جایزه اسکار را به چه کسانی می دهند؟
رئیس سابق انجمن نویسندگان و منتقدان سینمای ایران گفت: تنها فیلم هایی در مراسم اسکار نامزد و برنده جایزه می شوند که خوشایند کارتل ها و تراست های سرمایه داری آمریکا باشند.
به گزارش افکار نیوز به نقل از مشرق، سعيد مستغاثي، نويسنده، منتقد و مستندساز در گفت وگو با خبرنگار كيهان در تحليل هشتاد و چهارمين دوره مراسم اسكار گفت: آكادمي علوم و هنرهاي سينمايي آمريكا با دو هدف جايزه اسكار را بنيان نهاد؛ اول حمايت از صنعت سينماي آمريكا و دوم تشويق فيلم هايي كه در جهت تحقق بخشيدن به رؤياي آمريكايي و ترويج ايدئولوژي ايالات متحده ساخته مي شدند.
وی افزود: برخلاف آنچه برخی رسانه ها و شخصیت ها در داخل کشورمان بر آن اصرار دارند، جایزه اسکار نه تنها یک گردهمایی جهانی نیست، که حتی آن را یک مراسم آمریکایی هم نمی توان دانست، بلکه یک مراسم صرفاً لس آنجلسی است. چون طبق مقررات اسکار، تنها آثاری می توانند در آن رقابت کنند که در شهر لس آنجلس اکران شده باشند.
کارگردان مجموعه «راز آرماگدون» اظهار داشت: اما مسئله مهم روند انتخاب فیلم ها در اسکار است. سالانه هزاران فیلم در لس آنجلس اکران می شود که بطور طبیعی، داوران فرصت تماشای همه این آثار را پیدا نمی کنند، به همین دلیل جای سؤال است که نحوه انتخاب آثار و نفرات برتر در اسکار به چه ترتیبی است؟ پاسخ این است که این کمپانی های پخش کننده فیلم ها هستند که نقش اصلی را در انتخاب آثار ایفا می کنند. از آنجا که این کمپانی ها در دست سرمایه داران است، آن ها همواره آثاری را بر می گزینند که در راستای منافع و خواسته هایشان باشد. به همین دلیل هم بسیاری از فیلم های مهم تاریخ سینما و اساتید
بزرگ سینمای جهان هیچ وقت در مراسم اسکار راه نیافته و جایزه نگرفته اند. چارلی چاپلین، آلفرد هیچکاک، باستر کیتن، هاوارد هاکس، سمیوئل فولر، استنلی کوبریک و… از جمله کارگردان های برجسته ای بودند که هیچ گاه جایزه اسکار به آن ها تعلق نگرفت.
وی ادامه داد: مراسم اسکار آنقدر که در رسانه های کشور ما بزرگ و مهم جلوه داده می شود، در خود آمریکا اهمیت ندارد و بسیاری آن را در حد یک شوی تلویزیونی و سیرک می دانند. به همین دلیل هم خیلی از شخصیت های برجسته سینمای جهان حاضر نشده اند که در این مراسم شرکت کنند. در دوره های قبل، مارلون براندو، گدار، کیسلوفسکی و… و امسال وودی آلن با وجود برنده شدن، در مراسم حضور نیافته تا جوایز خود را دریافت کنند. چون اساساً برای اسکار اعتباری قائل نیستند و در شأن خود نمی دانند که در آن حضور یابند.
مستغاثی بیان داشت: فیلم هایی با محتوای عدالت خواهانه و معترض نسبت به سیاست های ضد بشری و جنگ طلبانه غرب، در اسکار جایی ندارند. شما می بینید که در همین دوره از مراسم اسکار، خیلی از فیلم های خوش ساخت که به تأیید منتقدان سینما آثار برتری هستند به خاطر داشتن محتوای انتقادآمیز نسبت به دولت آمریکا و دولت های غربی، حتی نامزد دریافت جایزه هم نشدند. اما در مقابل اگر دقت کنید تمام فیلم های نامزد شده و جایزه گرفته، آثاری در راستای تبلیغ ایدئولوژی و رؤیای آمریکایی هستند. ویژگی مشترکی که در این آثار دیده می شود این است که همه آن ها به نوعی سعی کرده اند که به میراثگذشته آمریکا و
غرب ادای دین کنند.
وی ادامه داد: برخلاف فیلم های آمریکایی برگزیده که همه در راستای تبلیغ برای آمریکا هستند و تک تک آن ها از پایان خوشی برخوردارند و آمریکا را بعنوان سرزمین امید و منجی جهان معرفی می کنند، فیلم هایی که در بخش خارجی برگزیده می شوند، همه تصویری تیره و تار و به هم ریخته از کشور خود ارائه می دهند. نمونه اخیر این نوع آثار هم فیلم «جدایی نادر از سیمین» است که در آن ایران به عنوان کشوری اسلامی که در تقابل با آمریکا قرار دارد، سرزمینی از هم گسیخته و در حال فروپاشی به نمایش درآمده است. جالب این است که در خارج از کشور هم این فیلم را با نام «یک جدایی» می شناسند. این همان تصویر
خوشایند کمپانی های آمریکایی و کارتل ها و تراست های سرمایه داری است.
رئیس سابق انجمن منتقدان درباره مقایسه جشنواره ای مثل اسکار با رقابت های بین المللی ورزشی گفت: یک موضوع این است که همه تیم ها در مسابقات ورزشی امکان رسیدن به مقام قهرمانی یا دومی و سومی را دارند، اما در اسکار تنها شرکت کننده های آمریکایی هستند که امکان دست یابی به جوایز بهترین فیلم و برترین کارگردانی و بهترین بازیگر و… را دارند و نماینده های سایر ملت ها تنها می توانند در یک بخش حاشیه ای به برتری برسند. تفاوت دیگر این است که در مسابقات ورزشی همه تیم ها یا افراد وارد یک میدان برابر می شوند و قوانین برای همه یکسان است. اما برای جایزه اسکار، یک فیلم زمانی شانس پیروزی
پیدا می کند که براساس قواعد آن ها باشد و تفکر، نگاه، جهان بینی و تصوری را ارائه نماید که باب میل برگزارکننده های اسکار باشد. ضمن اینکه در اینجا زمین بازی برای طرفین کاملا ناعادلانه طراحی شده است. یعنی ۹۶ درصد جوایز به آمریکایی ها می رسد و تنها ۴ درصد سهم غیرآمریکایی هاست.
مستغاثي با ابراز تعجب از صدور پيام تبريك از سوي مقامات فرهنگي و سينمايي كشورمان بخاطر دريافت اين جايزه گفت: جاي تعجب است كه دوستان دريافت اين جايزه را نوعي تعظيم آمريكا در برابر فرهنگ ايراني قلمداد كرده اند، اين در حالي است كه اگر كسي قصد حفظ هويت خودش را داشته باشد، اصلا به مراسم اسكار راه نمي يابد. به همين خاطر هم هست كه در آنجا همه بايد مطابق قواعدي كه آمريكايي ها تعريف مي كنند در مراسم شركت كنند؛ مثل آن ها لباس بپوشند، مثل آن ها رفتار كنند و حتي مثل آن ها حرف بزنند. فيلمساز ما در مراسم اسكار از نمايش فرهنگ ايراني با وجود جهاني پر از جنگ و تهديد سخن مي گويد، اما
نمي گويد كه چه كسي اين جنگ ها را راه انداخته؟ چه كسي طي ۱۰ سال يك و نيم ميليون نفر از مردم عراق را كشته است؟ چه كسي براي مقابله با مردم ايران همه گزينه ها را روي ميز دارد؟ چه كسي دانشمندان ايراني را ترور مي كند؟