من افسر نیروی مخصوص هستم
آدم غریبی بود، آرام، کم حرف و همواره در حال تفکر یا مطالعه. از نظر بدنی هم بسیار ورزیده و توانمند. دوره های عالی تکاوری را پیش از انقلاب با موفقیت کامل و نمرات عالی پشت سر نهاده بود. سر نترسی هم داشت، این که می گویم سر نترسی داشت، اغراق نیست.
به گزارش گروهحماسه و مقاومت خبرگزاری فارس، باور نمی کنید، اگر بگویم ۴۰ کیلو متر پیشروی کردیم. مطمئن هستم که باور نمی کنید، خود ما هم باور نمی کردیم، اما سرهنگ بی توجه به اضطراب ما و موقعیت دشمن تا آنجا جلو رفته بود. طی یک کمین در محور دشت عباس، دو خودرو عراقی را منهدم کردیم و حدود ۱۵ نفر از آنها را اسیر کردیم و بر گشتیم عقب، در تمام طول راه، سرهنگ با نقشه راه را کنترل می کرد که گم نشویم. وقتی بر گشتیم و سرهنگ گزارش کار را ارائه کرد، دهان فرماندهان از تعجب باز مانده بود، این کار با هیچ قاعده ای جور در نمی آمد و سرهنگ با طرح و فکر خودش آن را به انجام رسانده بود، بدون
دادن حتی یک نفر تلفات.
یکی از افسران جلو آمد و با حالتی ناباورانه که عمق حیرت و بهت او را آشکار می کرد؛ پرسید: جناب سرهنگ، من اصلا متوجه نمی شوم، آخر چطور می شود که شما ۴۰ کیلو متر وارد خاک دشمن بشوید، بکشید و بگیرید، بدون حتی یک کشته؟
دستی به ته ریش چند روزه صورتش کشید و لبانش را به خنده باز کرد، صدای مردانه و پر هیبتش در گوشمان پیچید:
«این کار من است. من یک افسر نیروی مخصوص هستم، انجام عملیات نفوذی و ضربه زدن به دشمن در خاک خودش با حداقل نفرات و تلفات جزو وظایف من است. من کاری بیشتر از وظیفه خودم انجام نداده ام.»
خوب به خاطر دارم که سرهنگ بعد از آن عملیات، تصمیم گرفت، چند عملیات دیگر از این دست انجام دهد. اما به دلیل فقدان نیرو، حتی همان حداقل نیرو، میسر نشد، راستش دیگر هیچ افسر و درجه داری حاضر نبود با سرهنگ همراه شود.
آدم غریبی بود، آرام، کم حرف و همواره در حال تفکر یا مطالعه. از نظر بدنی هم بسیار ورزیده و توانمند. دوره های عالی تکاوری را پیش از انقلاب با موفقیت کامل و نمرات عالی پشت سر نهاده بود. سر نترسی هم داشت، این که می گویم سر نترسی داشت، اغراق نیست.
سرهنگ نیروی مخصوص کم آدمی نبود، همه گونه امکانات امنیتی و رفاهی می توانست داشته باشد. اصلا احتیاجی نبود که شخصا وارد عرصه نبرد شود، اما سرهنگ آبشناسان، به هیچ وجه زیر بار چنین قید و بندهایی نمی رفت، هر جا آتش بود و خطر، بدون تامل خود را به قلب آن می رساند. بارها به او گفتیم این کار شما، آگاهانه به درون آتش رفتن است، آخر نیازی نیست که شما شخصا خود را به خطر بیندازید. شما فرمانده هستید، اگر کشته یا اسیر شوید خیلی به ارتش و حیثیت آن لطمه می خورد. اما گوشش بدهکار این حرف ها نبود و همیشه جواب می داد:
«مگر حضرت ابراهیم پا در میان آتش ننهاد، مگر من از او بزرگتر و بهترم؟»
و این روایت از امیر المومنین(ع) را به ما یاد آور می شد:
«در آن روزی که مرگ برای انسان مقدر است، اگر در اعماق دریاها و بالای ابرهای انبوه مقام کند، بالاخره جهان را بدرود خواهد گفت. و در صورتی که لحظه ای از عمر بر قرار باشد، اگر در میان آتش سوزان در افتد یا به کام گرداب های ژرف و عمیق رود، رشته عمرش گسیخته نخواهد شد، بنابراین هرگز، از میدان جنگ و مبارزه ترس و اندیشه نداشته باشیم.»
این روایت را با چندین برگ بزرگ کاغذ نوشته و بر دیوار اتاق کارش بر روی میز کار و قفسه کتابخانه نصب کرده بود.
به خاطر دارم سربازی در لشگر بود که صدای خوبی برای مداحی و خواندن دعا داشت، یک بار شهید آبشناسان صدای او را شنید و به او گفت: فلانی ترتیبی بده که این سرباز بیاید به سوله فرماندهی، می خواهم این سرباز در اختیار خودم باشد. از آن پس هر چند وقت آن سرباز را صدا می زد و می گفت ذکر مصیبت بخواند، خودش هم می نشست یک گوشه و دست راستش را مشت کرده می گذاشت روی صورتش. آنقدر اشک می ریخت که سر آستین لباس نظامی اش کاملا خیس می شد.
ارادت عجیبی به حضرت رضا(ع) داشت، قبل از هر کار مهمی که می خواست به انجام برساند می گفت: باید بروم از آقا اجازه بگیرم. و بعد به همراه خانواده اش عازم مشهد می شد، نمی دانم در مشهد بین او و امام رضا(ع) چه می گذشت که می نشست در گوشه ای از حرم راز و نیاز می کرد. بی سر و صدا سر در گریبان خود فرو می برد و مدت ها همان طور می نشست. زمانی هم که فرماندهی لشگر نوهد به او پیشنهاد شد، گفت:
تا اجازه نگیرم، چیزی نمی گویم. و راهی شد .