مسئول این همه بیمسئولیتی کیست؟!
تعزيه يكي و يا بهتر بگوييم تنها گونه شگفتانگيز نمايشهاي ايراني است كه با باورها، اعتقادات، مذهب و ايمان ايرانيان گره خورده است. هنر نمايشي تعزيه كه بايد گفت جزء افتخارات نمايشي ماست هماره حس نوستالژيكي را در مخاطبان بر ميانگيزد. ارتباط مستقيم و نفس به نفس بازيگران با تماشاكنان، حضور موسيقي، شعر، آواز، حركت، حماسه، دليري، جوانمردي، ايثار، شهادت و ... در اين گونه برتر نمايشي تا جايي است كه از برشت تا آرابال، مروژك، پيتربروك و ... را به شگفتي واداشته است و تا آنجا كه ميدانيم مبحث فاصلهگذاري و بسياري از مباحث مدرن تئاتر در خصوص ارتباط پويا با تماشاكنان از تعزيه
گرفته شده است.
در واقع تعزیه یکی از گونههای برتر نمایشی شرق است.
در بین ایرانیان، بازیگران تعزیه، تعزیهگردانها و یا همان معین البکاءها هماره جایگاه ویژه و خاصی داشتهاند و از احترام، اعتبار و ارزش فوقالعادهای برخوردار بودهاند. به گونهای که مردم با نذر برای گروههای تعزیه حتی حاجات خود را نیز میگرفتند و میگیرند. این از ایمان، صداقت و پاکی مردم و ایضا گروههای تعزیه سرچشمه میگیرد.
اما در این سالهای اخیر و با وجود تمام شعارهایی که از سوی مسئولان برای این هنر اصیل ایرانی داده شده و میشود، هنوز میبینیم که تعزیه و تعزیهخوانان و تعزیهگردانان آن جایگاهی را که شایستهاش هستند بازنیافتهاند. متاسفانه هر از چند گاهی مسئولی بنا به مناسبتهای مذهبی بساط تعزیه را راه میاندازد بودجهای میگیرد، مقداری از آن را هزینه میکند، بیلان کاری خود را بالا میبرد و به اصطلاح خود را به عنوان فردی مذهبی یا معتقد، معرفی میکند. البته انشاءالله که همه ما معتقد و متعهد هستیم. بگذریم. از اول محرم در محوطه تئاتر شهر مراسم مذهبیای بر پا شد که مهمترین
آن تعزیه بود و با استقبال فراوانی هم روبهرو شد. سید عظیم موسوی مانند هر سال با زحمت فراوان بهترین تعزیهخوانان را گردهم آورد که هر کدام در نوع خود در ایران بینظیر هستند و جزء بهترینها و حتی اولینها. خیمهای بر پا شد و میگویند هزینه این مراسم بیش از ۹۰ میلیون تمام شد اما تعزیهخوانان که میباید حداقل ۴ الی ۵ ساعت را برای برگزاری تعزیهشان صرف کنند در جایی که پشت این خیمه تعبیه شده بود به سر میبردند البته با امکانات صفر در سرمای شدید و استخوان خردکن آن هم از ساعت ۶ بعد از ظهر تا ۱۰ یا ۱۱ شب، بدون وسایل گرمازا. چادرهای آن جایگاه، آب باران را به داخل پس
میداد و از هزار طرف سرما نفوذ میکرد. چند طرف آن که اصلا باز بود و پوشش مناسبی نداشت. لباسهایشان خیس میشد و آب روی چند صندلیای که آنجا بود میریخت. نه نوشیدنی گرمی، نه پذیرایی درستی و نه احترامی. آقایان! اینها تعزیهخوانان درجه یک این مملکت هستند که هر کدام بیش از پنجاه سال سابقه دارند و سنشان حداقل بالای ۶۰ است. بیشتر آنها با این اوضاع سرما خوردند و نمیتوانستند این شرایط سخت را تحمل کنند اما تنها به عشق اباعبدالله(ع) و مردم است که آمدند. تنها با پانصد هزار تومان هزینه میتوان جایگاه مناسب و پذیرایی درخور شانی از این بزرگان به عمل آورد. اگر بگویید که
دستمزد میگیرند باید گفت این دستمزد حقشان است. مگر شما به عنوان مسئول، دستمزد، حقوق، اضافه کار و هزار چیز دیگر نمیگیرید؟ به راستی مسئول این همه بیمسئولیتی کیست؟ چه کسی جوابگوست؟ به جای اینکه امکانات را فراهم کنید که این اساتید، شاگردانی را پرورش دهند، کاری می کنید که خدای ناکرده عاقبتشان به بیماری و بیمارستان بکشد. چرا کاری میکنید که زحمات را دیگران بکشند اما هم به نام شما باشد و هم به کام شما؟!
براي يك بار هم كه شده به فكر خود و موقعيت شغلي خود و مطرح كردن خود نباشيد. اگر كاري ميكنيد كه وظيفه اداري شماست و اگر براي اعتقاد و دين كاري اضافه انجام ميدهيد كه اجرتان با اباعبدالله (ع) پس ديگر كسي بدهكار شما نيست. در عين حالي كه بودجههاي آنچناني هم دريافت ميكنيد. بايد گفت واقعا اينگونه برگزاري تعزيه با اعمال شاقه جز زحمت براي ديگران و رحمت براي شمايان چيز ديگري ندارد! علاقه و ارادت مردم و تعزيه خوانان را به حساب فعاليتهاي فرهنگي، هنري و اداري خود نگذاريد. بهتر است شكل برگزاري در شان تماشاكنان و تعزيهگردانان باشد چون ما تنها همين اساتيد را داريم، بايد قدرشان
را بدانيم. در نهايت به سيد عظيم موسوي كه با تمام اين كمبودها هنوز دلسرد نشده و اين اساتيد را گردهم ميآورد و به اساتيد تعزيه خواني و تعزيهگردان خسته نباشيد ميگوييم. اجر همه شما با حضرت اباعبدالله الحسين (ع). انشاءالله.