تبلیغات
کد خبر: ۳۳۶۷۵۴

واکنش اعراب جاهلى‏ به بعثت حضرت رسول

خداوند مرا براى پیامبرى شما مبعوثکرده و کتابى بر من فرستاده که خیر دنیا و آخرت شما در عمل به دستورات آنست، ولى اگر آن را نپذیرید، من همچنان صبر مى‏ کنم تا خداوند میان ما داورى کند.

واکنش اعراب جاهلى‏ به بعثت حضرت رسول

سرویس مذهبیافکارنیوز- بت پرستان در برابر اسلام صف‏ آرایى کرده و با انواع و اقسام روشها به مقابله و آزار و اذیّت مسلمانان پرداختند در گرماى سوزان عربستان سنگ داغ بر پشت بلال مى ‏نهادند و او را از خداپرستى منع مى‏ کردند، یاسر و سمیّه اولین کسانى بودند که در راه مقاومت ایمانى در زیر شکنجه بت پرستان سیه‏ دل به شهادت رسیدند،

امّا باز هم مسلمین دست از ایمان خود بر نداشتند تا آنکه دستور دعوت علنى صادر شد و پیامبر(ص) در کنار کعبه آشکارا به تبلیغ توحید پرداخت و مردم را با شعار(قولوا لا اله الّا اللَّه تفلحوا) به دین اسلام دعوت کرد، لیکن بت پرستان و ثروتمندان مکّه که آیین یکتاپرستى را با منافع خود در ستیز مى‏ دیدند به سراغ ابوطالب رفتند و از او خواستند، برادرزاده خود را از این دعوت باز دارد و به او بگوید: اگر دست از این سخنان بردارد او را سرور و امیر خود قرار مى ‏دهند و مال و ثروت فراوان به او مى ‏بخشند، لیکن پیامبر(ص) با شنیدن این وعده ‏هاى تو خالى فرمود: اگر خورشید را در دست راست من و ماه را در دست چپ من قرار دهید، من از دعوت خود منصرف نمى ‏شوم، خداوند مرا براى پیامبرى شما مبعوثکرده و کتابى بر من فرستاده که خیر دنیا و آخرت شما در عمل به دستورات آنست، ولى اگر آن را نپذیرید، من همچنان صبر مى ‏کنم تا خداوند میان ما داورى کند.

امّا کفّار عرب به جاى پذیرفتن دستورات حیات بخش اسلام، وقتى دعوت رسول خدا(ص) را جدّى دیدند، تصمیم به قتل آن حضرت گرفتند و به ابو طالب گفتند:
اگر تو برادرزاده‏ ات را تسلیم ما کنى تا ما او را بکشیم، ما یکى از زیباترین و بهترین فرزندان خود را به تو مى‏ بخشیم! ابو طالب فرمود: شما به انصاف معامله نمى‏ کنید، من فرزند شما را بگیرم و پرورش دهم و شما جگر گوشه مرا بگیرید و بکشید؟

کفّار گفتند: به هر حال برادرزاده تو خدایان ما را دشنام مى‏ دهد و ما را نادان و سفیه مى‏ شمارد، یا تو او را از این کارها مانع شو و یا دست از پشتیبانى او بردار تا ما او را از این دعوت باز داریم، امّا ابو طالب نپذیرفت و خطاب به رسول خدا(ص) فرمود: تو مردم را به سوى پروردگار فراخوان و بدان من هرگز دست از یارى تو بر نمى‏ دارم.

وقتى قریش دیدند ابو طالب دست از یارى و پشتیبانى محمّد بر نمى‏ دارد، نقشه دیگرى کشیدند و این بار مسلمانان را در درّه ‏اى به نام(شعب ابو طالب) در نزدیکى مکّه محاصره کردند و عهد نامه‏ اى نوشتند و مردم را از داد و ستد با بنى هاشم و مسلمانان باز داشتند، در نتیجه پیامبر و مسلمانان مدّت سه سال در سخت ترین شرایط مادّى به سر بردند تا آنجا که از گرسنگى سنگ بر شکم خود مى‏ بستند و روزها را با روزه دارى به شب مى‏ رساندند، در این مدّت مسلمانان اوضاع بسیار نامطلوبى داشتند و هیچ گونه امنیّت مالى و جانى نداشتند.

وقتى کار گرسنگى و سختى بالا گرفت، خداوند به موریانه‏اى فرمان داد تا آن عهدنامه را بخورد و خطوط آن را محو کند و سپس جبرئیل این خبر را به رسول خدا(ص) ابلاغ کرد، پیامبر این مطلب را با ابو طالب در میان نهاد و ابو طالب بسوى کفّار رفت و به آنها گفت: خداوند به محمّد(ص) خبر داده که موریانه خطوط آن عهدنامه شما را جویده است، اکنون این پیمان نامه داور میان ما باشد، به سراغ آن‏ بروید، اگر همان طور که محمّد(ص) گفته پیمان نامه از بین رفته باشد، باید مسلمانان را از محاصره بیرون آورید و اگر چنان نبود، باز هم مسلمین را در آن درّه در محاصره نگاه دارید، کفّار قریش این رأى را پسندیدند، و وقتى با تعجّب دیدند، خطوط آن عهد نامه توسط موریانه از بین رفته است، اجازه دادند مسلمانان از محاصره خارج شوند، لیکن در آخرین روزهاى محاصره در بین سال هفتم و هشتم بعثت، خدیجه(س) پشتیبان و همسر رسول خدا و ابوطالب عمو و مددکار سر سخت پیامبر(ص) هر دو در اثر شدّت و رنج گرسنگى و بیمارى بدرود حیات گفتند و پیامبر را در سوگ خود نشاندند و به جهت اهمیّتى که این دو شخصیّت در پشتیبانى و حمایت از اسلام داشتند، پیامبر آن سال را(عام الحزن) یعنى سال اندوه نامید.

منبع:قصص الأنبياء ( قصص قرآن - ترجمه قصص الأنبياء جزائرى)، ص671تا673.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات