چرا یوسف به خواهش نفسانی زلیخا تن نداد؟
محاکمه یوسف در قرآن با این مسأله تمام مىشود که او را در آن زندان تنگ و تاریک انداختند و گفت: پروردگارا! زندان نزد من محبوبتر است از عملى که مرا به آن مىخوانند.
به گزارش برنا، مرگها هم با هم فرق مىكنند. بعضى تمام مرگ را دارند؛ مانند كفار. بعضى هم مثل ما نیمهكاره مىمیرند؛ چون هم خدایى هستند و هم شیطانى؛ هم خرمایى هستند و هم خدایى هستند؛ هم پولى هستند و هم آخرتى؛ هم عشقى هستند و هم غیرعشقى؛ هم نگاه مىكنند و هم نگاه نمىكنند؛ هم اگر دستشان به سفره حرامى برسد، یك لقمه مىخورند و هم نمىخورند. ما مثل برف و شیره هستیم، یك جا خیلى یخ هستیم و یك جا خیلى گرم. ما كه مىمیریم، آن نصف مرگمان را خدا زنده مىكند: فَیُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ . آن گاه شما را به آن چه همواره انجام مىدادید، آگاه مىكند.
حجت الاسلام والمسلمین شیخ حسین انصاریان درباره خودشناسی و مرگ در ادامه میگوید: به ما حق ندادهاند که به سمت مرگ حرکت کنیم و بدن را در معرض نابودى قرار دهیم، چه برسد به این که مرگ را براى عقل و روح و دل خود فراهم کنیم. دیگر واى به حال آن کسى که وجودش بشود جاذبه موت براى عقل، جاذبه مرگ براى دل، جاذبه مرگ براى روح و بیمارى را در دلش راه دهد: «فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ» یا در نفس خود بیمارى راه دهد و نفس زکیه طبیعیه را، که از اول خلقت هم زکیه ساخته شده بوده، به نفس شریره، نفس خبیثه تبدیل کند. او دیگر چه حسابى با معمار هستى و بانى هستى دارد.
محاکمه یوسف
یوسف هم انسانى به تمام معنا سالم بود و هر بیمارى را به راه سلامتى مىکشید. خود، کپسول شهوت بود؛ ولى طرف مقابل خود را بیمار نکرد. این قدر تلاش کرد تا طرف مقابل او هم سالم شد. این قدر تلاش کرد تا مملکتى را به جاده سلامتى کشاند.
اقتصاد بیمار مصر را به سوى سلامتى کشید. عقیده عزیز مصر فرعونپرست را به سوى توحید کشید. برادران بیمار خود را به سوى سلامتى کشید. سه مرتبه آنان را به کنعان برد و برگرداند تا این که سالم شدند. چنان با آنان رفتار کرد که همگى اشک مىریختند و به او التماس مىکردند و به پدر التماس مىکردند که شفیع ما شو و ما را از این ناراحتى نجات بده. تا هم خودت سالم باشى و هم سلامت را پخش کنى. اگر هم بیمار هستى، خود را قرنطینه کن تا فقط خودت این بیمارى را داشته باشى، دیگر مرا بیمار نکنى، زن و بچهها را بیمار نکنى، مردم، مدرسه و خیابان را دیگر بیمار نکنى.
شاگرد امیرالمؤمنین ابن عباس مىگوید: هفت سال در کاخ عزیز مصر بود و یک بار هم قیافه زلیخا را نگاه نکرد که ببیند او چه شکلى است.
اعصاب زلیخا خیلى خراب شده بود. یک روز در اتاق نشسته بود، داد زد و گفت: یک بار این پلک را بالا بزن و مرا نگاه کن و ببین من چه شکلى هستم. خدا لعنت کند زن عشوهگر را، زن طنّاز را، «النَّفَّاثَاتِ فِى الْعُقَدِ» را. من به کسانى که رعایت محرم و نامحرم را نمىکنند، بگویم که از رحمت خدا دور هستند. به بیشتر قلبها خدا اطمینان ندارد و مىگوید: «فَیَطْمَعَ الَّذِى فِى قَلْبِهِ مَرَضٌ». این آیه، خطاب به چه کسانى است؟ به زنان پیغمبر. زن پیغمبر پنجاه ساله و شصت ساله. خدا به او مىگوید: اگر در زدند و تو رفتى پشت در، با آن صداى طبیعى زنانهات نگو: چه کسى هستى. بلکه تغییر
صدا بده. من به بیشتر این دلهایى که در مدینه است، اطمینان ندارم. امروز که دوره تجدد و تمدن است، که دیگر هیچ. هنوز که فرهنگ امریکا از مملکت ما بیرون نرفته است.
زلیخا گفت: یک بار چشم باز کن و چهره مرا ببین. یک وقت من مىروم به دنبال قیافه دیدن؛ اما یک وقت قیافهدار پنج سال التماس مىکند که مرا ببین، تفاوت از کجا است تا کجا.
گفت: نه، من پلک چشمم را باز نمىکنم و به تو نگاه نمىکنم. گفت: چرا؟ یوسف گفت: از کور شدن چشمهایم مىترسم؛ چون اگر یک بار تو را نگاه کنم، از تماشاى جمال او محروم مىشوم.
آن کس که تو را شناخت، دیگر به چه چیزى نگاه کند؟ کسى که در مغازه نشسته و دستش به طرف مال حرام دراز است، آدم بسیار بدبختى است. کسى که چشمش به قیافه حرام دراز است، آدم بسیار پست و بیچارهاى است.
گفت: یوسف! تو که به ما نگاه نکردى، حالا هم که مىگویى نگاه نمىکنم؛ اما به تو مىگویم: چشمهاى بسیار قشنگى دارى. یوسف گفت: به چه جاى عجیبى دل بستهاى! چه آدم بدبختى هستى! بدن مرا که داخل قبر مىگذارند، اولین عضوى که از بین مىرود، چشم است؛ چون خیلى لطیف است. پیه است.
به یک نفر نگاه کن که از بین نمىرود. گفت: اى یوسف! بوى بسیار خوبى دارى. یوسف گفت: اى زن بدبخت! گول این بو را نخور، صبر کن تا ما را درون قبر بگذارند، روز سوم بیا یک گوشه از قبر ما را سوراخ کن و ببین چه بوى گندى فضاى شهر را پر مىکند. گفت: اى یوسف! چه مشکلى دارى که به من نزدیک نمىشوى؟ چه دردى دارى؟ من که رایگان در اختیار تو هستم، پولى که از تو مطالبه نمىکنم، چرا به من نزدیک نمىشوى؟ زیر پایت را نگاهى بینداز.
فرش زیر پایت در این اتاق، از حریر خالص است. گفت بیا از یکدیگر کامجوئى کنیم. گفت: من تاکنون این فرش را اصلاً نگاه نکردهام؛ چون به دنبال نصیب خودم در بهشت هستم. این جا نصیب ما چهار تا دیوار خشتى است که بعد از مردن ما ورثه مىزنند تا شب چهلم به زور هم که شده، از یک آقاى معمّم اجازه مىگیرند و ارثرا تقسیم مىکنند. گفت: ما این جا نصیبى نداریم. اگر بخواهیم به دنیا بچسبیم، به گونهاى که تو مىگویى، نصیب خود را از بهشت از دست دادهایم. گفت: حالا که به هیچ شکلى زیر بار حرف من نمىروى، امروز تو را به شکنجهگران زندان مىسپارم.
یوسف گفت: به به! چه کار خوبى مىکنى! چون امروز که از دست تو خلاص مىشوم و خدا مرا به قیمت گران مىخرد.
محاكمه یوسف در قرآن هم با این مسأله تمام مىشود كه خدا مىگوید؛ وقتى او را در آن زندان تنگ و تاریك انداختند، گفت: پروردگارا ! زندان نزد من محبوبتر است از عملى كه مرا به آن مىخوانند.