی کهکشان شد
از غصه گردیده پرپر پرهای پروانه دل
بر روی بال فرشته کردی سفر سوی دلدار
شد جای خالی مهرت در صدر میخانه دل
چون پیر میخانه آگه از هجرت قاصدک شد
بر سینه میگساران زد نقش پیمانه دل
" رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه دل
خونین چو برگ شقایق رنگین چو افسانه دل "
تقدیمی از غلامرضا هاشمی از اراک.
**
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانهی دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانهی دل
دردانهی اشک گلها! رفتی و سقایِ دل رفت
با رشک میگوید زبانم: " رفتی ز کاشانهی دل "
محجوب بود جامم، پیمانهای بیتکلّف
چون بغض میرفت و میرفت، جانت چو پروانهی دل
گر ساغر و می به هم دوخت، جانان و چشم تَرت را
با نالههایت سحر یافت راهی به میخانهی دل
مبهوت هر قطره اشکم کز گوشهی چشمت آمد
شاهد به فال نگاهش، بُرد از تو مستانهی دل
مختوم گشت شعرم، واحسرتا از نگاهت
عشقِ تو و مهرت اما، سوزانده ویرانهی دل
مطهره رضاپور
**
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه دل
دلدار زیباگزین است، دلخواه ِ او بهترین است
با آتش او چه زیباست پرهای پروانه دل
فکه، شلمچه، هویزه، در چشمهای تو جاری است
اروند، خون میبَرد از " سردشت " تا " بانه " دل
اخبار میگوید: از درد، جان داده مَردی و فردا
تشییع خواهد شد اما بر موجی از شانه دل
دانه به دانه نشانه، بردند از این میانه
حالا به حیرت رسیده؛ تسبیح صددانه دل...
زهرا بشری موحد / طلبه / قم
**
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه دل
آن می که نوشیدی اما در ابتدای جوانی
آیا دوایی نکردت، دردی ز غمخانه دل
مستی به جایی رساندی در بزم یاران خوشدل
گویی جوابت نمیداد، جامی ز پیمانه دل
آخر بگو جان ما را، رمز نهانخانهها را
شاید که ما هم بگیریم، درّی چو دردانه دل
ما را یقین گشته اما، شاید خطا گفته باشیم
یاران به تو غبطه خوارند، در وضع سامانه دل
دیگر بساطی نمانده، جز شرمرویی برایم
مارا سکوتی بشاید، همشأن شاهانه دل
رضا(عاشق ولایت)
**
هو الحق
رندانه آخر ربودی جامی ز میخانه دل
خونین چو برگ شقایق رنگین چو افسانه دل
…
آن شب که با کولهباری از غم صدایت شنیدم
دانستم آخر بگیری کامی ز پیمانه دل
در خس خس نالههایت حس غریبی هویدا
با خندههای نگاهت آتش به سامانه دل
در ماندنت حکمتی بود تا آشنایان بدانند
سرخی خون رفیقان روشن به کاشانه دل
چون رفتی و ما به زندان درگیر نفس و هوائیم
بودی با دل و جان جویای دُردانه دل
اینک که در زیر نعشت مرثیهها میسرایم
بینم که در رفتنت نیز بشکفته گلخانه دل
نام بلندت به دوران ماند به شَهنامه عشق
تابیده در مطلع شعر «جامی ز میخانه دل»
سیدمهدی موسوی / حوزه علمیه قم / عصر چهارشنبه ۱۳۹۰.۰۴. ۰۱
**
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانهی دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانهی دل
پا در ره حق نهادی، جان بر سر عشق دادی
ای قهرمان نبرد پرسوز و جانانهی دل
این قافله غافل از تو، سر سوی مقصد نهاده
این حاصل عقد شوم است با مرد بیگانهی دل
ای شعلهی شمع از تو، واماندهی خیل نیکان
ای چشمهای تو پر از تمثال دردانهی دل
از صحبت بیوفایان پروانهها شرم دارند
ما را سحرها دعا کن، پروانهی خانهی دل
امیر بیدختی
**
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه ی دل
خونین چوبرگ شقایق رنگین چو افسانهی دل
درد آشنایی چو مجنون آیینهی جلوهی حق
تفسیر و معنا نمودی جانانه دردانهی دل
هر شب جدا از رخ مه میسوختی عاشقانه
از بینصیبی نشاید نالش ز پیمانهی دل
اکنون که با یار دلبر پیوستهای جاودانه
خطی بگو نکتهای یا رمزی ز پویانهی دل
ای آنکه مردانه رفتی راه علی عاشقانه
مارا ز خاطر مبر هان هیچان دیوانهی دل
علیرضا پیشگو
**
" رندانه آخر ربودی، جامی زخمخانهی دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانهی دل "
بیگانه با هر خماری، پیچیده در زلف یاری
ای عاشق دایم الخمر، تحلیل مستانهی دل
روزی صبای وصالت از کوچههامان گذر کرد
عمریست پیچیده در شهر، بوی خوش شانهی دل
الحق حریم خدایی، گرم نماز و طوافند
گرد تو خیل ملایک، گردیده پروانهی دل
جغد خیال ستم را، درک عروجت محال است
زیرا که از آب و گل نیست، تفسیر ویرانهی دل
یاد خلیل خدایی، زخم زبان میخری از
بخل بخیلان شهر و نمرود بیگانهی دل
یوسفترین یاد شهری، سروی و شمشاد شهری
تعبیر مردانه کردی، رویای دیوانهی دل
حتی مقام شهادت، ناز تو را میکشیده
در انتظار تو چندیست، پشت در خانهی دل
" سرودهی علی حسین بوالحسنی " - لرستان
**
میخوانم اینک برایت از حس مستانه دل
از شوق پرواز و رفتن از شوق مردانه دل
ای مست جام طهورا در صبح همراهی عشق
" رندانه آخر ربودی جامی زخمخانه دل "
آری امین گفته زیبا شرح دل خستهات را
" خونین چو برگ شقایق رنگین چو افسانه دل "
در کوچه باغ شهادت با لالهها همنگاهی
ای سبز و سرخ دلاور ای یار فرزانه دل
هرم نفسهای خسته آتش به جان میکشاند
در صبح غمگین ماندن بر بام ویرانه دل
ای از تبار پرستو سرمست یاد رهایی
میخوانم اینک برایت از حس مستانه دل
مهدی طهماسبی دزکی
**
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه دل
خونین چو برگ شقایق رنگین چو افسانه دل
مرغان دریائی عشق بودند همسنگرانت
پیوستی آخر به آنان در بزم مستانه دل
بس سالها چشم بر در در انتظار مرادی
تا بلکه از درآید معمار ویرانه دل
آمد به سر انتظارت آمد به بر وصل یارت
پر از سبویش نمودی آخر تو پیمانه دل
طی شد شبانگاه هجران روز وصالت برآمد
آذین شد از مقدم دوست امروزه غمخانه دل
هرچند دور است زاهد از بزم گرم شمایان
دلبسته خاطراتیست از جمع شاهانه دل
دکتر محمدامین زاهدی - مشهد مقدس
**
رندانه آخر ربودی، جامی ز خمخانهی دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانهی دل
میبود صهبای صافی، تو مرد میخانه کافی
عقل تو عریان و حافی، در کار جانانهی دل
پایت که خونین قدم زد، پا بر جنانِ عدن زد
آنجا سر افکند و دم زد، گردیده ویرانهی دل
تو این و آن را نبینی، رنگ جهان را نبینی
آنچه جهانی نبیند، بینی تو در خانهی دل
برخیز ای مرد سردار، برکش به دنیای غدّار
چون بانگ سرو علمدار، فریاد مردانهی دل
گویند خون شهیدان، وقتی که بر خاک ریزد
ریزد اضافات دنیا، از قلب میخانهی دل
دیریست سالی پس از سال، خون تو شوید زمین را
خونی طهور و مطهر، از جنس خونابهی دل
سجاده و مهر و تسبیح، آرند پای تو سجده
ای تار و پودت همه ذکر، یکسر شده والهی دل
آن روز کز کل عالم، فریاد وافغان برآید
چشمان مردم به دستت، چشم تو دیوانهی دل
بچههای موسسه جهادی
**
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه دل
خونین چو برگ شقایق رنگین چو افسانه دل
نوری که روشن شد از آن یک عمر خمخانه ما
تابانده شمع وجودت یک دم به کاشانه دل
بیحرمتی باشد از من گر گویمت پا به دل نِه
تاب تو را عرش باید کو تاب ویرانه دل
شاید کبوتر دو روزی با زخم بالش بماند
فرصت گذارد بگردد ملحق به پروانه دل
ساقی شرابی نمانده دیگر به جز دُردی خم
دُردی کشیدن نباشد جز کار دُردانه دل
آن آشناتر ز هرکس بر پستی چرخ گردون
آخر مرا خویش بودش چون گشته بیگانه دل
در مجلس بزم مردان لاف گزافیست رندی
عاشق مگر مرد گردی از داد مردانه
جلیل شیروانی
**
(بر شاهبیت بیت فزودن جسارت است - بر بیت شاه بیت فزودن جسارت است)
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه دل
جامی که چون نوش کردی، عالم فراموش کردی
خوردی و دستی فشاندی، اندر طربخانه دل
در گوش جانان چه گفتی؟ دست از علایق چو شستی
با طایر گلشن قدس، گشتی تو همخانه دل
در انتظار گل و مل، همناله با آه بلبل
با نعرهای عاشقانه، گشتی تو همسایه دل
تو شمع سوزنده بودی، نور فروزنده بودی
لختی نماندی و رفتی، با پرّ پروانه دل
سودای جانانه داری، در سر چه افسانه داری؟
گر قصد جانانه داری، برگو ز افسانه دل
برگو چه جامی ربودی، کز جان جانان شنودی
«خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه دل»
چون دل به دلداده دادی، جامی پر از باده دادی
«رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه دل»
عمری نشستی و ماندی، صبر از صبوری ستاندی
صبر از تو صبرش سرآمد، خواندی چو غمنامهی دل
۹۰/۰۳ / ۳۱ - سیدجواد منوّرزاده
**
یک ستاره که بر زمین جا مانده
در پاسخ به مطروحهی امام خامنهای با همه شاعر نبودنمان این غزل امروز آمد:
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانهی دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانهی دل
جام بلای غریبت با صبر و شکر عجیبت
کرده مقرب شما را در بزم جانانهی دل
اشک تو را چونکه دیدند شوق تو را هم خریدند
آغوش خود را گشودند رفتی به پیمانهی دل
نه! ماندی و " یُرزقون " ی، تو قهرمان جنونی
ما را زمان با خودش برد بیبوی گلخانهی دل
بعد از شهیدان چو بودیم، دلخوش بهروی تو بودیم
ای شمع جان که ربودی دل را ز پروانهی دل
معشوق معشوق من تو، در خاکدان عیوق من تو
بعد از شما از که جویم نوری ز ویرانهی دل؟
پینوشت:
۱. یکی به آقا بگه مطروحههاتون خیلی سنگینه مگه شاعران غیرحرفهای دل ندارن؟ در هر حال برگ سبزی بود تحفهی درویش
**
استقبال از مطروحه رهبر معظم انقلاب حضرت آیةالله العظمی خامنهای دام افاضاته
افسانه دل
رندانه آخر ربودی، جامی ز خمخانه دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه دل
رمزی که در دل نهفتی، رفتی و اما نگفتی
غمگین چو تیشه فرهاد، شیرین چو پروانه دل
پیمانه از کف نهادی، تا که به دریا فتادی
گشتی چو شارب دائم، نوشین ز پیمانه دل
پرواز تو چو عقابان، تند و تیز است و شتابان
بال تو زخمی و مجروح، زرین چو گلخانه دل
غبطه خوردم ز عروجت، حیران ز نقطه اوجت
مبهوت مستی عشقم، مسکین به میخانه دل
خون تو عطر جهان است، اشک تو شیره جان است
نام تو جلوه حق شد، در این گلستانه دل
ذکر تو فزت برب شد، نور تو فاتح شب شد
رفتی و آسان گذشتی، از مینِ شبانه دل
دردا که دردی ندارم، زخم نبردی ندارم
درکی چو زخم تو باید، چندین به کرانه دل
معشوق شد عاشق طالب، شد عشق آخر به تو غالب
صادق بهیاد تو خوانَد، گلچین ز ترانه دل
صادقعلی رنجبر - ساری
در سال ۷۵ در دیدار بسیجیان مازندران با رهبر عزیز من تنها شاعر بسیجی بودم که توفیق قرائت شعر در محضر آقا را در یک دیدار عمومی یافته بودم.
" مولویها بیشمارند و تو شمس دیگری
شمسها را هم تو مولا، سیدی و سروری "
**
مستانه آخر پریدی در آسمان شهیدان
جانانه آخر رساندی دل را به کاشانه دل
**
مستانه آخر پریدی در آسمان شهیدان
جانانه آخر رساندی دل را به کاشانه دل
محمدحسین مهدیپور
**
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانهی دل
خونین چو برگ شقایق رنگین چو افسانهی دل
اینک که بال ملائک نیکو کجاوهی توست
ما را بده ز خُم می زان کُنج خمخانهی دل
محمدحسن ابوحمزه
*
مستانه عمری نشستی در ساحت جان دلبر
اصرار کردی گرفتی آخر تو پیمانهی دل
از قافله جا نماندی تو یادگار شهیدی
تو در مسیر بهشتی در راه کاشانهی دل
در غربتت آشنایی، ما رفتنت را ندیدیم
بودی و ما غافل از تو، رفتی تو در خانهی دل
در سالهای پس از جنگ تنها تو بودی علمدار
صبر و شکیب تو کرده تفسیر شکرانهی دل
ای مرد جامانده برخیز چشمانتظارت شهیدان
جامی مهیا برایت جامی ز میخانهی دل
از سرفههایت کلافه بودی ولی شکوه هرگز
این است رسم رهایی این است افسانهی دل
پرواز تو از زمین نیست از آسمان پر گشودی
با بالهای شکسته در کوی جانانهی دل
در حسرت تو شکستیم شرمندهات تا قیامت
ماندیم و شمع وجودت هستیم و دیوانهی دل
حجتالله قلیپور
**
«رندانه آخر ربودی
جامی ز خمخانهی دل
خونین چو برگ شقایق
رنگین چو افسانهی دل»
تا موج غم شعلهور شد
دل را به دریا سپردی
تا سربلندت نماید
تصمیم مردانهی دل
برخی بهیکباره رفتند
اما تو با درد ماندی
ماندی و هر شب نهادی
سر بر روی شانهی دل
ماندی که مردم نگویند
خوبان همه پر کشیدند
ماندی که روشن بماند
با نور تو خانهی دل
ماندی روی تخت تا که
باشد خیال دلم تخت
ای ثروت بینهایت
ای گنج ویرانهی دل
آنان که یکباره رفتند
هر یک فقط یک شهیدند
اما تو صدها شهیدی
ای پیر میخانهی دل
هرچند ماندی تو اما
شمع وجود شریفت
با هر نفس آب میشد
میریخت بر شانهی دل
آخر تو هم پر کشیدی
من ماندم و خاطراتت
در پیشت ای شمع خاموش
میسوخت پروانهی دل
مهدی شریفی
**
رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه دل
خونین چو برگ شقایق رنگین چو افسانه دل
جامی که از معشوق با حیلت ربودی
هر قطرهاش خشتی فزون بر خانه دل
هرخانهای بیتابش خورشید رونق ندارد
روشن نمودی بیگمان از نور حق ویرانه دل
با من بگو از راز و رمز عشقبازی
راهی برایم میگشائی بر در میخانه دل؟
مهدی شریفی
**
مردانه آخر کشیدی نقشی تو بر شب
عطشان چو لبهای اکبر، لبریز چو غمهای زینب
پرویز میراحمدی
علاقهمندان براي مشاهده جديدترين اشعار در خصوص اين مطروحه ميتوانند به نشاني http://farsi.khamenei.ir/message-content?id=۱۲۷۶۳ پايگاه اطلاع رساني دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيتالله خامنهاي مراجعه نمايند.