تبلیغات
کد خبر: ۴۵۸۴۰

غصه دل رهبر از بیماری عزیزی!

احمد عزیزی، شاعر و مداح اهل بیت(ع) ۱۵ اسفندماه ۸۶ به دلیل کاهش سطح هوشیاری ناشی از تشنج، بیماری قلبی و کلیوی به کما رفت و او از همان روز تاکنون در بیمارستان امام رضا(ع) کرمانشاه بستری است.

غصه دل رهبر از بیماری عزیزی!

به گزارش سرویس فرهنگی افکار، احمد عزیزی، شاعر و مداح اهل بیت(ع) ۱۵ اسفندماه ۸۶ به دلیل کاهش سطح هوشیاری ناشی از تشنج، بیماری قلبی و کلیوی به کما رفت و او از همان روز تاکنون در بیمارستان امام رضا(ع) کرمانشاه بستری است.
طبق آخرین اخبار به تازگی و بعد از دیدار شعرا با رهبر انقلاب و پیگیری ایشان در مورد حال جسمی احمد عزیزی مسئولین وزارت ارشاد به یاد آوردند که یکی از سرمایه های بزرگ فرهنگی کشور نزدیک به ۴ سال است که در کما به سر می برد و باید برای بهبود حال ایشان اقدامی شود!

البته این فراموشی مخصوص مسئولین وزارت ارشاد نبود، صدا و سیما و دیگر رسانه ها نیز به کلی احمد را از یاد برده بودند؛ تا اینکه رهبر معظم انقلاب در دیدار اخیرشان با شاعران و در میانه احوالپرسی با آنها، جویای حال احمد عزیزی شدند و با بیان این جمله که«یک غصه‌ای شده در دل ما ماجرای احمد عزیزی» به وزیر ارشاد گفتند: " تحقیق کنید و اگر لازم است اعزام بشود، کمک کنید. "و تازه مسئولین راهی کرمانشاه شدند و قول هایی به خانواده اش دادند و رسانه ملی نیز گزارشی تهیه نمود و بعد از چند سال یاد احمد عزیزی را در خاطره ها زنده کرد!

اینهمه در حالی است که وقتی یک هنرپیشه و یا یک فوتبالیست مریض می شود، مسئولین وزارت خانه مربوطه و صدا و سیما و رسانه های مهم و غیر مهم همه به تکاپو می افتند و حتی گزارش روزانه از حال ایشان را برای مردم پخش می کنند! اما در این چند سال چند بار از احمد عزیزی گزارشی دیدیم و یا خبری از حالش شنیدیم؟

این بی مهری فقط مخصوص احمد عزیزی نیست؛ متاسفانه اصحاب فرهنگ و هنر در جامعه ما خلاصه می شوند در هنر پیشه ها و کارگردانان! البته هر کسی در هر جایگاه فرهنگی، اهمیت و ارزش خود را داراست؛اما پرداختن به یک عده و فراموش کردن عده ای دیگر نه تنها بی مهری در حق هنر بلکه ظلمی بزرگ به جامعه است؛ چرا که جامعه نیز نگاهش به فرهنگ و ادب و هنر دنباله روی نگاهی است که رسانه ها و مسئولین دارند!

آنگاه است که بزرگان فرهنگی جامعه را تنها بازیگران و فیلم سازان تشکیل می دهند و ذهن و ذوق اکثر جوانان را بسوی بازیگری و معروف شدن های اینچنینی می کشانند! اما واقعیت این است که هنرمندان زیادی در گوشه و کنار این سرزمین زحمت می کشند و ما از آن ها غافلیم و وقتی یادشان می افتیم که دیگر در میان ما نیستند!
احمد عزیزی شاعر و نویسنده بزرگی است که برای خیلی از جوانان، ناشناخته است! اما بیشتر کسانی که اکنون سنی حدود ۳۰ تا ۴۰ سال را دارند؛ بخش قابل توجهی از دوران جوانی و نوجوانیشان را با کتاب های احمد عزیزی گذرانده اند. کتاب هایی از قبیل کفش های مکاشفه، شرجی آواز، نافله ناز، عطر گل یاس، باران پروانه، روستای فطرت، از ولایت باران، خوابنامه و باغ تناسخ و …

او در نوشته هایش از سبک خاص و نوآورانه ای برخوردار است که کمتر در نوشته های دیگر نویسندگان دیده می شود،شطحیات او روح و روان انسان را چنان نوازش می دهند که دل از خاک برمی داری و ناخودآگاه راهی آسمان می شوی…
شعرهای او در مدح معصومین دارای معناهای عمیقی است که هیچ بویی از سطحی نگری ندارد…
در شعر زیبا و معروفش در وصف حضرت زهرا(س) چنین می گوید:
یاس بوی مهربانی می دهد
عطر ایام جوانی می دهد
یاس ها یادآور پروانه اند
یاس ها پیغمبران خانه اند
یاس ما را رو به پاکی می برد
رو به عشقی اشتراکی می برد
یاس در هرجا نوید آشتی است
یاس دامان سپید آشتی است
…
یاس را آیینه ها رو کرده اند
یاس را پیغمبران بو کرده اند
یاس بوی حوض کوثر می دهد
عطر اخلاق پیمبر می دهد
حضرت زهرا دلش از یاس بود
دانه های اشکش از الماس بود
داغ عطر یاس زهرا زیر ماه
می چکانید اشک حیدر را به چاه
عشق محزون علی یاس است و بس
چشم او یک چشمه الماس است و بس
اشک میریزد علی مانند رود
بر تن زهرا: گل یاس کبود

…
در بخشی از کتاب " نافله ناز " می خوانیم:
" آیینه آه های مرا در ایوان اشک آمیز نگاهت بگذار. مادر سجاده نشین من که دوای دعای تو زخمابه های اندوه مرا مرهمیست، وقتی کنار دریچه خاطرات می نشینی و برایم شال غربت می بافی، وقتی که با مقنعه عفاف در کوچه باغ های مفاتیح براه می افتی و برای همه خاک نشینان، حلوای رستگاری قسمت می کنی! مرا فرخوان تا از شکر خواب سپیده دمانت رویاوار بگذرم و ساعتی زیر سایه بان آرام قنوتت بیاسایم… "
این نگاه خاص و عمیق به مادر و تک تک کلماتی که احمد در جملاتش می آورد دل هر خواننده ای را برای دیدار مادرش به پرواز در می آورد و آرامش داشتن مادری مهربان را در دلش صد چندان می کند…
و چه حیف که احمد در گوشه بیمارستان خفته است و در اندیشه اش شطحیات دیگری را می پروراند و ما از شنیدن آن عاجزیم!
چه حیف که جوانان امروز کمتر از احمد می دانند و چه حیف که احمد هنوز زنده است و ما فراموشش کرده ایم.
چه حیف که دیگر احمد با آن صدای زیبایش برایمان شعر نمی خواند و صد افسوس که ما هر روز " عزیزی " را از دست می دهیم و هنوز غافلیم…

ز. فرخ
افکار نیوز

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات