جو چگونه آفریده شد؟
حضرت علی(ع) فرمودند: خداوند تبارک و تعالى به آدم علیه السّلام امر فرمود که از آنچه براى خود اختیار کرده اى زراعت نما، جبرئیل علیه السّلام مشتى از گندم برایش آورد، آدم یک قبضه و حوّا نیز قبضه اى…
سرویس مذهبیافکارنیوز- نبى اکرم صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم فرمودند: برادرم عیسى علیه السّلام به شهرى عبور کردند که در میوه درختانشان کرم بود، مردم آن دیار شکایت نزد حضرت کرده و از بودن کرم در میوه ها اظهار ناخرسندى نمودند.
حضرت فرمود: دواء این آفت نزد خود شما است و شما از آن بى اطّلاع هستید شما وقتى درختان را مى کارید ابتداء خاک ریخته و سپس آب مى ریزید در حالى که این طور نیست بلکه سزاوار است اوّل آب پاى ریشه درختان ریخته، سپس خاک بریزید تا در میوه ها کرم پیدا نشود.
مردم به دستور جناب عیسى از نو درختان را به شرحى که ایشان دستور داده بودند کاشتند و کرمها از میوه ها زایل گشت.
حضرت امیر المؤمنین على بن ابى طالب علیه السّلام پرسیدند: خداوند جو را از چه آفرید؟
حضرت فرمودند: خداوند تبارک و تعالى به آدم علیه السّلام امر فرمود که از آنچه براى خود اختیار کرده اى زراعت نما، جبرئیل علیه السّلام مشتى از گندم برایش آورد، آدم یک قبضه و حوّا نیز قبضه اى از آن برداشتند، جناب آدم به حوّا فرمود: تو زراعت مکن حوّا نپذیرفت و امر او را اطاعت نکرد، پس آنچه را که آدم کاشت گندم بار داد و آنچه را که حوّا غرس نمود ثمره اش جو گردید.
حضرت امیر المؤمنین على علیه السّلام مروى است که آن حضرت فرمودند: از نبى اکرم صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم سؤال شد: خداوند متعال هویج را از چه آفرید؟
پیامبر فرمودند:
روزى براى ابراهیم علیه السّلام میهمانى رسید و آن حضرت چیزى نداشت که با آن میهمانش را پذیرایى نماید در دلش گفت: متوجّه سقف اطاق شده و تیرى از تیرهاى سقف را بیرون بکشم و آن را به نجّار بفروشم تا از آن بت بسازد، ولى این کار را نکرد و صرفا به حدیثنفس اکتفاء نمود، پس از خانه بیرون رفت و با خود ازار و پارچه اى برد، به مکانى رسید و در آن جا دو رکعت نماز گذارد، فرشته اى حاضر شد و از سنگریزه ها و سنگهاى آن موضع مشتى برداشت و در ازار ابراهیم ریخت و سپس در هیئت شخصى آن ازار را حمل کرد و به خانه ابراهیم علیه السّلام آورد، دقّ الباب کرد و وقتى اهل بیت آن حضرت آمدند، گفت: این
ازار ابراهیم است و بگیرید، آنها وقتى ازار را گشودند سنگریزهها به ذرّت و سنگهاى دراز به هویج و سنگهاى گرد و مدور به شلغم تبدیل شده بود.
پی نوشت:علل الشرائع / ترجمه ذهنى تهرانى، ج۲، ص ۸۲۷ و828.