تقوی: شرمنده رسول خادم شدم
مهدی تقوی شرمنده بودن خود نزد رسول خادم را بیشترین دلیل ناراحتی اش بعد از المپیک لندن می داند.
به گزارش افکارنیوز به نقل از ایسنا، هيچ كس فكرش را نمي كرد مهدي تقوي ملي پوش وزن ۶۶ كيلوگرم كشتي آزاد و دارنده دو نشان طلاي جهان، در همان دور اول المپيك لندن مقابل حريف كوبايي خود شكست بخورد و حذف شود. اين در حالي بود كه پيش از مسابقات، كارشناسان تقوي را اميد اصلي مدال طلا در كشتي آزاد مي دانستند.
تقوی در مسیر بازگشت از لندن به تهران غمگین ترین المپیکی بود. او در فرودگاه و در طول پرواز نه با کسی حرف می زد و نه جلوی چشم ها آفتابی می شد. یک لحظه هم خنده را نمی شد روی لبهای او دید و در ردیف انتهایی هواپیما ساکت نشسته بود. وقتی با کشتی گیر ۲۵ ساله سواد کوهی همکلام شدیم، تازه به غم درون او پی بردیم.
تقوی ابتدا از کشتی کذایی اش با حریف کوبایی گفت: " من همیشه از لحاظ بدنی برای کشتی گرفتن در دور اول مشکل داشته ام. یادت است که در مسابقات جهانی جوانان در گواتمالا هم نزدیک بود در همان دور اول مقابل حریف ژاپنی ببازم و اوت شوم اما از آن کشتی که گذشتم، قهرمان شدم. از شانس بد من همه مسابقات از ساعت یک ظهر شروع می شد جز وزن من و یزدانی که باید ۸ صبح روی تشک می رفتم. وزن کشی هم ساعت ۴ بعد از ظهر بود و تا صبح مسابقه بدنم پر نکرد. حریف کوبایی هیچ چیزی نداشت و فقط دفاع می کرد اما هر کاری می کردم، بدنم نمی آمد. "
اما یک چیز خیلی تقوی را آزار می دهد و نمی تواند با آن کنار بیاید. مهدی که همچنان صدایش گرفته و ناراحت است، ادامه داد: " بیش از همه یک چیز مرا خیلی آزار می دهد و آن این است که شرمنده رسول خادم شدم و حالا او مجبور است خیلی حرفها را تحمل کند. هر قدر هم بگویم شما متوجه نمی شوید که ما چقدر زحمت کشیده بودیم. تمریناتی پشت سر می گذاشتیم که بدنمان روزی دوبار تمرینات لاکتیکی را تحمل می کرد. کشتی گیران و مربیان واقعا زحمت کشیده بودند. "
از مهدی پرسیدیم که حالا می خواهی چه کار کنی؟ او که مجله ای را در دست داشت و بی هدف آن را ورق می زد، گفت: " نمی دانم چه جوابی به مردم و آشنایان بدهم. حالا هر که مرا ببیند می گوید چه شد که مدال نگرفتی. می خواهم جایی پیدا کنم بروم تا هیچ کس را نبینم و دست هیچ کس به من نرسد. می خواهم تنها باشم. "
او در جواب این که شاید حکمتی در این باخت بوده، گفت: " چه حکمتی؟ این دومین المپیکم بود. باید در اینجا مدال می گرفتم. کار من از این چیزها گذشته. راجع به آینده اصلا فکر هم نمی توانم بکنم. می خواهم در گوشه ای گم و گور شوم. "
وقتی به تهران رسیدیم تقوی روی پیاده شدن از هواپیما نداشت. او آخرین نفری بود که صندلی اش را ترک کرد و وقتی وارد فرودگاه شد، دست خالی و به دور از عکس های یادگاری فرودگاه را ترک کرد و در جمعیت ناپدید شد.
اما مهدي تقوي بايد دست روي زانويش بگذارد و دوباره بلند شود. قهرماني هاي ديگري براي او در راه است و هنوز جوان است. كشتي دنيا هنوز چند مدال به تقوي بدهكار است.