تبلیغات
کد خبر: ۴۶۴۲۴

چرا یوسف به خواهش نفسانی زلیخا تن نداد؟

محاکمه یوسف در قرآن با این مسأله تمام مى‏‌شود که او را در آن زندان تنگ و تاریک انداختند و گفت: پروردگارا! زندان نزد من محبوب‏تر است از عملى که مرا به آن مى‏‌خوانند.

به گزارش برنا، مرگ‏ها هم با هم فرق مى‏كنند. بعضى تمام مرگ را دارند؛ مانند كفار. بعضى هم مثل ما نیمه‏كاره مى‏میرند؛ چون هم خدایى هستند و هم شیطانى؛ هم خرمایى هستند و هم خدایى هستند؛ هم پولى هستند و هم آخرتى؛ هم عشقى هستند و هم غیرعشقى؛ هم نگاه مى‏كنند و هم نگاه نمى‏كنند؛ هم اگر دستشان به سفره حرامى برسد، یك لقمه مى‏خورند و هم نمىخورند. ما مثل برف و شیره هستیم، یك جا خیلى یخ هستیم و یك جا خیلى گرم. ما كه مى‏میریم، آن نصف مرگمان را خدا زنده مىكند: فَیُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ . آن گاه شما را به آن چه همواره انجام مى‏دادید، آگاه مى‏كند.

حجت الاسلام والمسلمین شیخ حسین انصاریان درباره خودشناسی و مرگ در ادامه می‌گوید: به ما حق نداده‏‌اند که به سمت مرگ حرکت کنیم و بدن را در معرض نابودى قرار دهیم، چه برسد به این که مرگ را براى عقل و روح و دل خود فراهم کنیم. دیگر واى به حال آن کسى که وجودش بشود جاذبه موت براى عقل، جاذبه مرگ براى دل، جاذبه مرگ براى روح و بیمارى را در دلش راه دهد: «فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ» یا در نفس خود بیمارى راه دهد و نفس زکیه طبیعیه را، که از اول خلقت هم زکیه ساخته شده بوده، به نفس شریره، نفس خبیثه تبدیل کند. او دیگر چه حسابى با معمار هستى و بانى هستى دارد.

محاکمه یوسف
یوسف هم انسانى به تمام معنا سالم بود و هر بیمارى را به راه سلامتى مى‏‌کشید. خود، کپسول شهوت بود؛ ولى طرف مقابل خود را بیمار نکرد. این قدر تلاش کرد تا طرف مقابل او هم سالم شد. این قدر تلاش کرد تا مملکتى را به جاده سلامتى کشاند.

اقتصاد بیمار مصر را به سوى سلامتى کشید. عقیده عزیز مصر فرعو‌‌ن‌‏پرست را به سوى توحید کشید. برادران بیمار خود را به سوى سلامتى کشید. سه مرتبه آنان را به کنعان برد و برگرداند تا این که سالم شدند. چنان با آنان رفتار کرد که همگى اشک مى‏‌ریختند و به او التماس مى‏‌کردند و به پدر التماس مى‏‌کردند که شفیع ما شو و ما را از این ناراحتى نجات بده. تا هم خودت سالم باشى و هم سلامت را پخش کنى. اگر هم بیمار هستى، خود را قرنطینه کن تا فقط خودت این بیمارى را داشته باشى، دیگر مرا بیمار نکنى، زن و بچه‏‌ها را بیمار نکنى، مردم، مدرسه و خیابان را دیگر بیمار نکنى.

شاگرد امیرالمؤمنین ابن عباس مى‌‏گوید: هفت سال در کاخ عزیز مصر بود و یک بار هم قیافه زلیخا را نگاه نکرد که ببیند او چه شکلى است.

اعصاب زلیخا خیلى خراب شده بود. یک روز در اتاق نشسته بود، داد زد و گفت: یک بار این پلک را بالا بزن و مرا نگاه کن و ببین من چه شکلى هستم. خدا لعنت کند زن عشوه‌‏گر را، زن طنّاز را، «النَّفَّاثَاتِ فِى الْعُقَدِ» را. من به کسانى که رعایت محرم و نامحرم را نمى‌‏کنند، بگویم که از رحمت خدا دور هستند. به بیش‏تر قلب‏ها خدا اطمینان ندارد و مى‏‌گوید: «فَیَطْمَعَ الَّذِى فِى قَلْبِهِ مَرَضٌ». این آیه، خطاب به چه کسانى است؟ به زنان پیغمبر. زن پیغمبر پنجاه ساله و شصت ساله. خدا به او مى‌‏گوید: اگر در زدند و تو رفتى پشت در، با آن صداى طبیعى زنانه‏‌ات نگو: چه کسى هستى. بلکه تغییر صدا بده. من به بیش‏تر این دل‏هایى که در مدینه است، اطمینان ندارم. امروز که دوره تجدد و تمدن است، که دیگر هیچ. هنوز که فرهنگ امریکا از مملکت ما بیرون نرفته است.

زلیخا گفت: یک بار چشم باز کن و چهره مرا ببین. یک وقت من مى‌‏روم به دنبال قیافه دیدن؛ اما یک وقت قیافه‌‏دار پنج سال التماس مى‌‏کند که مرا ببین، تفاوت از کجا است تا کجا.

گفت: نه، من پلک چشمم را باز نمى‏‌کنم و به تو نگاه نمى‌‏کنم. گفت: چرا؟ یوسف گفت: از کور شدن چشم‏هایم مى‌‏ترسم؛ چون اگر یک بار تو را نگاه کنم، از تماشاى جمال او محروم مى‏‌شوم.

آن کس که تو را شناخت، دیگر به چه چیزى نگاه کند؟ کسى که در مغازه نشسته و دستش به طرف مال حرام دراز است، آدم بسیار بدبختى است. کسى که چشمش به قیافه حرام دراز است، آدم بسیار پست و بیچاره‌‏اى است.

گفت: یوسف! تو که به ما نگاه نکردى، حالا هم که مى‏‌گویى نگاه نمى‌‏کنم؛ اما به تو مى‏‌گویم: چشم‏هاى بسیار قشنگى دارى. یوسف گفت: به چه جاى عجیبى دل بسته‌‏اى! چه آدم بدبختى هستى! بدن مرا که داخل قبر مى‏‌گذارند، اولین عضوى که از بین مى‌‏رود، چشم است؛ چون خیلى لطیف است. پیه است.

به یک نفر نگاه کن که از بین نمى‌‏رود. گفت: اى یوسف! بوى بسیار خوبى دارى. یوسف گفت: اى زن بدبخت! گول این بو را نخور، صبر کن تا ما را درون قبر بگذارند، روز سوم بیا یک گوشه از قبر ما را سوراخ کن و ببین چه بوى گندى فضاى شهر را پر مى‏‌کند. گفت: اى یوسف! چه مشکلى دارى که به من نزدیک نمى‏‌شوى؟ چه دردى دارى؟ من که رایگان در اختیار تو هستم، پولى که از تو مطالبه نمى‌‏کنم، چرا به من نزدیک نمى‌‏شوى؟ زیر پایت را نگاهى بینداز.

فرش زیر پایت در این اتاق، از حریر خالص است. گفت بیا از یکدیگر کامجوئى کنیم. گفت: من تاکنون این فرش را اصلاً نگاه نکرده‌‏ام؛ چون به دنبال نصیب خودم در بهشت هستم. این جا نصیب ما چهار تا دیوار خشتى است که بعد از مردن ما ورثه مى‌‏زنند تا شب چهلم به زور هم که شده، از یک آقاى معمّم اجازه مى‏‌گیرند و ارثرا تقسیم مى‌‏کنند. گفت: ما این جا نصیبى نداریم. اگر بخواهیم به دنیا بچسبیم، به گونه‌‏اى که تو مى‌‏گویى، نصیب خود را از بهشت از دست داده‌‏ایم. گفت: حالا که به هیچ شکلى زیر بار حرف من نمى‏‌روى، امروز تو را به شکنجه‏‌گران زندان مى‏‌سپارم.

یوسف گفت: به‏ به! چه کار خوبى مى‏‌کنى! چون امروز که از دست تو خلاص مى‌‏شوم و خدا مرا به قیمت گران مى‏‌خرد.

محاكمه یوسف در قرآن هم با این مسأله تمام مى‏شود كه خدا مى‏گوید؛ وقتى او را در آن زندان تنگ و تاریك انداختند، گفت: پروردگارا ! زندان نزد من محبوب‏تر است از عملى كه مرا به آن مى‏خوانند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات