دنیا سیاهچاله ایست که ما را می بلعد + عکس
این همه گناه، دروغ، دورویی، تهمت، بی تقوایی ثمره ی همان فراموشی و دوری از یاد خدا و دنیا طلبیست.
: چند روز پیش همانند همیشه دنبال یک سوژه مناسب می گشتم ناخودآگاه وارد گلزار شهدا شدم، گهگاهی این اتفاق می افتد! سکوت زیبایی فضا را پوشانده بود، صدای قدمهای من و بادی که پرچمهای مزین کننده قبور را تکان می داد.
از دریچه دوربینم چه زیبا و شگفت انگیز بود، یعنی چشمانم این همه شکوه و عظمت را ندیده بود!؟
آهسته در میان گلزار گام بر می داشتم، لحظه ای خشکم زد تمام پرچمها با سرعت حرکت می کردند، صداهای عجیبی به گوشم می رسید.
اول صدا ضعیف بود، صدایی می گفت: تو اینجا چه می خواهی، صدای دیگر می گفت: ای فراموشکاران!
صداها کم کم بلند و بلندتر می شد، صدای دیگری می گفت: شما به آرمانهای ما پایبند نبوده اید، امام را تنها گذاشته اید، وای به حال شما دنیا طلبان، زرق و برق و گناه چشمتان را کور کرده، مگر امام نگفت انقلاب را تنها مگذارید، خواهرانمان چرا حجاب را رها کرده اند، صداقت و راستی چه شد، چرا بزدول و ترسو شده اید، اینها صداهایی بود که در مغزم حرکت می نمود. اشک امانم نمی داد، دستانم را روی سرم گذاشتم به یکباره سرم چرخید و در وسط گلزار نشستم.
باور کردنش بسیار برایم سخت بود، یعنی اینهمه سال رفت و آمد در این مکان چشمان کور و گوشهایم کر بوده اند!
دوست عزیزی برایم چنین چیزی را تعریف کرده بود ولی من باورم نشده بود، او گفت هر کس طالب باشد و بخواهد صدای شهدا را همیشه در گوشش احساس می کند!
یعنی دیگران هم اینگونه اند! فراموش کردن راهشان و نشنیدن صدایشان و ندیدن نگاهشان مصیبت است! پس چه سود از این همه حضور در این مکان مقدس و چه فایده از شعار به یاد شهدا بودن!
وای بر ما، وای برمایی که با شهدا بودیم و سیره و منش آنها را فراموش کرده ایم.
این همه گناه، دروغ، دورویی، تهمت، بی تقوایی ثمره ی همان فراموشی و دوری از یاد خدا و دنیا طلبیست.
و چه درست فرموده است ” حب الدنیا راس و کل الخطیئه”. دنیا همانند سیاهچاله ای در حال بلعیدن ماست.
بد نیست هر از چندگاهی در خلوت سری به مزار شهدا بزنیم، شاید تلنگری باشد.
وچه زیبا نقش بسته بر بالای سر شهدا، کلامی ناب از زبانشان:![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()