به گزارش افکارنیوز،

حالا بسیاری از اقلیت‌های مذهبی در ایران و سایر کشورها، ندای «یا حسین» سر می‌دهند. بسیاری از اقلیت‌های مذهبی هم در عزاداری شرکت می‌کنند و علم روضه برای سالار شهیدان برپا می‌کنند.

 

راز نذی دادن  بانوی اهل سنت در محرم و صفر هرسال از زبان خودش

درست مثل کاری که حمیرا بلوچی، زن ۴۸ ساله اهل تسنن زابلی انجام می‌دهد و عشقی که از زمانی که خود را شناخته، در پوست، گوشت و استخوانش، ریشه دوانده است.

داستان حمیرا از پانزده، شانزده سالگی شروع شد. زمانی که عروس خانه همسرش شد؛ همسری که با این که اهل تسنن است، اما برای سالار شهیدان نذری می‌دهد. او البته به ما می‌گوید: «از وقتی که خودم را می‌شناختم، عشق به امام حسین (ع) در خانواده‌ام هم وجود داشته است.» با ورود حمیرا به خانواده شوهر مراسم پخت نذری طور دیگری برگزار می‌شود؛ نذری که تنها برای چند خانواده تدارک دیده می‌شد، کم‌کم عظیم‌تر می‌شود و وسعت بیشتری پیدا می‌کند.

درست است که خانم بلوچی، از کودکی با عشق به اهل بیت (ع) بزرگ شده و حتی بعد از ازدواج مسؤولیت پخت نذری را قبول می‌کند، اما یک خواب دیدن همه چیز را تغییر می‌دهد. چند سالی از ازدواج او می‌گذشت که خواب عجیبی دید. «من آن زمان سه دختر داشتم، اما خیلی دوست داشتم که خدا پسری هم به من بدهد. مدام دعا می‌کردم که فرزند پسری داشته باشم.» خدا دعا‌ها و خواسته حمیرا را می‌شنود و درست روز تاسوعا، خواب عجیبی می‌بیند.

او تعریف می‌کند که در خانه نشسته بود که یک نفر، در کنارش می‌نشیند و از او می‌پرسد چه آرزویی داری؟ و حمیرا آرزوی پسردار شدنش را به غریبه توی خواب می‌گوید و در جواب می‌شنود: «پاشو و نذری‌ات را بار بگذار. آرزویت را دادیم.» حمیرا تعریف می‌کند که شتابزده و متحیر از خواب می‌پرد و به نذری که در حال طبخ بود، سر می‌زند. ۹ ماه بعد، او پسرش را به دنیا می‌آورد؛ پسری که از نظر زن حمیرا، هدیه امام حسین (ع) است و به خاطر همین هم نامش را حسین می‌گذارد. بعد از آن حمیرا تعریف می‌کند که با خلوص نیت بیشتری، نذری می‌داده است و بعد از این که پسر دومش هم به دنیا می‌آید، نام برادر سالار شهیدان (ع) حسن را روی پسرش می‌گذارد تا بیش از پیش، عشق و ارادت به اهل بیت (ع) را نشان دهد.

امام حسین (ع) همسرم را شفا داد

حمیرا می‌گوید که به خاطر لطف و مدد اهل بیت (ع) هر وقت که مشکلی برایش پیش آمده است، دست رحمت و کرامت خاندان پیامبر گره مشکلاتش را باز کرده‌اند. شبیه اتفاقی که چند سال پیش، برای همسرش افتاد. همسری که سکته مغزی کرده بود و حتی توان راه رفتن نداشت. او اعتقاد دارد که امام حسین (ع) نظر لطفش را به همسرش داشته و او را شفا داده است. ماجرای شفا دادن همسر حمیرا هم از یک خواب شروع شد، زمانی که او در خواب می‌بیند در حال نذری پختن است و بعد یک نفر در خواب به او می‌گوید که به همسرت سر بزن. «به بیمارستانی که همسرم در آن بستری بود، رفتم. دیدم که همسرم سرپاست. او که نمی‌توانست راه برود، حالا روی پاهایش ایستاده و می‌توانست راه برود.»

حمیرا می‌گوید که پزشک معالج همسرش هم از این که او به یکباره بلند شده و راه رفته، متعجب شده بود. تمام لحظات زندگی حمیرا، پر از اتفاق‌های اینچنینی است، داستان‌هایی که نشانه‌ای از لطف اهل بیت (ع) به او و خانواده‌اش در آن وجود دارد. حمیرا، اما معتقد است که اوج توجه اهل بیت (ع) به او در سفر به کربلا بوده است.

راز نذی دادن  بانوی اهل سنت در محرم و صفر هرسال از زبان خودش

آرزوی سفر به کربلا

خانم بلوچی همیشه زمانی که آب برنجش را بار می‌گذاشته، زمانی که خورش را هم می‌زده، زمانی که برنج و عدس و لوبیایش را پاک می‌کرده، در تمام لحظاتی که کار‌های نذری را می‌کرده، فقط به یک چیز فکر می‌کرده است؛ «آرزو داشتم به کربلا بروم.»

او، اما می‌دانسته که تا سیدالشهدا (ع) اجازه ندهد، نمی‌تواند راهی کربلا شود و همین می‌شود که یک شب دلش بدجوری هوای کربلا رفتن می‌کند و اتفاقا حمیرا تعریف می‌کند که همان سال، یعنی اربعین سال ۹۱، امام (ع) دعوتش می‌کند برای حضور در حرم. برای او، اما به‌عنوان زنی اهل تسنن، حضور داشتن در حرم شیعیان، ساده نبوده است.

او باید از بزرگان مذهبش اجازه می‌گرفته و اتفاقاً برادرانش که از بزرگان خاندان هم هستند، زمانی که می‌بینند، خواهرشان چقدر مشتاق حضور در حرم سالار شهیدان (ع) است، به او اجازه می‌دهند. همین می‌شود که همه اعضای خانواده برای حضور در مراسم اربعین در پیاده‌روی شرکت می‌کنند. مراسمی که حمیرا از آن به عنوان «آرامش روح» یاد می‌کند. او می‌گوید از زمانی که در پیاده‌روی اربعین شرکت کرده، بیشتر از قبل مشتاق نذری دادن و عزاداری است.

حمیرا تعریف می‌کند که بعد از کربلایی شدنش، هر وقت که دلش می‌گیرد به مشهد می‌رود و آرام می‌گیرد. او می‌گوید که بعد از سفر کربلا، برادرانش هم با او در هزینه‌های نذری دادن همراهی‌اش می‌کنند و همه با هم به روستای سیاه‌قلب، روستای محل زندگی‌اش که همه اهالی آن اهل تسنن هستند و روستا‌های اطراف نذری می‌دهند.

برای نذری پختن توان دارم

نذری دادن به ۴۰۰ نفر برای حمیرا آسان نیست. او تک و تنها باید در آشپزخانه‌ای که کمترین امکانات را دارد، کار کند. آشپزخانه او در گوشه‌ای از حیاط بزرگ خانه قرار دارد و آب لوله‌کشی ندارد.

پله‌های بلند دارد و آبگرمکن و سیستم گرمایشی در آنجا وجود ندارد. سیستم گازکشی، برای آشپزخانه انجام نشده و او مجبور است از کپسول‌های گاز استفاده کند؛ آب را داغ کند و بعد، خورش و برنجش را بار بگذارد. او خود بیمار است و از همسرش که معلم بازنشسته است و در حال حاضر در بستر افتاده هم باید مراقبت کند.

او می‌گوید: «در روز‌های عادی، من حتی توان ندارم که یک قابلمه غذا برای خودم داغ کنم.» برای طبخ نذری، اما او می‌تواند از پس مشکلات بربیاید، آن قدر توان دارد که بتواند پخت و پز نذری را به تنهایی انجام دهد؛ اتفاقی که از نظر خودش هم تعجب‌برانگیز است. به جز نذری دادن در روز‌های تاسوعا، عاشورا و اربعین، بلوچی به ما می‌گوید که در روز‌های نوزدهم، بیست و سوم و بیست و هفتم رمضان هم نذری دارد. نذری‌ای که از نظرش، او تنها مسؤول طبخ آن است: «همه کار‌ها را امام حسین (ع) انجام می‌دهد. من فقط اجرا می‌کنم.» روزی نذری‌ها از طرف کسانی که حتی فکرش را هم نمی‌کند، می‌رسد.

او به‌شدت معتقد است به نذری‌ای که می‌پزد برکت می‌افتد و مثال می‌زند یک‌سال که دستش تنگ بوده، تنها برای صد نفر نذری درست کرده، ولی در آخر کار، ۳۰۰ نفر از اهالی روستا و روستا‌های اطراف، از برکت نذری استفاده کرده‌اند. برای حمیرا فرقی ندارد که در خانواده‌ای به دنیا آمده است که سنی مذهب‌اند، عشق و احترام به کرامات امام حسین (ع) در تک‌تک سلول‌های او ریشه دوانده‌است.

راز نذی دادن  بانوی اهل سنت در محرم و صفر هرسال از زبان خودش

هواخواه حسین (ع)

برای بسیاری از اقلیت‌های مذهبی واقعه عاشورا مهم است، به خاطر همین به احترام اهل بیت (ع) نذری می‌دهند یا در عزای امام (ع) شعر می‌سرایند و عزاداری می‌کنند. بهاالدین حسینی، یکی از مداحان اهل سنت است.

او با اشاره به جایگاه حب اهل بیت (ع) در مبانی فکری اهل سنت گفته است: «محبت خدا و رسول و اولیای خدا از بنیان‌های اعتقادی و عملی اهل سنت است.»

 او معتقد است که یکی از شواهد محبت اهل سنت به اهل بیت رسول اکرم (ص)، اشعار اهل سنت است و مثالی دارد از رضا طالبانی قادری کرکوکی، شاعر کرد اهل تسنن که در یکی از اشعارش صراحتا از عشقش به امام حسین (ع) می‌گوید: «لافت از عشق حسین است و سرت بر گردن است/ عشق‌بازی سر به میدان وفا افکندن است/ گر هواخواه حسینی ترک سر کن، چون حسین/ شرط این میدان به خون خویش بازی کردن است/ سُنی‌ام سُنی ولیکن حب آل مصطفی/ دین و آیین من و آبا و اجداد من است/ شیعه و سنی ندانم دوستم با هر که با او/ دوست باشد، دشمنم با هر که با او دشمن است.»

حسینی البته تاکید دارد که شیعه و سنی در اشتراکاتی گرد هم جمع شده‌اند و همه هم، دوستدار اهل سنت (ع) و امام حسین (ع) هستند، اما شیوه‌های ابراز این محبت متفاوت است.

این مداح اهل سنت گفت: «احدی حق ندارد امام حسین (ع) را برای خودش مصادره کند. در جایی که رهبر آزادیبخش هندوستان، گاندی، می‌گوید که من برای بیرون راندن سیطره استعماری انگلیس به قیام امام حسین (ع) و واقعه کربلا تأسی کردم، دیگر جایی برای محصور کردن قیام عاشورا برای یک مکتب خاص نمی‌ماند.»