مظاهری، خادم؛ سومی نوبت کیست؟
در حالی که تمام کشورهای جهان با برنامهریزیهای دقیق در حال نفوذ به عرصههای جهانی ورزش هستند، مسئولان ورزش ایران به جای برنامهریزی دقیق تنها نظارهگر هستند و به شعارهای همیشگی خود عمل نمیکنند.
به گزارش افکارنیوز به نقل از ايسنا، بازيهاي المپيك لندن در سال ۲۰۱۲ نيز همانند گذشته اتفاقهاي تكراري براي ورزش ايران داشت؛ اتفاقهايي كه هيچ وقت نتوانستهايم جلوي آنها بايستيم و با شرايط كنوني در آينده نيز ناتوان خواهيم بود.
همان روز که حق عباس جدیدی در فینال کشتی آزاد المپیک خورده شد، باید به این فکر میبودیم که پس از گذر چندین سال دوباره یکی از نمایندههای ورزش ایران با ناداوری از گردونه رقابتها حذف شود. حذف علی مظاهری در مسابقات بوکس المپیک، رای نیاوردن امیر خادم برای حضور در هیات رییسه فدراسیون جهانی کشتی و پس از آن خط خطی کردن عکسهای هادی ساعی که نماینده ایران در انتخابات کمیسیون ورزشکاران کمیته بینالمللی المپیک است، نشان میدهد که مسئولان ورزش ایران در عرصههای جهانی جدا از این که هیچ جایگاه و نفوذی ندارند، در اندیشه ایجاد چنین قدرتی در بین کشورهای جهان هم نیستند.
عدم نفوذ مسئولان کمیته ملی المپیک، وزارت ورزش و فدراسیونهای ورزشی در عرصههای جهانی ورزش از گذشته وجود داشته و این روزها نیز مسئولان ما بدون برنامه تنها در اندیشه گذراندن روزمرگی خود هستند و قصد ندارند شعارهایشان را که همیشه از آن دم میزنند، عملی کنند.
به قول محمد بنا وضعیت امیر خادم که این گونه باشد، خدا به داد دیگران برسد. مسئولان ورزشی ایران گوش به زنگ باشند که اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، مطمئنا ورزشکاران ما و البته کل ورزش ایران به مشکل خواهد خورد و در روزهای آینده که ما نمایندههایی در تکواندو و کشتی آزاد و فرنگی داریم، دوباره قدرت نداشتن ایران در عرصه جهانی میتواند برای ورزشکاران ما مشکل ساز شود.
البته همه میدانیم که حضور و نفوذ در مجامع جهانی ورزش یک روزه به دست نخواهد آمد، اما توقع میرود که مسئولان ایرانی به جای این که از درون به خودشان ضربه بزنند و به جای حمایت و تبلیغات از هادی ساعی عکسهای او را از بین ببرند، کمی خود را به زحمت بیاندازند و فکری به حال کسب کرسیهای بینالمللی و دفاع از ورزشکاران کنند.
مسئولان به هوش باشند و با يك برنامهريزي بلند مدت به عرصه جهاني نيز نفوذ كنند و بتوانند جايگاهي شايسته براي ورزش ايران به دست بياورند تا دوباره در رقابتي بينالمللي شاهد اين نباشيم كه ورزشكاران ايراني با ناداوري از رقابتها حذف شوند و به دليل نداشتن نفوذ تنها نظاره گر حق خوري ورزشكارانمان باشيم.