جایی که به تیز هوشی حاج قاسم پی بردم
والفجر ۸ که تمام شد، ما آشپزخانهی سد دز را فعال کردیم، گردانها در سد دز فعال بودند…
به گزارش افکارنیوز، آن چه در پی میآید؛ خاطرات جانباز نعمت الله پور عبدالله - مسئول تغذیه لشکر ۴۱ ثارالله در دوران دفاع مقدس است که مرور میکنیم:
اولین بار، سال ۱۳۵۸ به اتفاق شهیدان کازرونی و همایونفر برای آموزش به تهران اعزام شدیم. آموزش سختی بود. بعد از آن، به فرماندهیِ شهید عرب نژاد به کردستان رفتیم. در کردستان هم شرایط بسیار سختی را میگذراندیم. از نظر سلاح و مواد غذایی بسیار در مضیقه بودیم. پس از انجام مأموریت، مجدداً به کرمان بازگشتیم. پس از سه ماه اقامت در کرمان، ۳۶ نفر نیرو در اختیار من گذاشتند که دوباره برای مقابله با ضد انقلاب داخلی به کردستان برویم.
با مشقّت ۶۰ ۵۰ تا اسلحه ژ ۳ از پایگاه دریاییِ سیرجان به کرمان آوردیم که ۲۵ تا از آنها کار میکردند و بقیه خراب بودند.
کفن پوش، در میان برفها رفتیم
آن زمان ۴ هزار نیروی ضد انقلاب مسلح، شهر مهاباد را محاصره کرده بودند که ما ۷۰ نفر پاسدار از شهر محافظت میکردیم. روح شهید حاج مهدی کازرونی شاد که در این منطقه بسیار زحمت کشید. ما ۳۶ نفر، با ۲۵ اسلحه و ۶ هزار تومان پول، مقداری نان بربری و تنقّلات و سوخت به کردستان رفته بودیم.
در یکی از همین روزها، ۸۰ سانت برف باریده بود و راهها بسته شده بودند. هم ما و هم ضد انقلاب زمین گیر شده بودیم؛ با این تفاوت که نیروهای ضد انقلاب به منطقه توجیه بودند. آنها به پاهای خود مچ پیچ میبستند و راحتتر تردد میکردند. یک روز شهید همایونفر گفت مقداری پارچه تهیه کنیم. پارچه ها را تهیه کردیم وآن را مانند کفن میپوشیدیم و در برف تردد میکردیم تا دیده نشویم. ما اینطور توانستیم تپهای را که صدا و سیما در آنجا مستقر بود، از ضد انقلاب باز پس بگیریم. در مهاباد یکی از بچّههای ما زخمی شده بود. برای انتقال او به بیمارستان، امکانات نداشتیم؛ باید اسکورت
میشدیم.
برای صرفه جویی در مصرف گلوله، پاسدارها را سر میبریدند
در کردستان کارهای پشتیبانی را به عهده داشتیم. زمستان در اثر بارش برف، راهها بسته میشد.
اگر امکانات به بچّهها نمیرسید، ضد انقلاب آنها را یا زنده میگرفت، یا گوش تا گوش بچّهها را سر میبریدند. گاهی اوقات که ما افرادی از ضد انقلاب را میگرفتیم و تحویل میدادیم. آقای حسنی که حاکم شرع بود، از آنها میپرسید: چرا شما پاسدارها را سر میبرید؟
میگفتند: حیف نیست ما یک فشنگ توی قلب اینها بزنیم؟! سرشان را میبریم تا فشنگ برایمان بماند.
در کردستان چیزی به نام خمپاره در سپاه وجود نداشت. یک قبضه خمپارهی ۸۱ با هماهنگی سرهنگ صیاد شیرازی به دست بچّهها رسید. شهیدکازرونی فرماندهی این خمپاره را عهدهدار بود. قبل از اینکه خمپاره برسد، بچّهها شبها میرفتند خوراک آن را از ارتش میآوردند. هنگامی که مهاباد در محاصرهی ضد انقلاب بود، شهیدکازرونی که یک چریک به تمام معنا بود، هر شب خمپاره انداز را جابهجا میکرد و شلیک میکرد. به لطف خدا بچّهها توانستند مهاباد را نجات دهند.
در سال ۶۱ مأموریت دوم ما در کردستان هم تمام شد و ما به کرمان باز گشتیم.
مدتی بعد، حاج قاسم سلیمانی مسئولیت تغذیهی لشکر را به من واگذار کرد که تا پایان عملیات مرصاد در این سمت باقی ماندم. مسئولیت سنگینی بود. پذیرفتم و در سد دز، جفیر، خسروآباد و بعد از آبادان و قرارگاه لشکر ثارالله، ۴ آشپزخانه زدیم.
پزشک مسئول بهداشت را حبس کردم
یک روز سه نوع غذا درست کرده بودیم. کامیونهای حمل بار آمادهی حرکت بودند، ۵ کامیون پر از غذای بسته بندی شده داشتیم که سه تا از آنها روکش داشتند و دو تا بدون روکش بودند؛ اما تمیز.
یک مرتبه خبر دادند مسئول بهداشت برای بازدید آمده است. وقتی آمد و غذاها و کامیونها را دید، گفت: دو کامیونی که روکش ندارند، نمیتوانند حرکت کنند. هر چه اصرار کردم که بچّهها در خط مقدّم به این غذاها احتیاج دارند و ما هم دیگر کامیون روکش دار نداریم که بخواهیم عوض کنیم، فایده نداشت، ایستاده بود و اجازهی حرکت به کامیونها را نمیداد. بحث و جدل و التماس بیفایده بود.
حتی گریه کردم و دستش را بوسیدم که اجازه بدهد کامیونها حرکت کنند. میترسیدم غذاها خراب شوند. باز هم میگفت: امکان ندارد که اجازه بدهم. دو محافظ مسلح داشت که به بچّهها گفتم: این دو نفر را به بهانه ی پذیرایی به آشپزخانه ببرید، تا من کامیونها را بفرستم بروند.
محافظین رفتند و مشغول خوردن کمپوت شدند. خودم پزشک مسئول بهداشت را به سمت یک کانکس بردم و در یک فرصت مناسب او را داخل کانکس حبس کردم و از پنجرهی کوچک کانکس مقداری هم آب و نان به او دادم و به رانندگان کامیونها دستور دادم حرکت کنند. کامیونها رفتند. صبر کردم که دور شوند. هر چه آن پزشک داد و فریاد کرد که در را باز کنم و حتی مرا تهدید کرد، به حرفش اعتنا نکردم. گفتم: وقتی غذاها به بچّهها رسید، شما را بیرون میآورم. خودم رفتم جای دیگری پنهان شدم و کلید را دادم به بچّهها که در کانکس را باز کنند. ولی تا آخر جنگ، از او فرار میکردم.
جایی که به درایت و تیز هوشی حاج قاسم پی بردم
والفجر ۸ که تمام شد، ما آشپزخانهی سد دز را فعال کردیم، گردانها در سد دز فعال بودند. سردار عسکری ما را به کرمانشاه برد و به آقای آرزومند رئیس لجستیک کل کشور معرفی کرد. قرار بود که ۴ لشکر برای آزاد سازی مهران مستقر شوند. مرا به عنوان نماینده ی تام الاختیار لشکر معرفی کرد. هر چه امکانات میخواستیم، مراجعه میکردم و میگرفتم. شروع کردم به جمع کردن امکانات. گردانها کم کم آمدند. آقای آرزومند ما را به تیپ امیرالمؤمنین(ع) معرفی کرد.
حاج قاسم سلیمانی آمد و گفت: اگه امروز بهت امکانات ندادند، چه کار میکنی؟
گفتم: آقای آرزومند گفته.
گفت: لشکری که من برای استقرار میآورم، باید همه امکانات برایش مهیا باشد. ظرف ۴۸ ساعت همه چیز را آماده کن.
گفتم: چشم.
رفتم اهواز و هر چه امکانات میخواستم، در قالب ۱۸ کامیون بار کردم. ۴ سردخانه سیار و ثابت راه انداختم. میبایست این کامیونها ۴ تا ۴ تا بیاند و بار را تخلیه کنند و برگردند که لو نرود.
لشکرها آمدند، مستقر شدند و آمادهی عملیات شدند. بعثیها محل استقرار آشپزخانهی تیپ امیرالمؤمنین(ع) را بمباران شیمیایی کردند. همهی امکانات آنها از بین رفت. این جا بود که من به درایت و تیز هوشی حاج قاسم بیشتر واقف شدم. تنها لشکری که بدون مشکل مستقر شد، لشکر ۴۱ ثارالله بود. بغل پل صالح آباد آشپزخانه را آماده کردیم. جیره ی جنگی هم دپو کردیم.
سه نوع غذا در جبهه میپختیم. خط مقدّم یکنوع؛ یا خوراک ماهی یا خوراک گوشت یا گوشت سرخ کرده که خراب نشود. یک خط عقبتر چلو خورشت و عقبتر از آن عدس پلو توزیع میکردیم.
جایی بود به نام تپور که وحشتناک ترین جا بود. ۴۰ کیلومتر روی آب، یک پل با قطعات ۲*۴ متر که روی آن هم باید رزمنده باشی، هم نماز بخوانی، هم استراحت کنی و هم اگر دستشویی داشتی، همانجا انجام بدهی.
اگر پایت را می گذاشتی پایین، سگ ماهی ها گاز می گرفتند. اگر بالا بودی، پشهها امان نمیدادند و در سمت چپ و راست، نیها و عراقیها مزاحم بودند. من برای بازدید رفته بودم که این صحنهها را دیدم.
۳۶ نیروی غیر قابل بازگشت جمع کردم
در کربلای ۵ حاج قاسم پشت بیسیم گفت: چند تا نیرو که قصد بازگشت نداشته باشند، امکانات برای خاکریزها ببرند، نیاز دارم. بچّهها در خطوط مقدّم داشتند تلف میشدند.
من مأمور شدم ۳۶ نفر نیروی غیرقابل بازگشت جمع کنم. نیروها بر هم سبقت میگرفتند.
۳۶ نفر را سوار کردم. از سه راه مرگ که میخواستیم عبور کنیم، رگبار آتش دشمن اجازه نمیداد.
دو گردان در خاکريزهاي جلو بودند که مهمات و جيرهي جنگي ميخواستند. از ۳۶ نفر نيرويي که بردم، فقط سه نفر سالم ماندند. بقيه ظرف ۲ ساعت به شهادت رسيدند، اما امکانات را به گردانها رسانديم؛ در اين عمليات من ترکش خوردم و به عقب منتقل شد.