تبلیغات
کد خبر: ۲۳۴۷۸۱

نامگذاری امام حسین علیه السلام

چون علی نسبت به تو به منزله هارون است نسبت به موسی، پس اسم او را به اسم پسر کوچک هارون نام کن که شُبیر است و چون لغت تو عربی است او را حسین نام کن.

نامگذاری امام حسین علیه السلام

سرویس مذهبی افکارنیوز- سومین پیشوای جهان تشیع، حضرت امام حسین علیه السّلام، دومین میوه فرخنده حضرت علی و حضرت فاطمه زهرا علیهما السّلام می باشد. او در سال چهارم هجرت دیده به جهان گشوده و مراسم نامگذاری او مانند برادرش حسن بن علی علیه السّلام، توسط حضرت پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم انجام گرفت و در آغوش پر مهر رسول گرامی و مادر عزیز خود پرورش یافت. حضرت پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم در حق او و برادرش فرمود: دو فرزند من حسن و حسین پیشوایان امت می باشند، خواه زمام امور را به دست گیرند و یا نگیرند. ۱
هنگامی که امام حسین علیه السّلام متولد شد، حضرت رسول صلّی الله علیه و آله و سلّم به اسماء بنت عمیس فرمود: بیاور فرزند مرا.

اسماء آن حضرت را در جامه سفیدی پیچیده به خدمت حضرت رسالت بردند، پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم او را گرفته و در دامن خود گذاشت، در گوش راست اذان و در گوش چپ اقامه گفت. پس جبرئیل نازل شد و گفت: حق تعالی تو را سلام می رساند و می فرماید: چون علی نسبت به تو به منزله هارون است نسبت به موسی، پس اسم او را به اسم پسر کوچک هارون نام کن که شُبیر است و چون لغت تو عربی است او را حسین نام کن. پس حضرت رسول صلّی الله علیه و آله و سلّم او را بوسید و گریست و فرمود: که تو را مصیبتی عظیم در پیش است، خدا لعنت کند کشنده تو را.

چون روز هفدهم ولادت شد، حضرت پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم گوسفندی را عقیقه(سر بریدن حیوان با آداب مخصوص جهت سلامتی نوزاد) فرمود و یک رانش را به قابله داد. سر آن حضرت را تراشیده و به وزن موی سرش نقره تصدق کرد.

در کافی از حضرت امام صادق علیه السّلام روایت شده که امام حسین علیه السّلام از حضرت فاطمه علیها السّلام و زنی دیگر شیر نیاشامیده، بلکه او را به خدمت پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم بردند، حضرت انگشت ابهام مبارک را در دهان او می گذاشت و می مکید و این مکیدن او را دو روز و سه روز کافی بود، پس گوشت و خون امام حسین علیه السّلام از گوشت و خون حضرت رسول صلّی الله علیه و آله و سلّم پیدا شده است.

منبع:
۱. منتهی الامال، ج۱، ص۲۸۳.
۲. گلچینی از گلستان محمّدی، ص۱۹۵

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات