تبلیغات
کد خبر: ۲۷۴۹۶۳

چگونه تشخیص دهیم خوش‌بین یا بدبین هستیم؟

واکنش افراد خوش بین و بدبین به رویدادهای خوشایند زندگی متفاوت از یکدیگر است و این به عادت افراد در نسبت دادن امور به علل مختلف بر می گردد که به آن " سبک تبیین امور " می گویند.

به گزارش افکارنیوز، عموم مردم، خوش بینی را به صورت در نظر گرفتن نیمه پر لیوان، یا دیدن لایه ای براق در هر پدیده، یا عادت به انتظار پایانی خوش داشتن برای هر دردسر واقعی در نظر می گیرند. زاویه " تفکر مثبت " از مثبت اندیشی و خوش بینی بیانگرآن است که خوش بینی مستلزم تکرار عبارتهایی تقویت کننده با خود است، مانند اینکه " من هر روز به انحاء مختلف دارم پیشرفت می کنم " یا تجسم آنکه همه کارها با موفقیت انجام می پذیرد.

در تمامی این موارد، تجلیاتی از خوش بینی و مثبت اندیشی وجود دارد، اما با این حال خوش بینی عمیق تر از اینهاست. پژوهشگران در پی چند سال کندوکاو، به اساس خوش بینی دست یافته اند. مبنای مثبت اندیشی و خوش بینی در عبارت های امیدوار کننده یا تجسم موفقیت جای ندارد، بلکه در نحوه تفکر افراد درباره علتها ریشه دارد.

هر یک از ما، در نسبت دادن امور به علل مختلف عادت های خاصی داریم، و این خصلت شخصیتی را " سبک تبیین " نامیده اند. سطح تبیین در هر فرد در دوره کودکی شکل می گیرد و در صورتی که از خارج، دخالتی در آن اعمال نشود، سرتاسر عمر پابر جا می ماند. افراد در تبیین اینکه چرا هر رویداد خوب یا بد، برای او اتفاق افتد، از سه بعد استفاده می کنند؛ تداوم، فراگیر بودن، شخصی سازی.

تداوم " گاهی " در برابر " همیشه "


کسانی که بیش از سایرین در معرض خطر ابتلا به افسردگی قرار دارند بر این باورند که علل رویدادهای ناگواری که برای آنها پیش می آید، همیشگی هستند و بر همین اساس، چنین استدلال می کنند که حال که علت، همیشگی است، پس رویدادهای ناگوار همیشه مجددا تکرار می شوند. بر عکس آنها، کسانی که با پسرفت ها با انعطاف مواجه می شوند و نسبت به افسردگی مقاوم هستند، بر این باورند که علل رویدادهای ناگوار، موقتی هستند.

فرد بدبین بر این باور است که آنچه که باعثشده تا او دوستی پیدا نکرده باشد، همواره به همین روال باقی خواهند ماند، اما فرد خوش بین معتقد است که اگر به مدت لازم صبر کند مدتی طول می کشد سرانجام می تواند دوستان خوبی پیدا کند. واکنش افراد خوش بین و بدبین به رویدادهای خوشایند زندگی هم متفاوت از یکدیگر است. کسانی که معتقدند وقایع خوشایند دارای علت هایی همیشگی هستند، از کسانی که معتقدند علل این رویدادها موقتی هستند، مثبت اندیش تر و خوشبین تر هستند. یعنی درست بر عکس سبک خوش بینانه در مورد رویدادهای ناگوار.

افراد خوشبین، برای تبیین رویدادهای خوشایند برای خودشان، به علت های دایمی استناد می کنند. آنها به ویژگی ها و تواناییهایی اشاره می کنند که همواره دارای آنها خواهند بود مانند سخت کوشی، دوست داشتنی یا مورد علاقه بودن. آنها زمانی که به علل رویدادهای خوشایند اشاره می کنند، واژه " همیشه " را به کار می برند. افراد بدبین به علل موقتی استناد می کنند. آنها در توجیه تبیین های خود، کلمات " بعضی وقت ها و " امروز " را به کار می برند.

فراگیر بودن " خاص " در برابر " کلی "


هر گاه بر این باور باشید که علتی خاص، دائمی است انتظار دارید که تاثیرات آن را در موقعیت های گوناگونی در سراسر عمر مشاهده کنید. برخی می توانند مشکل خود را در جعبه ای قرار دهند و آن را به کناری بگذارند، و حتی در صورتی که بخش مهمی از زندگی آنان، از این مشکل در هم ریخته باشد، همچنان به زندگی خود ادامه دهند. بعضی دیگر، امور را فاجعه آمیز تلقی می کنند. هر گاه رشته ای از زندگی آنها پاره شود تلقی آنها بدین گونه است که کل تار و پود زندگیشان از هم گسسته است و این طرز تلقی سرانجام به این نقطه منجر می شود که کسانی که از شکست های خود تعمیم هایی کلی به عمل می آورند، هرگاه تنها در یک حیطه با شکست مواجه شوند، در تمامی حوزه ها از تلاش کردن دست بر می دارند، اما کسانی که به تبیین های اختصاصی می پردازند، احتمالا در همان حوزه خاص به ناامیدی گرفتار می شوند. اما در سایر حوزه ها همچنان استوار باقی می مانند.

شخصی " درونی " در برابر " بیرونی

سبك تبيين، علاوه بر دو بعد تداوم و فراگير بودن، بعد سومي دارد كه شخصي سازي است، يعني اينكه تقصير چه كسي بوده، هر گاه رويداد ناگواري به وقوع مي پيوندد، افراد مي توانند خود را "عامل دروني" يا افراد يا موقعيت هاي ديگر را "عوامل بيروني"مقصر بشمارند. اينكه افراد چه كسي را مقصر بشمارند، بر عزت نفس آنها اثر مي گذارد. كسانی كه عادت كرده اند تا در مواقع شكست خود را مقصر بشمارند عزت نفس نازلي دارند و احساس گناه و شرمساري مي كنند. افرادی كه در مواقع بروز رويدادهاي ناخوشايند، افراد يا موقعيت هاي ديگر را مقصر مي شمارند، در مورد خود نظر بهتري دارند. در مجموع، كساني كه ديگران را سرزنش مي كنند، دستخوش احساس گناه و شرمساري كمتري مي شوند و خود را به ميزان بيشتري دوست دارند. آنها در عين حال افراد خشمگين تري نيز هستند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات