واکنش اعراب جاهلى به بعثت حضرت رسول
خداوند مرا براى پیامبرى شما مبعوثکرده و کتابى بر من فرستاده که خیر دنیا و آخرت شما در عمل به دستورات آنست، ولى اگر آن را نپذیرید، من همچنان صبر مى کنم تا خداوند میان ما داورى کند.
سرویس مذهبیافکارنیوز- بت پرستان در برابر اسلام صف آرایى کرده و با انواع و اقسام روشها به مقابله و آزار و اذیّت مسلمانان پرداختند در گرماى سوزان عربستان سنگ داغ بر پشت بلال مى نهادند و او را از خداپرستى منع مى کردند، یاسر و سمیّه اولین کسانى بودند که در راه مقاومت ایمانى در زیر شکنجه بت پرستان سیه دل به شهادت رسیدند،
امّا باز هم مسلمین دست از ایمان خود بر نداشتند تا آنکه دستور دعوت علنى صادر شد و پیامبر(ص) در کنار کعبه آشکارا به تبلیغ توحید پرداخت و مردم را با شعار(قولوا لا اله الّا اللَّه تفلحوا) به دین اسلام دعوت کرد، لیکن بت پرستان و ثروتمندان مکّه که آیین یکتاپرستى را با منافع خود در ستیز مى دیدند به سراغ ابوطالب رفتند و از او خواستند، برادرزاده خود را از این دعوت باز دارد و به او بگوید: اگر دست از این سخنان بردارد او را سرور و امیر خود قرار مى دهند و مال و ثروت فراوان به او مى بخشند، لیکن پیامبر(ص) با شنیدن این وعده هاى تو خالى فرمود: اگر خورشید را در دست راست من و ماه را
در دست چپ من قرار دهید، من از دعوت خود منصرف نمى شوم، خداوند مرا براى پیامبرى شما مبعوثکرده و کتابى بر من فرستاده که خیر دنیا و آخرت شما در عمل به دستورات آنست، ولى اگر آن را نپذیرید، من همچنان صبر مى کنم تا خداوند میان ما داورى کند.
امّا کفّار عرب به جاى پذیرفتن دستورات حیات بخش اسلام، وقتى دعوت رسول خدا(ص) را جدّى دیدند، تصمیم به قتل آن حضرت گرفتند و به ابو طالب گفتند:
اگر تو برادرزاده ات را تسلیم ما کنى تا ما او را بکشیم، ما یکى از زیباترین و بهترین فرزندان خود را به تو مى بخشیم! ابو طالب فرمود: شما به انصاف معامله نمى کنید، من فرزند شما را بگیرم و پرورش دهم و شما جگر گوشه مرا بگیرید و بکشید؟
کفّار گفتند: به هر حال برادرزاده تو خدایان ما را دشنام مى دهد و ما را نادان و سفیه مى شمارد، یا تو او را از این کارها مانع شو و یا دست از پشتیبانى او بردار تا ما او را از این دعوت باز داریم، امّا ابو طالب نپذیرفت و خطاب به رسول خدا(ص) فرمود: تو مردم را به سوى پروردگار فراخوان و بدان من هرگز دست از یارى تو بر نمى دارم.
وقتى قریش دیدند ابو طالب دست از یارى و پشتیبانى محمّد بر نمى دارد، نقشه دیگرى کشیدند و این بار مسلمانان را در درّه اى به نام(شعب ابو طالب) در نزدیکى مکّه محاصره کردند و عهد نامه اى نوشتند و مردم را از داد و ستد با بنى هاشم و مسلمانان باز داشتند، در نتیجه پیامبر و مسلمانان مدّت سه سال در سخت ترین شرایط مادّى به سر بردند تا آنجا که از گرسنگى سنگ بر شکم خود مى بستند و روزها را با روزه دارى به شب مى رساندند، در این مدّت مسلمانان اوضاع بسیار نامطلوبى داشتند و هیچ گونه امنیّت مالى و جانى نداشتند.
وقتى کار گرسنگى و سختى بالا گرفت، خداوند به موریانهاى فرمان داد تا آن عهدنامه را بخورد و خطوط آن را محو کند و سپس جبرئیل این خبر را به رسول خدا(ص) ابلاغ کرد، پیامبر این مطلب را با ابو طالب در میان نهاد و ابو طالب بسوى کفّار رفت و به آنها گفت: خداوند به محمّد(ص) خبر داده که موریانه خطوط آن عهدنامه شما را جویده است، اکنون این پیمان نامه داور میان ما باشد، به سراغ آن بروید، اگر همان طور که محمّد(ص) گفته پیمان نامه از بین رفته باشد، باید مسلمانان را از محاصره بیرون آورید و اگر چنان نبود، باز هم مسلمین را در آن درّه در محاصره نگاه دارید، کفّار قریش این رأى را پسندیدند، و
وقتى با تعجّب دیدند، خطوط آن عهد نامه توسط موریانه از بین رفته است، اجازه دادند مسلمانان از محاصره خارج شوند، لیکن در آخرین روزهاى محاصره در بین سال هفتم و هشتم بعثت، خدیجه(س) پشتیبان و همسر رسول خدا و ابوطالب عمو و مددکار سر سخت پیامبر(ص) هر دو در اثر شدّت و رنج گرسنگى و بیمارى بدرود حیات گفتند و پیامبر را در سوگ خود نشاندند و به جهت اهمیّتى که این دو شخصیّت در پشتیبانى و حمایت از اسلام داشتند، پیامبر آن سال را(عام الحزن) یعنى سال اندوه نامید.
منبع:قصص الأنبياء ( قصص قرآن - ترجمه قصص الأنبياء جزائرى)، ص671تا673.