سرویس مذهبیافکارنیوز- حکم بن مستورد از حضرت على بن الحسین(ع) روایت کرده که فرمود:
از جمله اسباب زندگى مردم که بدان احتیاج دارند و خدا آن را(براى رفع احتیاج آنان) خلق فرموده همان دریائى است که خداى عز و جل آن را در میان آسمان و زمین خلق کرده، و همانا خداوند در آن دریا مجارى خورشید و ماه و ستارگان و اختران را روى اندازه اى مقرر داشته و همه را بر روى فلک تقدیر کرده، و بر آن فلک فرشته اى را گماشته که همراهش هفتاد هزار فرشته اند و آنها فلک را می چرخانند و با چرخاندن آن خورشید و ماه و اختران و کواکب می چرخند و در منزلگاه هائى که خداى عز و جل براى آنها در شب و روزشان مقدر فرموده وارد می شوند، و چون گناهان بندگان بسیار شد و خداى تعالى اراده فرمود آن
مردم(گنهکار) را به وسیله نشانه اى از نشانه هاى خویش مورد عتاب و نکوهش خویش قرارشان دهد بدان فرشته گماشته بر فلک دستور دهد که آن فلکى را که در آن مجارى خورشید و ماه و نجوم و کواکب است از جاى خود حرکت دهد آن فرشته نیز بدان هفتاد هزار فرشته دستور دهد که آن را از مجارى خود حرکت دهند، آنها نیز چنان کنند
و خورشید در آن دریائى افتد که در آن فلک جریان داشت، پس نورش گرفته شود و رنگش دگرگون شود، پس چون خداى عز و جل خواهد که نشانه اش بزرگ شود خورشید در آن دریا فرو رود بدان مقدار که خواهد خلق خود را بدان نشانه بترساند، و این در همان وقتى است که خورشید بگیرد، و به همین نحو در باره ماه انجام دهد.
و چون خداوند بخواهد که آن را روشن گرداند و به مجراى نخستینش بازگرداند به فرشته گماشته بر فلک امر کند که فلک را به مجراى خود بازگرداند و او نیز چنان کند پس خورشید به مجراى اصلى خود باز گردد و چون از آب بیرون آید تیره و گرفته رنگ باشد، و هم چنین است ماه.
راوى گوید: سپس امام سجاد علیه السّلام فرمود: همانا کسى از این دو نشانه نترسد و از آنها نهراسد جز آن کس که از شیعیان ما باشد، و هر گاه چنین شد به خداى عز و جل پناه ببرید و به سوى او باز گردید(و توبه کنید).
منبع:الروضة من الكافي / ترجمه رسولى محلاتى، ج۱، ص119.
