سخنان حضرت زینب(س) در قتلگاه امام حسین(ع)
هان اى محمّد! اى نیاى گرانقدر زینب! سلام و درود فرشتگان آسمان بر تو باد! این حسین عزیز توست که در این دشت خونبار به خون غلتیده و با پیکر قطعه قطعه بر روى زمین، در خون غوطه ور افتاده است.
سرویس مذهبیافکارنیوز- پس از غارت سراپرده حسین علیه السّلام و به آتش کشیده شدن اردوگاه نور، بانوان حرم و دختران پیامبر از آنجا بیرون ریختند و به سوى شهادتگاه آن حضرت روى آوردند.
آنان بر پیکر به خون خفته حسین علیه السّلام گذر کردند و در حالى کنار آن نازنین بدن ایستادند که پیشواى شهیدان بر خون پاکش آغشته و از برابر چشم دوستداران و شیفتگانش نهان شده بود.
خواهر قهرمانش، زینب علیها السّلام با دیدن آن منظره جانسوز با صداى شکسته اندوهگین و با قلب داغدار فریاد بر آورد که:
«یا محمّداه! صلّى علیک ملیک السّماء، هذا حسین مرمّل بالدّماء، مقطّع الأعضاء، و بناتک سبایا، إلى اللَّه المشتکى و إلى علىّ المرتضى و إلى فاطمة الزّهراء و إلى حمزة سیّد الشّهداء، هذا حسین بالعراء تسفى علیه الصبا، قتیل أولاد الأدعیاء، وا حزناه! وا کرباه! الیوم مات جدّى رسول اللَّه، یا أصحاب محمّداه، هذا ذریّة المصطفى یساقون سوق السبایا.» هان اى محمّد! اى نیاى گرانقدر زینب! سلام و درود فرشتگان آسمان بر تو باد! این حسین عزیز توست که در این دشت خونبار به خون غلتیده و با پیکر قطعه قطعه بر روى زمین، در خون غوطه ور افتاده است، و دختران آزاده و سرفرازت بجرم همراهى و
همدلى و همگامى با برنامه نجاتبخش و سیاست ستم ستیز و عدالت خواهانه و اصلاح طلبانه و شجاعانه پیشواى آزادى به اسارت رفته اند!! اینک من از اینجا شکایت خود را به بارگاه خدا مى برم و به امیر مؤمنان و به فاطمه، دخت ستم ستیز و فرزانه ات اى پیامبر خدا! و به حمزه، سالار شهیدان، از آنچه بر فرزندان شما رفته است شکایت مى برم! هان اى پیامبر خدا! این حسین عزیز تو است که با پیکر چاک و چاک بر این پهن دشت نینوا افتاده است و باد صبا بر این نازنین بدن مى وزد! این حسین عزیز است که به دست فرزندان بى اصل و تبار و تاریک اندیش و بى فرهنگ و شیفته جاه و مقام و مال و منال باد آورده و
بى حساب و کتاب روزگار به شهادت رسیده است!
امان از اندوه گران! اى داد از این فاجعه بزرگ! اى واى از این مصیبت! امروز نیاى گرانقدرم محمّد را از دست داده ام و گویى اینک او جهان را بدرود گفته و ما را در سوگ خود نشانده است.
هان اى یاران و اى دوستداران محمّد! این نسل و تبار پیامبر برگزیده و آزادمنش و آزادیبخش هستند که بسان اسیران به بند اسارت کشیده شده و شهر به شهر سوق داده مى شوند.
و بدینسان ناله جانسوز زینب و سخنان تکاندهنده اش قلبهاى سخت و بدتر از سنگ را آب کرد و اشکها را جارى ساخت و کوههاى استوار و برافراشته را به لرزه در آورد و رفت تا پیک رهایى و نداى آزادى و آزادگى انسان را در جاى جاى گیتى بپراکند و کوس رسوایى استبداد و اختناق را بر سر هر کوى و برزن بکوبد.
هروى کاتب آورده است که در ماه رمضان ۳۱۱ هجرى در بغداد از منصور هروى شعرى بلند در ستایش خاندان رسالت و در مورد سوگ آنان شنیده است که این دو بند از آن جمله است:
تصان بنت الدعى فی کلل الملک و بنت الرسول تبتدل
یرجى رضى المصطفى فوا عجباه تقتل أولاده و یحتمل
دختران بى اصل و تبار اموى و آل زیاد در پشه بندها و سراپرده ها و در جایگاه هاى پر ناز و نعمت نگاهدارى و پاسدارى مى شوند، اما دختران گرانقدر پیامبر از خانه و کاشانه خویش، ظالمانه جابجا مى گردند و به اسارت مى روند! اینان فرزندان پیامبر را مى کشند و آواره مى سازند و با این وصف، با دروغ و عوامبازى به خشنودى آن حضرت امید مى بندند! راستى که کار اینان شگفت آور است!!
پی نوشت:در سوگ امير آزادى ( ترجمه مثير الأحزان )، ص۲۷۵ .