به گزارش افکارنیوز، یکی از ناهنجاری های اجتماعی که زمینه بسیاری از آسیب ها را فراهم می کند بدزبانی، ناسزاگویی یا به تعبیر عامیانه رواج فحش و ناسزا در بین افراد است. از این رو، این پدیده در قرآن و آموزه های روایی نهی شده و آثار و پدیده های منفی بر آن مترتب است.
این مسئله تا جایی در اسلام مورد نفرت است که حتی درباره کافران و مشرکان نیز روا داشته نمی شود، از این رو است که خداوند در آیه ۱۰۸ سوره مبارکه انعام می فرماید: «وَلاَ تَسُبُّواْ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ فَیَسُبُّواْ اللّهَ عَدْوًا بِغَیْرِ عِلْمٍ کَذَلِکَ زَیَّنَّا لِکُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِم مَّرْجِعُهُمْ فَیُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ»؛ «و آنهایى را که جز خدا مىخوانند دشنام مدهید که آنان از روى دشمنى[و] به نادانى خدا را دشنام خواهند داد این گونه براى هر امتى کردارشان را آراستیم آنگاه بازگشت آنان به سوى
پروردگارشان خواهد بود و ایشان را از آنچه انجام مىدادند آگاه خواهد ساخت.»
پیامبر اکرم(ص) می فرمایند: «از دشنام گویى بپرهیزید؛ زیرا خداوند عزّ و جلّ ناسزا گوىِ بد دهن را دوست ندارد.»
همان حضرت(ص) می فرمایند: «خداوند شخص باحیاى باعزّتِ نفْس را دوست دارد و با بدزبانِ گداى سمج دشمن است.»
امیرالمومنین على(ع) می فرمایند: «پیامبر خدا(ص) فرمودند: خداوند بهشت را بر هر فحّاش بدزبان بى شرمى که باکى ندارد چه گوید و چه شنود، حرام کرده است؛ زیرا اگر وارسى کنى خواهى یافت که یا زنا زاده است یا شیطان در نطفه او شریک بوده است. عرض شد. اى پیامبر خدا! آیا شیطان در مردم هم شریک مى شود؟ فرمودند: آرى، مگر این سخن خداوند عزّ و جلّ را نخوانده اى که: «و در اموال و فرزندان ایشان شریک شو؟»
امام باقر(ع) نیز در نکوهش بدزبانی فرموده اند: «بهترین چیزى را که دوست دارید به شما گفته شود، به مردم بگویید؛ زیرا خداوند از شخص لعنتگر دشنام ده بدگوى مؤمنان و ناسزاگوى بددهن و گداى سمج نفرت دارد.»
پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «خداوند بهشت را حرام کرده بر هر دشنام دهنده بی آبرویِ بی حیائی که از آنچه می گوید و از آنچه به او گفته می شود باکی ندارد و متأثر و ناراحت نمی شود.»
ُروایت است که امام صادق(ع) نیز در بیان آثار سوء ناسزاگویی فرموده اند: «یکى از نشانه هاى شریکِ شیطان، که تردیدى در آن نیست، این است که دشنام گو باشد و باکى نداشته باشد که چه مى گوید و چه مى شنود.»
همچنین، بنابر روایت دشنام گویی و بدزبانی منجر به دوری و جدایی از پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) می شود، آنچنان که امام صادق(ع) در روایتی می فرمایند: پیامبر خدا(ص) فرمودند: آیا شما را خبر ندهم که کم شباهت ترین شما به من کیست؟ عرض کردند: چرا. اى پیامبر خدا(ص). فرمودند: ناسزاگوىِ بد دهنِ بدزبان….»
آموزه های دینی روایی ما نه تنها ناسزاگویی نسبت به مردگان را نهی می کند بلکه این مسئله را نسبت به مردگان نیز جایز نمی شمارد؛ رسول اکرم(ص) در این باره می فرمایند: «مردگان را دشنام ندهید، زیرا آنها به آنچه پیش فرستاده اند می رسند پس اگر مومن باشند که مثل زندگان دشنام به آنها جایز نیست و اگر فاسق باشند با اعمال بدی که انجام داده اند خود را گرفتار و محروم از رحمت الهی ساخته اند، بنابراین، شما به آنان دشنام ندهید.»
علاوه بر این، آن حضرت(ص) بر عدم بدزبانی و دشنام گویی نسبت به پدر و مادر تاکید کرده و در روایتی منسوب به ایشان فرموده اند: «کسی که به پدر و مادرش دشنام بدهد ملعون و دور از رحمت الهی است» از حضرت(ص) سوال شد، چگونه انسان به پدر و مادرش دشنام می دهد؟ فرمودند: «شخص به پدر دیگری فحش می دهد او هم پدر او را دشنام می گوید.»
منابع:
کافی
بحارالانوار
میزان الحکمه
محجه البیضاء
