سخنان حضرت ام کلثوم به مردم کوفه
بهترین مردانِ پس از پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم را کشتید، مهربانی از دلهایتان کنده و جدا شده است؛ بدانید که که رستگاری از آن حزب خداوند و شکست و زیان از آنِ حزب شیطان است.
سرویس مذهبیافکارنیوز- در آن روز ام کلثوم، دختر علی علیه السّلام، از پشت پرده و در حالی که با صدای بلند گریه می کرد گفت:
«ای مردم کوفه! چهره هایتان زشت و ناپسند باد، چه شد که حسین را تنها گذاشتید و او را کشتید و اموالش را به غارت بردید و وارثآن شدید و بانوان او را اسیر کردید و آنها را آزار دادید؟ مرگ و نابودی از آنتان باد!
آیا می دانید چه وزر و وبالی بر دوش خود کشیدید؟
آیا می دانید چه خونهایی را بر زمین ریختید؟
آیا می دانید چه بانوان گرانقدری را داغدار نموده اید؟
آیا می دانید چه دخترانی را غارت نمودید؟
آیا می دانید چه اموالی را از ما به تاراج برده اید؟
بهترین مردانِ پس از پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم را کشتید، مهربانی از دلهایتان کنده و جدا شده است؛ بدانید که که رستگاری از آن حزب خداوند و شکست و زیان از آنِ حزب شیطان است.»
آنگاه حضرت ام کلثوم علیها السّلام شعری با این معنی بر زبان آورد:
«مادرتان به عزایتان بنشیند، شما برادرم را با زجر و سختی کشتید، کیفر شما آتش سوزان و برافروخته جهنم است؛ خونهایی بر زمین ریختید که خداوند و پیامبرش، محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم ریختن آن خونها را حرام گردانیده بود.
هان! شما را به آتش جهنم بشارت می دهم، که فردا بدون تردید در ژرفای آن جاودانه خواهید ماند. من در تمام عمرم برای برادرم می گریم؛ بر کسی که بعد از پیامبر از بهترین ها بود، آنچنان گریستنی که قطره های آن باریدن بگیرد و این اشکها را چنان بر صورتم جاری می کنم که همیشگی و مداوم باشد و هرگز خشک نگردد.»
مردم از ناراحتی و اندوه به گریه و ناله افتادند، زنان گیسوان خود را پریشان نموده و بر خود خاک ریختند، صورتهای خود را خراشیده و بر گونه هایشان زدند و فریاد آه و ناله و شیوه سر دادند.
مردان نیز آن چنان گریه کردند که هیچکس تا آن روز کوفه را چنان گریان ندیده بود.
منبع: مقتل امام حسین علیه السّلام، ص۱۱۱-۱۱۳.