به گزارش افکارنیوز،

در بخشی از قرآن کریم در خصوص هدایت و استمداد از خداوند آمده است: پروردگارا! پس از آن که ما را هدایت کردی، دل‌های ما را به باطل مایل مگردان و از سوی خود ما را رحمتی ببخش، به‌راستی که تو خود بسیار بخشنده‌ای.

آل عمران/8

از این آیه می‌آموزیم و درس می‌گیریم که:

1- به علم و دانش خود مغرور نشویم، از خداوند هدایت بخواهیم. «ربّنا لاتزغ قلوبنا..»

2- نشانه‌ی علم واقعی و رسوخ در علم، توجّه به خدا و استمداد از اوست. «الّا الراسخون فی العلم... ربّنا لاتزغ قلوبنا»

3- محور هدایت و گمراهی، قلب و افکار انسانی است. «لا تزغ قلوبنا»

4- در خط قرار گرفتن خیلی مهم نیست، از خط خارج نشدن بسیار اهمیت دارد. «بعد اذ هدیتنا»

5- هدیه و هبه دائمی و بی‌منت، مخصوص خداوند است. «انّک انت الوهّاب»

الهی حشر با عالم خیال که اینقدر لذیذ است حشر با عالم عقل چه خواهد بود.

 

منبع: کتاب دعا زبان راز و نیاز در قرآن محمد موحدی نژاد