تبلیغات
کد خبر: ۹۹۸۶۲

گفتگو با همسر نامدارترین خلبان بالگرد در دنیا:

خانمً مثل اینکه متوجه نیستی جنگ شده!جنگ!

آن روز پدرشان هم خانه ما بودند و برای اولین و آخرین بار دیدم که با پدرشان هم بلند حرف زدند

به گزارش افکارنیوز به نقل از صراط، اگر علي اكبر شيرودي را اسطوره بناميم، سخني به گزاف نيست. مردي كه قواعد رايج نظامي را پشت سرگذاشت و با شجاعت و تدبير نشان داد كه مي توان مرزهاي از پيش تعيين شده را شكست. نوشتن از مردي كه ركورد بيشترين پرواز و عمليات را با بالگرد در اختيار دارد، ساده نيست و كلمات قادر به بيان تمام ابعاد شخصيت او نيست.

اما؛ آب دریا را اگر نتوان کشید، هم به قدر تشنگی باید چشید! و از همین رو بود که به مناسبت سالگرد شهادتش(هشتم اردیبهشت) به سراغ همسر او رفتیم تا اندکی از این دریای بیکران را به تصویر بکشیم. سه دهه از پرواز جاودانه علی اکبر می گذرد اما هنوز هم وقتی نام او را بر زبان می آورد، می توان ردپای عشق را به راحتی لابه لای کلمات جست. از شهید شیرودی دو یادگار به جا مانده است؛ یک دختر و یک پسر. چندی است که یک نوه هم به این خانواده اضافه شده و زندگی را برای آنان بسی شیرین تر کرده است. آنچه می خوانید گفت و گوی ما با خانم شهناز شاطرآبادی است.

لطفا بفرمایید چطور با شهید شیرودی آشنا شدید؟
- سال ۵۷ عروسی خواهر کوچک ترم بود. عروسی تمام شده بود و می خواستند عروس و داماد را ببرند خانه خودشان. من یک دوست متاهل داشتم که همسر ایشان با آقای شیرودی دوست بود و آن شب بعد از عروسی آقای شیرودی با ماشینش آمده بود دنبال آنها. با ماشین او به همراه دوستم و همسرش رفتیم و عروس و داماد را رساندیم و بعدش هم ایشان دوباره مرا تا خانه مان رساند و چون در عروسی نبود، من رفتم از خانه برایش شیرینی آوردم و تعارف کردم. این اولین برخورد و دیدار ما بود.

این دیدار چطور منتهی به ازدواج با ایشان شد؟
- ظاهراً ایشان از همان دیدار مرا در نظر گرفته بودند. ایشان شمالی بودند و من اهل کرمانشاه و اصلاً هم قصد ازدواج نداشتم و مشغول یک دوره پرستاری در بیمارستان بودم و تازه وارد بهداری ارتش شده بودم.
یک روز همان دوستی که گفتم آمد دنبال من و گفت خانه مان مهمانی داریم و بیا برویم. من دعوتش را رد کردم اما او خیلی اصرار کرد و بالاخره رفتیم. در خیابان یکدفعه آقای شیرودی را دیدیم. به دوستم گفتم؛ این همان آقایی است که آن شب آمده بود دنبال شما!
دوستم هم ظاهراً اظهار تعجب کرد و گفت؛ آره خودشه! شیرودی از ماشین پیاده شد و سلام و علیک کردیم و اصرار کرد که برسانمتان. خلاصه آن قدر اصرار کرد که سوار شدیم. من دیدم به سمت خانه دوستم نمی رود و دارد در خیابان ها دور می زند. من اعتراض کردم و خیلی عصبانی بودم. آنجا بود که شیرودی بحثخواستگاری و ازدواج را مطرح کرد. من خیلی جاخوردم و عصبانی شدم و گفتم همین جا من را پیاده کنید. خیلی از دست دوستم ناراحت بودم. بدون اینکه جوابی بدهم ما را رساند خانه.
این ماجرا گذشت تا اینکه چند وقت بعد دوستم و شوهرش خانه ما مهمان بودند. زنگ در را زدند. آقای شیرودی بود! همسر دوستم رفت جلوی در و چند دقیقه ای با او حرف زد و برگشت. من خیلی عصبانی شدم و گفتم چرا نشانی خانه را داده اید و از این حرفها. همسر دوستم شروع کرد با من و خانواده ام درباره اکبر صحبت کردن. اینکه کارش چیست و چطور آدمی است. بالاخره ایشان آن قدر پی گیری و سماجت به خرج دادند تا من راضی شدم.

شما گفتید که قصد ازدواج نداشتید. چه خصوصیتی در ایشان دیدید که تصمیمتان عوض شد؟
- بله تصمیم من خیلی جدی بود. حتی خواهر کوچک ترم را قبل از خودم فرستادیم خانه بخت تا به قول معروف پاسوز من نشود. آنچه باعثتغییر تصمیم من شد صلابت و شجاعت خاصی بود که در وجود آقای شیرودی دیدم. به علاوه ایشان خیلی هم خوش بیان و منطقی بود.

آن وقت شما چند سالتان بود؟ و آقای شیرودی؟
- من ۱۷ ساله بودم و آقای شیرودی ۲۴ سالش بود. البته ظاهرش بیشتر نشان می داد چون قوی هیکل بود و من هم گاهی سر همین سن سربه سرش می گذاشتم و باهاش شوخی می کردم.

کی ازدواج کردید و مخارجش چطور بود؟ کم یا زیاد؟
- اسفند ۵۷ ازدواج کردیم. ازدواج خیلی ساده ای بود. من یک انگشتر خیلی ساده و ارزان قیمت به عنوان حلقه ازدواج انتخاب کردم. خریدهای ضروری را هم برخلاف عرف فقط خودمان دوتا رفتیم. همیشه از این سادگی تعریف و اظهار رضایت می کرد.

ظاهراً ایشان اغلب در ماموریت بوده است. این باعثرنجش شما نمی شد؟
- اول ازدواجمان که در غرب فعالیت داشتند. دیر به دیر و خیلی کم در منزل بودند. من هم غر می زدم اما اکبر استدلال می کرد و مرا قانع می کرد. می گفت اگر هر کسی بگوید که من نروم، پس کی از این مملکت دفاع کند؟ کی متجاوزین را سرجایشان بنشاند؟ با این حرفها سعی می کرد مرا قانع کند.
غائله غرب که تمام شد، یادم است آن شبی که آمد خانه از خوشحالی می خواستم جشن بگیرم. باورم نمی شد. با خودم می گفتم یعنی آن دوری و تنهایی و انتظار تمام شده است. اما این خوشی دوامی نداشت. بلافاصله جنگ شروع شد. جنگ که شروع شد دیگر شک نداشتم که روزی اکبر را از دست خواهم داد.
یادم است اولین روزی که جنگ رسماً شروع شد اکبر خانه بود. ما در خانه های سازمانی پایگاه بودیم. هواپیماهای دشمن شروع کردند به بمباران. همه سراسیمه از خانه ها می ریختند بیرون. مردها سعی می کردند به زن و بچه هایشان آرامش بدهند اما اکبر سریع حاضر شد و راه افتاد. اولین بار بود که دیدم آن قدر عجله دارد که حتی بند پوتین و زیپ کاپشن خلبانی اش را هم نبسته. شرایط سخت و دلهره آوری بود. من یک جورهایی به رفتنش اعتراض کردم که گفت؛ خانمً مثل اینکه متوجه نیستی جنگ شده! جنگ!
آن روز پدرشان هم خانه ما بودند و برای اولین و آخرین بار دیدم که با پدرشان هم بلند حرف زدند و گفتند که جنگ شده و باید برود.

ظاهراً صدام برای سر ایشان جایزه تعیین کرده بود؟
- بله درست است. وقتی در غرب فعال بود، ضدانقلاب پیشنهاد داد که هر چه بخواهی به تو می دهیم تا دست از فعالیتت برداری. ایشان هم رد کرد و ضدانقلاب به شدت دنبال ایشان بود و برای زنده یا مرده او جایزه تعیین کرده بود. زمان جنگ هم گفتند که دشمن خانه شما را شناسایی کرده و می خواهد بزند. ما هم آواره شدیم. من و بچه ها هر چند شب خانه یکی از اقوام و دوستان بودیم. خانه مان را رها کرده بودیم. همین اتفاق هم افتاد. یک میگ عراقی آمده بود و ضدهوایی ها آن را زده بودند اما در عین حال آمده بود و خودش را کوبیده بود به منزل ما. وقتی ما رفتیم، دیدیم که خیلی از وسایل خانه مان از بین رفته است.

چیزی درباره شهادتش گفته بود؟
- از ماموریت که بر می گشت با اینکه عملیات موفق بوده اما همیشه ناراحت و غمگین بود. می گفت از این ناراحتم که هنوز آنقدر خالص نشده ام که به شهادت برسم. یک روز متوجه شدم که وصیت نامه نوشته است. خیلی ناراحت شدم و اعتراض کردم و ایشان مرا آرام کردم و گفت من یک نظامی هستم و هربار که می روم ماموریت ممکن است بازگشتی نباشد.
من خیلی خیلی ترس و دلهره داشتم از اینکه اکبر را از دست بدهم. وقتی نام شهدا را می خواندند، انگشتهایم را با تمام فشار توی گوشم می کردم تا مبادا نام اکبر را بشنوم. با خودم می گفتم اگر نام اکبر را بشنوم بدون شک سکته می کنم.
شهادت برای او مسجل بود. چند روز قبل از شهادتش، آیت الله اشرفی اصفهانی گفته بودند این هفته شما بیایید و در نماز جمعه، پیش از خطبه ها صحبت کن. اکبر هم گفته بود؛ حاج آقا من تا جمعه زنده نیستم! و همینطور هم شد.
به برادرش هم گفته بود هر وقت گفتم بیا و خانواده ام را با خودت ببر شمال، بدان که زمان شهید شدن من است، که این اتفاق هم افتاد.

خبر شهادت ایشان را چطور فهمیدید؟
- خیلی بد. روز قبلش یکی از بستگانش آمده بود بیمارستان و کاری با اکبر داشت. خصوصیتش طوری بود که وقتی با یک خانم حرف می زد، خیلی دستپاچه و مضطرب می شد. من که این را نمی دانستم فکر کردم برای اکبر اتفاقی افتاده است. نگران شدم و سریع تماس گرفتم با پایگاه که دیدم اکبر سالم است. گفت برادرم می آید دنبالتان و با او بروید شمال. من گفتم منتظر می مانیم تا تو هم بیایی که گفت نه! با او بروید. من ماموریت دارم و بعداً می آیم. هرچقدر اصرار کردم فایده نداشت.
شب خیلی دلشوره داشتم. گفتم بروم از خانه همسایه تلفن بزنم. زن همسایه که دوستم بود گفت الان زنگ نزن، اکبر آقا ناراحت می شود. من هم زنگ نزدم و برگشتم. صبح رفتم و زنگ زدم که گفتند رفته ماموریت و هروقت آمد می گوییم تماس بگیرد.
آن شب برادر شوهر و مادرم خانه ما بودند. یکدفعه دیدم همان خانم همسایه با نگرانی آمد خانه ما. از بس هول بود یادش رفته بود روسری سرش کند و از من چادر گرفت. رفته بود یک گوشه و هی می گفت سردم است! گفتم همه دارند از گرما ناله می کنند آن وقت تو سردت است؟! کمی بعد شوهرش هم آمد. مردها در یک اتاق صبحانه می خوردند و ما هم این طرف بودیم. دو نفر نظامی هم آمدند و سراغ مرد همسایه که همکار اکبر بود را گرفتند. من دیدم اوضاع عادی نیست. شروع کردم به گریه و پرسیدن اینکه چه شده و چرا به من چیزی نمی گویید. گفتند چیزی نشده و اکبر زخمی شده، ما می رویم پایگاه تا ببینیمش. من گفتم باید مرا هم ببرید. گفتند محیط نظامی است و نمی شود. من اعتراض کردم و گفتم من خودم نظامی هستم! هر روز در بهداری پادگانم. آن وقت شما به من می گویید پادگان نظامی است!
دیدم فایده ندارد. رفتم زنگ زدم به رئیس پایگاه. او هم جواب درستی نداد و گفت اکبر زخمی شده و طوری نیست. چند نفر از همکاران بیمارستان آمدند خانه مان و یکی از همکارانم که شوهر او هم خلبان بود، طوری حرف زد که مثلاً این اتفاق ممکن است برای همه ما بیفتد. اینجا بود که فهمیدم اکبر شهید شده است.

اتفاقی افتاده که بعد از شهادت آقای شیرودی بیشتر ایشان را بشناسید؟
- خب ما حدود دو سال فقط با هم زندگی کردیم. اکبر در این مدت هرگز از خودش حرفی نمی زد. از کارهای بزرگی که کرده چیزی نمی گفت. فقط از رشادت دیگران و بخصوص مردم تعریف می کرد. من تازه بعد از شهادتش بود که از زبان همرزمان و دوستانش او را شناختم و متوجه شدم کی بوده و چه کارهایی کرده است.

سخت ترین ایامی که بعد از رفتن ایشان داشتید کی بود؟
- دو بار خیلی به من سخت گذشت. یکی وقتی که بعد از تشییع از شمال برگشتم و در خانه جای خالی و لباس ها و ساک پروازش را دیدم. خیلی سخت بود. انگار همین الان خبر شهادتش را داده اند. از آن هم سخت تر بود.
بار دوم هم شبی پیش از چهلمش بود که وضعیت روحی ام بشدت بهم ریخته بود. شروع کردم با خدا صحبت کردن. گریه می کردم و می گفتم خدایا! برای تو که کاری ندارد. کاری کن من یک بار دیگر اکبر را در خانه ببینم. قول می دهم این راز را به کسی نگویم. خیلی گریه کردم و از این حرفها می زدم که ناگهان صدای باز شدن در تراس آمد و پرده ها شروع کردند به حرکت و تکان خوردند. این حالت چند دقیقه ای طول کشید و من به خودم آمدم و از خدا به خاطر خواسته ام عذرخواهی کردم و خواستم که مرا ببخشد.

پدر شهید که گویا به رحمت خدا رفته است. مادر ایشان چه می کنند؟
- بله پدرشان كه سالهاي زيادي است مرحوم شده اند. مادر شهيد هم الان وضعيت جسمي خوبي ندارند. ايشان زن خيلي مقاوم و صبوري بودند. با اينكه تحصيل كرده نبود اما با صلابت در جمع هاي مختلف سخنراني مي كرد. مشكلات زندگي و مصائب آن باعث شد تا چند سال پيش دچار آلزايمر شود. هر سال خودش تمام تمهيدات سالگرد شهيد را برعهده مي گرفت و به بهترين نحو آن را برگزار مي كرد. متاسفانه الان كلاً حافظه خود را از دست داده است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات