نفی کسالت در سیره و سخن پیشوایان دینی
انبساط خاطر و شادکامی هدیه ای حیات بخش در تمامی عرصه های زندگی به ویژه عبودیت و بندگی است زیرا وجود انس و آرمان گرایی به فرد می بخشد و سرانجام موفقیت و کامیابی به ارمغان می آورد.
به گزارش افکارنیوز، نشاط و اشتیاق یا رغبت و علاقه به جلوه های جاری در زندگی از روحیات رحمت آفرینی است که حیات انسان را مهر و امید می بخشد و با سلامت و سربلندی هر یک از ما را به سر منزل مقصود می رساند. پیشوایان دینی ما با سیره و سخن خویش " کسالت و بی حالی " را ضد نشاط دانسته و ارزش این مهم را به گونه های مختلفی بازگو کرده اند. امام صادق(ع) به طور ویژه این موضوع را به بعضی از فرزندان خویش گوشزد کرده و فرمود: بر تو باد به دوری از کسالت و بی حالی و غصه و اندوه در زندگی که این دو مانع بهره و لذت تو از دنیا و آخرت می شود.
شناخت درست و دقیق " درد " نیمی از " درمان " است و آشنا شدن با بیماری تنبلی، بی حالی، بی حوصلگی ما را برای درمان قدرت و قوت روحی بیشتری می بخشد. امیرمومنان نشان روشن این پدیده را این گونه بیان فرمود: تاخیر انداختن کارها، نماد نمایان کسالت تنبلی و دل مردگی است.
به یقین با شناخت این نشانه نخست خود را می توان آزمود، سپس درباره دوستان، همکاران و تمامی اطرافیان قضاوتی سنجیده داشت. ناگفته پیداست با فردا فردا کردن و وعده دادن انجام کارها آن هم یکی دوبار تنبلی و بی حالی تحقق نمی یابد، بلکه هرگاه به تاخیر انداختن کارها شیوه همیشه انسان شود، بیماری بی حوصلگی و کسالت به چشم می خورد و نیاز به درمان دارد.
- ایجاد شناخت نسبت به نشاط و شادکامی
انبساط خاطر و شادکامی هدیه ای حیات بخش در تمامی عرصه های زندگی به ویژه عبودیت و بندگی است زیرا وجود انس و آرمان گرایی به فرد می بخشد و سرانجام موفقیت و کامیابی به ارمغان می آورد. آنان که از این نعمت ناب و سرور آفرین بهره دارند در راه دستیابی به اهداف خود صاحب صبر و شکیبایی در رویاروی با سختی ها و تلخی ها می شوند و نگاهشان به روز و ماه ها و حتی سال های پیش رو نگاهی سبز و زیبا و به دور از افسردگی و دل مردگی می گردد، به گونه ای که اراده و تصمیم تحرک در زندگی را همراه و همدل خویش ساخته با انرژی مثبت و مفید به فردا می نگرند.
- ایجاد امید و زنده دلی در پرتو معارف روشنی بخش آسمانی
هرگاه خوف و هراس انسان نسبت به گذشته یا تیرگی و تاریکی درباره حال و آینده کشور وجود آدمی حکفرما شود، روح و روان انسان زمینگیر و در پی آن اعضا و اندام ما نسبت به اعمال انمید بخش سخت و سنگین می شود. دمیدن روح امید و امید واری نسبت به رحت و رضوان الهی، غبار های تیره و تار نومیدی را از آسمان دل و دیده کنار می زند و طلوعی طلایی از عشق و اشتیاق زنده دلی و نشاط می آفریند.
- پرهیز از پرخوری و شکم بارگی
پرخوري و شكم بارگي، بي ارادگي و خمودي مي آورد و رعايت اعتدال در خوردن، سلامتي، طول عمر و نورانيت دل به آدمي مي بخشد. خوردن بيش از حد روح را سرگرم مي كند تا غذاي زايد هضم شود و بدن را به سوخت و ساز بيشتري وادار سازد و سرانجام انسان را زودتر از موعد از پا در مي آورد. بدين خاطر بيشتر انسان هاي پرخور عمر طولاني ندارند. امير مومنان علي (ع)فرمود: كسي كه زياده روي در خوردن نمايد سه چيز گريبان او را مي گيرد: پوشش بر قلب او، چرت بر چشم او و كسالت و سستي در بدن او.