امامت بلا فصل امام حسن مجتبی(ع)
به خصوص در میان آل محمد وصیت براى شخص معینى دلیل امامت و وجوب اطاعت او م ىباشد و اجتماع آل محمد علیهم السّلام در این باره حجت است.
سرویس مذهبیافکارنیوز- در بین مردم مشهور است که على علیه السّلام از میان فرزندان خود حسن را به وصایت و خلافت برگزیده، و وصیت از طرف امام موجب استحقاق مقام امامت از براى موصى الیه است، و سنت پیغمبران و پیشوایان بر همین جارى و سارى است و بخصوص در میان آل محمد وصیت براى شخص معینى دلیل امامت و وجوب اطاعت او مى باشد و اجتماع آل محمد علیهم السّلام در این باره حجت است.
اخبار وارده در این باب بسیار است و ما اکنون چند روایت را از طریق مرحوم کلینى که از بزرگان روات شیعه است ذکر مى کنیم:
۱ - سلیم بن قیس هلالى گوید: هنگامى که حضرت امیر المؤمنین علیه السّلام به فرزندش وصیت مى کرد من در مجلس حاضر بودم، على علیه السّلام در این وصیت فرزندش حسین و محمد و بقیه را گواه بر وصیت گرفتند و پس از این وصیت خود را که بصورت کتابى بود بفرزندش امام مجتبى دادند و فرمودند حضرت رسول به من امر کرده است این نامه را به شما بدهم همان طور که خود آن جناب این کتاب را با سلاح خود به من دادند.
پیغمبر به من امر فرموده که به شما امر کنم در هنگام رحلت خودت اینها را به برادرت حسین تسلیم کنى و به حسین هم امر کرده است او را بفرزندش على بن الحسین بدهد، امیر المؤمنین در این هنگام دست على بن الحسین را گرفتند و فرمودند شما هم مأمور هستى اینها را به فرزندت محمد برسانى و او را از طرف پیغمبر سلام برسانى و سلام مرا هم بوى برسان.
۲ - ابو الجارود گوید: حضرت باقر علیه السّلام فرمودند: امیر المؤمنین سلام اللَّه علیه در هنگام وفات به فرزندش حسن علیه السّلام گفتند: نزدیک من بیا تا او امر حضرت رسول صلّى اللَّه علیه و آله و امانت هاى او را در اختیار شما بگذارم.
منبع:زندگانى چهارده معصوم عليهم السلام / ترجمه إعلام الورى،ص300.