جایگاه «دعا» در کلامی از امام سجاد (ع)
امام زین العابدین (ع) در حدیثی به اهمیت مسأله «دعا» اشاره میکند.
دعا» از جمله رفتارهای زیبایی است که اهل بیت(ع) آن را به ما آموختند و حتی میتوان از آن باتعبیر سلاح مومننام برد که در بسیاری اوقات با دعا کردن ـ با توجه و اخلاص ـ به سرعت بسیاری از ناجوریها و معضلات پس زده میشود و گشایشهایی نیز ایجاد میشود. این عمل به قدری اهمیت دارد که خداوند در آیاتی از قرآن به صورت مستقیم و غیر مستقیم انسانها را دعوت به انجام آن کرده است. به عنوان نمونه، در بخشی از آیه 60 سوره غافر میفرماید: «وَ قَالَ رَبُّکُمُادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ؛ پروردگارتان گفت بخوانید مرا تا برای شمااستجابت کنم».
امام سجاد (ع) در حدیثی در اهمیت مسأله دعا و درخواست از خداوند متعال میفرماید:
«الدُّعاءُ یَدفَعُ البَلاءَ النّازِلَ وَ ما لَم یَنزِلْ»؛ دعا، بلای نازل شده و نازل نشده را دفع میکند. (الکافی، ج 2، ص 469، ح 5/ میزان الحکمة، ج 2، ص 870)
آن حضرت در حدیث دیگری میفرماید: «المُؤمِنُ مِن دُعائِهِ عَلی ثَلاثٍ: إمّا أن یُدَّخَرَ لَهُ و إمّا أن یُعَجَّلَ لَهُ و إمّا أن یُدفَعَ عَنهُ بَلاءٌ یُریدُ أن یُصیبَهُ»؛ مؤمن از دعای خود یکی از سه نتیجه را میگیرد:
یا برایش ذخیره میشود، یا در دنیا برآورده میشود و یا بلایی که میخواست به او برسد از او برگردانده میشود. (تحف العقول، ص 280)