پایان ۲۹ سال جدایی یک مادر + تصاویر
مادر شهید «عبدالکریم لرکی» ۲۹ سال چشم از در بر نداشت و پس از سالها جدایی به فرزند رسید اما دوباره از او دل برید.
به گزارش افکارنیوز، روزگاری پیکرهای غرق خون جوانان شهید سرزمینم را میآوردند تا روی شانههای غم گرفته همرزمان و خانواده هایشان تشییع شوند و بروند به سمت «جنات تجری من تحت الانهار».
چندی بعد استخوانها و پلاک بچههایی را میآوردند که شب عملیات پیکرشان مانده بود هم آغوش خاکها، هورها و کانالها؛ تابوتهایی سبک حاوی چند تکه استخوان قنداق شده که هیچ شباهتی به قامت رعنای جوانانی نداشت که مادرها چشم انتظار آمدنشان بودند.
چندی گذشت و تابوتهایی سه رنگ و سبکتر از قبلیها آورند و گفتند: «گمنام». یعنی نمیدانیم این دسته گل پرپر کدام مادر است؛ نه پلاکی دارد و نه نشانهای، آمدند و با هرکدامشان در گوشهای از کشور امامزاده مانندی ساختند که تا قیامت زیارتگاه عاشقان و عارفان و دلسوختگان شود و همزمان مادری چشم به راه بماند تا قیام قیامت.
و اما امروز استخوانهای سوخته بیپلاکی را که سالهای سال به عنوان شهید گمنام در گوشهای از این سرزمین، سپردهاند به آغوش خاک و مردم دلبستهاند به برکت و مجاورت و زیارتشان، با آزمایشات پیشرفته پزشکی(DNA) شناسایی کردند.
و این وسط بیچاره از دل مادرها و پدرهایی که سالهاست چشمشان به در است، یا از درد فراق آسمانی شدهاند، غافل از اینکه جوان رعنایشان را به عنوان شهید گمنام گوشهای تقدیم خاک کردهاند.
امروز، روز بزرگی بود برای مردم سردشت دزفول. سنگ تمام گذاشتند در میزبانی خانواده شهیدی که میهمانشان بودند.
معلم شهید عبدالکریم لرکی
خانواده«شهیدعبدالکریم لرکی»اهل شهرستان هفتکل که استخوانهای سوخته عبدالکریمشان، فروردین ماه سال پیش در ایام شهادت بی بی دوعالم به عنوان شهید گمنام، در سردشت دزفول به خاک سپرده شده بود، چند روز پیش با آزمایشات پزشکی هویت این عزیز شهید مشخص شد.
پدر این شهید سالها پیش رفته بود پیش عبدالکریم و همچنین «امین» فرزند شهید دیگرش. اما مادر، برادران و خواهران این معلم قرآن شهید که در سال ۶۴ در عملیات والفجر ۸ آسمانی شده بود، راست قامت و استوار، در امتزاج اشک و لبخند و در عطر اسفند و عود و گرمای استقبال مردم سردشت، آمدند و مزار عبدالکریمشان را پروانه وار طواف کردند.
هیچ تصویری نمیتواند بیانگر حس و حالی باشد که امروز در سردشت دزفول حاکم بود؛ فقط باید میبودی و میدیدی؛ عشق را، محبت را، درد را، آرامش را، اشک را، لبخند را، وصال را، فراق را و هر واژهای را که ارتباطی با عشق دارد.
باید میبودی و میدیدی استقبال کم نظیر این مردم را؛ باید میدیدی که مادر عبدالکریم را زنان سردشت چگونه ضریح وار طواف میکردند و میبوسیدند و وصال فرزندش را تبریک میگفتند؛ باید میدیدی مردم چگونه پیش پای این مادر گوسفند قربانی کردند و برادران و خواهران شهید را چگونه عزت گذاشتند.
باید میبودی و میدیدی مادری را که پس از ۲۹ سال بیخبری و با زانوانی که توان ایستادن نداشت، خم شد و سنگ قبر پسر را بوسه زد؛ خواهران و برادرانی که سرخوش از وصال برادر گمگشتهشان، به زبان محلی خود سوزنامه میخواندند.
خانواده شهیدان «امین و عبدالکریم لرکی» آنگاه که عشق مردم را به عبدالکریمشان دیدند، وقتی که دیدند عبدالکریمشان دهها و صدها مادر دارد توی این شهر، وقتی دیدند صدها خواهر و برادر دلبستهاند به مزار عبدالکریمشان، وقتی دیدند که از برکات شهیدشان شهر پر شده است، تصمیم گرفتند که عبدالکریمشان را از سردشت نبرند و بگذارند امانت بماند برای این مردم.
بنازم به صبوری این مادر، به مادری که ۲۹ سال چشم از در بر نداشت و اینک که پس از سالها به فرزند رسیده است، دوباره از او دل برید و پیکر جوانش را هم تقدیم مردم سردشت کرد تا امانتی گرانبها را تقدیم این مردم عزیز کند.
امروز سردشت، حال و هوای غریبی داشت؛ شاید تصاویر زیر بتواند، اندکی از حال و هوای امروز را برایتان وصف کند. برای شادی روح شهید غریب «عبدالکریم لرکی» و برای سلامتی مادر استوار و صبورش، دهان را به عطر صلواتهای مکرر معطر کنید.
مردم قدرشناس سردشت، از ساعاتها قبل چشم به جاده دوخته بودند و چشم انتظار رسیدن مهمان
در انتهای جاده تصویر اولین حضور میهمانانی عزیز نقش بست
و مردم بیقرار، چون موج آمدند سمت میهمانان تازه از راه رسیده
اولین ماشین چشمها را به دیدار مادر و برادر شهید دعوت کرد
و اولین بار که مادر با چشمهایی مضطرب پایش را گذاشت روی خاک سردشت؛ در آغوش محبت زنان سردشت گم شد
و مردم پیش پای این مادر صبور گوسفند قربانی کردند
جمع کثیر دیگری از مردم، بالای تپه شهدا، گرد کعبه عشق سردشتیها، منتظر ایستاده بودند
و آنگاه که اولین بار تصویر عبدالکریم به مردم لبخند زد و با دیدن چهره منورش همه گریستند
سنگ قبری که عبدالکریم را پشت پرده گمنامی پنهان کرده بود
زیباترین تصویر عالم؛ نخستین دیدار مادر و پسر پس از ۲۹ سال
و سجده مادر بر خاک و اولین بوسه بر مزار پسر(لا یوم کیومک یا اباعبدالله)
و اقوام و بستگان شهید که بیقرار تر از مادر بودند
برادر شهید که مدام از مردم تشکر میکرد
و البته حضور معنوی «شهید امین لرکی»، برادر عبدالکریم که روز آخر به عبدالکریم گفته بود: «تو با مطالعه به معبود خواهی رسید و من با خونم و شهادت زودتر از تو به او خواهم رسید» و اینگونه هم شد.
خواهران شهید که مویه کردنشان به زبان محلی دل سنگ را هم آب میکرد
و مادر که پس از تشکر از مردم به خبرنگار گفت که پسرش را به امانت نزد مردم سردشت خواهد گذاشت.
و برادر عبدالکریم که مدام از حضور مردم تشکر میکرد و خبر تصمیم مادرش را به مردم ابلاغ کرد.
معلم شهید «عبدالکریم لرکی» در سال ۱۳۴۱ در یکی از روستاهای محروم در شهرستان هفتکل دیده به جهان گشود و در سال ۱۳۶۴ در عملیات والفجر۸ جاویدالاثر شد. این شهید در فروردین ۹۲ به علت نداشتن مدارک شناسایی به عنوان شهید گمنام در سردشت دزفول به خاک سپرده شد که هویت این عزیز توسط آزمایشات DNA شناسایی شد.