تبلیغات
کد خبر: ۷۵۳۲۸

درباره شمرهایی که به کربلا نرسیدند

شمریّت همه پسران ذی‌الجوشن در طول تاریخ، می‌تواند بسته به نوع محیط تبلوری متفاوت داشته باشد. در واقع جان کلام آن است که شمرها هیچگاه ساکت نمی‌مانند.

درباره شمرهایی که به کربلا نرسیدند

فارس: زندگی سیاسی "شمربن ذیالجوشن" زندگی عجیبی است.
از قرارگیری در صف یاران امیرالمؤمنین در بلوای جنگ صفین تا برداشتن جراحت در لشکر امام علی(ع) و افتخار او به این جراحت‌ها و جانبازی‌اش در راه ولایت!

زندگی سیاسی این چهره منحرف آن هنگام عجیب‌تر می‌شود که متوجه می‌شویم شمر بر اساس برخی گفته‌ها، در روزگاری پس از صفین نیز در زندان به سر می‌برده است.

در زندان رفتنی که اگرچه تاریخ آن را در هاله‌ای از ابهام فرو برده است اما مشخص آنکه شمر پس از تمام این رخدادها به سمت فتنه میل کرد است و کار را به آنجا می‌رساند که در روز عاشورا قاتل فرزند پیامبر می‌شود.

اما سؤال اینجاست که اگر شمر به هر دلیلی همانند بسیاری دیگر از دشمنان اهلبیت(ع) که نتوانستند در کربلا حضور یابند، نمی‌توانست به کاروان عمر سعد برسد، نفاق و رذیلت خود را چگونه هویدا می‌کرد؟

این نکته را از یاد نبریم که آنچه که از مطالعه حوادثپیرامون عاشورا بر می‌آید آن است که دشمنان ولایت در وقایع سال ۶۱ هجری، از صدر تا ذیل وجه مشترکی داشتند و آن انگیزه و تلاش برای سبقت گرفتن در بیان عناد علیه جبهه حق بود.

در واقع باید دانست که اولاً یزید و ابن زیاد اگرچه تاکید بر کشتن امام حسین(ع) داشتند اما برخی از رذیلت‌های ‌بزرگی که دشمنان ولایت در عاشورا صورت دادند، هیچیک دستور امرای شام و کوفه نبود و ثانیاً تاریخ به ما می‌گوید که هر یک از اصحاب شیطان اعم از آنانی که در کربلا بودند و یا کسانی که به آن نرسیدند هر یک به نوعی و تا حد توان سعی در بیان عناد خود داشتند.

یک نفر با استهزاء، دیگری با نامه‌نگاری، آن یکی با هلهله‌کشی در مقابل سید‌الشهدا(ع) و دیگری هم با خرج کردن سوابق انقلابی خود برای پشتیبانی از جبهه باطل و سپاه یزدیان.

نگاهی دوباره به پرونده افرادی از قبیل شمربن‌ذی‌الجوشن، شریح قاضی و قبل تر از آنها طلحه و زبیر و سران خوارج به عنوان زمینه‌سازان حادثه کربلا نشان می‌دهد که آنان اگرچه هر یک در عمل خود، رفتاری متفاوت داشته‌اند اما در هنگامی که فرصت بروز علنی یافته‌اند ابایی نداشته‌اند از اینکه بیان کنند که هدف اصلی آنها از تمام امضاها، نامه‌ها و جنگ‌ها یک چیز بیشتر نبود و آن شمشیر کشیدن بر روی امام عشق و یاران مظلومش بود.

تاریخ همانگونه که بهانه‌جویی‌های سیاسی زبیر را پس از رحلت پیامبر(ص) به یاد دارد، رجزخوانی‌ها و اسب‌دوانی‌های او در مقابل امیرالمؤمنین را نیز به خاطر می‌آورد.
شریح قاضی خود را اصلاح‌‌گر و نماد دین و تفقّه می‌دانست اما همو بود که نامه حلیّت قتل حسین‌بن علی(ع) را نیز امضا کرد.

و همینطور نامه‌هایی که امثال معاویه و طلحه به امیرالمؤمنین و امام حسن(ع) نوشتند. نامه‌نگارانی که هیچگاه پایشان به کربلا نرسید اما تاریخ آنها را به عنوان زمینه‌سازان حادثه کربلا می‌شناسد.

منطق تکرار تاریخ این‌گونه می‌گوید که باید نیک بدانیم شمریّت همه پسران ذی‌الجوشن در طول تاریخ، می‌تواند بسته به نوع محیط تبلوری متفاوت داشته باشد. در واقع جان کلام آن است که شمرها هیچگاه ساکت نمی‌مانند.

او اگر در زندان باشد یا در لباس عالم دینی و یا در لباس عضویت سپاه امیرالمؤمنین(ع) و یا در هر لباس دیگری در قبل یا پس از حادثه عاشورا، اما باطن خبیثخود را به هر نحو ممکن برملا می‌سازد.

شمرهای زمانه تماماً یک شاه بیت اساسی را با خود حمل می‌کنند و آن ضدیتی با ولایت و جبهه حق است که همواره آشکار می‌شود. ضدیتی که گاه از لباس یک زندانی و نامه‌هایش بیان می‌شود، گاه از لباس یک عالم دینی منحرف و گاه از لباس کسی که شاید در روزگاری هم لباس سپاه امیرالمؤمنین(ع) را به تن داشته است.

صد البته غایت آمال شمرهای زمان بروز دادن دوباره کربلا است، کربلایی که البته این بار دیگر مشخص نیست که یاران امام عشقش فقط ۷۲ نفر باشند…؟!

شمرهای زمانه حتما سعی میکنند با اقداماتی مثل نیرنگ، نامههایی با حرفهای دوپهلو و خلاصه هر دستاویزی میزان خلوص یاران ولی زمان را برای ایجاد یک کربلای دیگر بسنجند. اما نکته مهمی که در این میان وجود دارد آن است که بصیرت و حمیّت ما در قبال حقی که آنرا در دستان ولی فقیه زمان متبلور دیدهایم، میتواند شمرهای زمانه را تا همیشه در نهروان تاریخ دفن کند و کاروان امام عشق را این بار به مدینه فاضلهای برساند که ساکنان شهرش جملگی یاران باوفای اویند و تا انقلاب مهدی از نهضتش پاسداری میکنند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات