نواب نصیرشلال:
خوشحالیام پس از حرکت دوم به جا نبود
نواب نصیرشلال میگوید تاکنون هدفم گرفتن مدال در المپیک بود ولی از این به بعد هدفم تغییر کرده و دوست دارم کارنامه ورزشیام را با کسب چندین مدال در مسابقات جهانی و المپیک، سنگینتر کنم.
به گزارش افکارنیوز، دارنده نشان نقره دسته ۱۰۵ کیلوگرم وزنهبرداری المپیک۲۰۱۲ لندن با حضور در ایسنا، درباره سيامين دوره بازيهاي المپيك اظهار کرد: مسابقات المپیک بزرگترین میدان ورزشی است كه بهترینهای دنیا در آن شرکت میکنند و همه دوست دارند صاحب مدال شوند. اين رقابتها به صورتی است که در هر گروهی، ورزشكاران زيادي شانس مدالآوری دارند و من خدا را شکر میکنم كه شرایطم در این مسابقات به گونهاي بود که توانستم برای استان و کشورم افتخارآفرینی کنم.
وی با بیان اینکه در این رقابتها انتظارات از من برای کسب مدال زیاد نبود، ادامهداد: تقریبا سه سال پیش، اردوی تیمملی را برای یک سال و دو ماه به دلیل مشکلات شخصی ترک کردم. بعد از این مدت دوباره به تیمملی برگشتم. من برای حضور در مسابقات جهانی فرانسه سه ماه وقت داشتم اما متاسفانه به دلیل اینکه زمان کمی در اختیار داشتم و همچنین آسیبدیده بودم و فرم بدنیام از حالت حرفهای خارج شده بود، نتوانستم در این رقابتها مدال کسب کنم.
نصیرشلال افزود: باتوجه به این موضوع، انتظار زیادی نسبت به مدالآوری من در المپیک نبود و این عدمانتظار به من کمک کرد تا با آرامش و خیال راحتتری کارم را دنبال کنم و درمجموع یک سال و دو، سه ماه وقت داشتم تا برای المپیک آماده شوم.
وی ادامهداد: هشت ماه پایانی را که تا آغاز مسابقات المپیک زمان داشتم به صورت شبانهروز تمرین کردم تا شرایطم نسبت به گذشته کمی بهتر شد و از لحاظ آمادگی در شرایط خوبی قرار گرفتم و همین موضوع نیز باعثشد تا در المپیک به مدال برسم.
اولین مدالآور المپیکی خوزستان درباره عدمحضور دو وزنهبردار روس در این مسابقات و افزایش شانسش برای کسب مدال به ایسنا گفت: این دو وزنهبردار به دلیل آسیبدیدگی در این رقابتها شرکت نکردند ولی طبق شنیدهها، آنها مشکل دوپینگ داشتند. این دو وزنهبردار سطح عملکردشان از من پایینتر بود ولی در یکی، دو سال اخیر بسیار خوب بالا آمده بودند.
وی ادامه داد: در کل شرایط مسابقه به صورتی است که وزنهبرداران باتوجه به رقابتها وزنه میزنند. وزنههایی را که من در المپیک زدم از رکوردهای تمرینیام بسیار پایینتر بودند زیرا شرایط در المپیک به صورتی نیست که بتوانی هر وزنهای را که در تمرین بالای سر بردی، در المپیک هم آن را بزنی.
نصیرشلال عنوان کرد: به هر حال اگر آن دو وزنهبردار روس در مسابقات حضور داشتند شرایط کمی متفاوت میشد و شاید آن موقع من حرکت اول دوضربم را با ۲۲۲ شروع نمیکردم بلکه اول وزنه ۲۲۷ را انتخاب میکردم تا درنهایت شانس بیشتری برای کسب مدال داشته باشم.
وی درباره وزنههایش در حرکت یکضرب گفت: پشت صحنه و قبل از اینکه روی تخته مسابقه بروم و وزنه ۱۸۳ کیلوگرمی را بالای سر ببرم، از وزنه ۱۷۵ کیلوگرم شروع به تمرین کردم. من باید یک وزنه ۱۸۰ کیلوگرمی را نیز میزدم که فرصت این کار را نداشتم، به همین دلیل هنگامیکه روی تخته آمدم، کمی قلق وزنه ۱۸۳کیلوگرمیای که میخواستم بالای سر ببرم، دستم نیامده بود.
وزنهبردار دسته ۱۰۵ کیلوگرم ایران در المپیک ۲۰۱۲ لندن بیانکرد: البته جدای از این موضوع، استرس المپیک که هر کس در این مسابقات شرکت کرده باشد میتواند متوجه آن شود نیز در عملکردم تاثیر گذاشت. در کل این عوامل باعثشد که در حرکت یکضرب نتوانم برای دو بار وزنه ۱۸۳ کیلوگرمی را بالای سر ببرم ولی در حرکت سوم با به دست آوردن تمرکز لازم، وزنه ۱۸۴ کیلوگرمی را مهار کردم تا برای انجام حرکت دوضرب در جدول بمانم.
وی درخصوص عدم مهار وزنه ۲۲۹ کیلوگرمی در حرکت سوم در مرحله دوضرب هم گفت: در این حرکت کمی بدنم خالی کرد و از لحاظ تنفسی نیز باتوجه به اینکه حرکت اول و دومم پشت سر هم بودند، با مشکل مواجه شدم.
نصیرشلال ادامهداد: به نظرم یکی دیگر از دلایلی که باعثشد نتوانم وزنه ۲۲۹ کیلوگرم را بالای سر ببرم، خوشحالیای بود که بعد از حرکت دوم از خود نشان دادم؛ به نظرم این خوشحالی به جا نبود و من باید کارم را به پایان میرساندم، بعد ابراز خوشحالی میکردم.
وی افزود: من چون مدال نقره را در دستانم دیدم، خوشحال شدم و تمرکزم را برای بالابردن وزنه ۲۲۹ کیلوگرم از دست دادم و به مدال نقره قانع شدم. درکل همه این موارد دست به دست هم داد تا درنهایت به نشان نقره المپیک که ارزش کمی هم ندارد، دست پیدا کنم.
نصیرشلال در ادامه درباره کوروش باقری به ایسنا گفت: باقری مربی سختگیری است و تمرینات سختی نیز برای بازیکنانش در نظر میگیرد ولی معتقدم این کارها برای نتیجهگرفتن نیاز است. سیستم تمرینی و اردویی او را قبول دارم زیرا این سیستم نتیجه داده و همین سیستم باعثشد که از شش ملیپوش اعزامی به المپیک، چهار نفر مدال کسب کنند.
وی با بیان اینکه وزنهبرداری ایران در بهترین روزهای خود به سر میبرد، گفت: در المپیکهای ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ به ترتیب دو و یک مدال به دست آوردیم و در المپیک ۲۰۰۸ نیز موفق به مدالآوری نشدیم، در حالیکه در این المپیک چهار مدال کسب کردیم که این بسیار خوب است.
نصیرشلال در ادامه به مدیریت خوب رضازاده اشاره و بیانکرد: هنگامیکه یک گروه خوب نتیجه میگیرد، پس مطمئنا کار به خوبی انجام شده است زیرا به هیچ وجه نمیتوان به صورت شانسی در المپیک مدال کسب کرد. مخصوصا ما که چهار مدال به دست آوردیم.
وی خاطرنشانکرد: معتقدم اگر در تفکرات بازیکنان حال حاضر تیمملی تغییری به وجود نیاید و اشباع نشوند و البته حمایت نیز شوند، صد درصد میتوانند در المپیک بعدی هم شرکت و مدال کسب کنند.
دارنده مدال طلای وزنهبرداری آسیا با بیان اینکه من هنوز اشباع نشدهام، گفت: اگر از نظر شرایط روحی خوب باشم و حمایت نیز شوم، حتما به کارم ادامه خواهم داد و فعالیتم را برای مسابقات جهانی ۲۰۱۳ آغاز میکنم که امیدوارم کارم با یک مدال تمام نشود.
وی در ادامه درباره سعید محمدپور ملیپوش دسته ۹۴ کیلوگرم ایران در المپیک عنوانکرد: او وزنهبردار بسیار خوبی است و در این رقابتها نیز بسیار خوب مسابقه داد ولی دو وزنهاش افتاد، در صورتیکه در تمرین هیچ وقت وزنههایش نمیافتاد. رقبای او نیز بسیار قوی بودند و این دسته از لحاظ بازیکن ترافیک سنگینی داشت.
نصیرشلال ادامهداد: به نظرم این دسته سختترین وزن بود، سعید نیز تلاشش را کرد ولی فکر میکنم قسمت نبود که به مدال دست پیدا کند. او سن کمی دارد و اگر کارش را باتوجه به برنامههایی که دارد، در دورههای بعدی المپیک نیز ادامه دهد، فکر میکنم صد درصد صاحب مدال طلا میشود.
وی به " ایلیای قزاق " قهرمان و حریف سعید محمدپور در دسته ۹۴ کیلوگرم اشاره و عنوان کرد: شرایط این وزنهبردار کمی با سایر ورزشکاران این دسته فرق میکند چرا که او چند سالی است که قهرمان جهان میشود و این برای دومین بار بود که در المپیک نیز مدال طلا میگرفت. ایلیا از شرایط بدنی خوبی برخوردار بود و هیچ وقت مانند این رقابتها به این صورت آماده نبود.
دارنده مدال برنز رقابتهای جهانی ۲۰۰۷ جوانان درباره کیانوش رستمی و سهراب مرادی، وزنهبرداران دسته ۸۵ کیلوگرم تیمملی اظهار کرد: مرادی بدنش آماده بود ولی در تمرینات با بدشانسی مواجه شد و دستش از ناحیه شست دست دچار پارهگی شد و باعثشد دستش تا مچ ورم کند و دو روز در بیمارستان بستری شود.
وی افزود: مرادی در پی این آسیبدیدگی ۲۰ روز آنتیبیوتیک مصرف کرد در حالیکه مصرف آنتیبیوتیک برای ورزشکاران مخصوصا وزنهبرداران بسیار ضرر دارد. این موضوع باعثشد در حالیکه او بدنش بسیار آماده بود و دو ماه قبل از المپیک توانسته بود در مسابقات آسیایی قهرمان شود، از تمرینات عقب بیفتد و نتواند خوب تمرین کند.
نصیرشلال خاطرنشان کرد: رستمی و مرادی هر دو در این وزن خوب بودند و شانس کسب مدال طلا را داشتند. طبق پیشبینیها، طلا و نقره این وزن را ازآن این دو بازیکن میدانستیم. رستمی اگرچه در مسابقات آسیایی مدال نقره را کسب کرده بود اما در این رقابتها خوب مسابقه نداد و باتوجه به رکوردهایی که زده بود، به نظرم حق او کسب طلا بود.
وی با بیان اینکه بسیار دوست داشتم رستمی که به عنوان نفر اول کاروان وزنهبرداری ایران روی تخته میرود مدال طلا بگیرد، افزود: به هر حال همینکه او توانست مدال کسب کند، کار باارزشی را انجام داده است. به نظرم یکسری از حرفها ازجمله اینکه فلان بازیکن وزنه کمی را زد در حالیکه در تمرینات وزنه بهتری را بالای سر برده بود، صحبتهای بیموردی است.
دارنده مدال برنز مسابقات جهانی ۲۰۰۸ جوانان در ادامه با بیان اینکه در وزنهبرداری پشتوانهسازی خوبی صورت گرفته است، به ایسنا گفت: البته این پشتوانهسازی در حد کشوری مانند چین نیست؛ آنها در مسابقات جهانی امسال یک بازیکن را میآورند و قهرمان میشود و سال آینده ورزشکار دیگری را به رقابتها میآورند و مدال میگیرند. آنها در مسابقات آسیایی نیز با چنین شرایطی وارد رقابتها میشوند.
وی ادامهداد: بسیار کم اتفاف میافتد که این کشور یک بازیکن تکراری را به مسابقات بیاورد ولی در کشور ما یک ورزشکار برای چندین سال از رده سنی نوجوانان تا زمانیکه پیر شود، نگه داشته میشود که به نظر من این کار درستی نیست.
نصیرشلال خاطرنشانکرد: معتقدم پشتوانهسازی در کشورمان باید به صورتی باشد که به طور مثال چهار وزنهبردار در دسته ۱۰۵ کیلوگرم وجود داشته باشد که رقابت و انگیزه بیشتر شود و آن ورزشکاری که در سطح پایینتر است، تلاش کند و خود را به این چهار بازیکن برساند. البته به نظرم اکنون وزنهبرداری ایران به حرکت درآمده و افراد زیادی این رشته را با جدیت دنبال میکنند.
وی در ادامه درباره برنامههایش تا آغاز مسابقات جهانی ۲۰۱۳ ورشو لهستان گفت: قصد دارم دو هفته استراحت کنم و بعد از آن کمکم فعالیتهای آمادهسازیم را آغاز کنم تا برای سه، چهار ماه دیگر که به اردوی تیمملی برمیگردم، آمادگی لازم را داشته باشم.
این وزنهبردار خوزستانی با بیان اینکه مدال نقرهام حاصل تلاش افراد زیادی است، عنوانکرد: در این مدت دوستان خوبی ازجمله خانواده، اقوام و همسایهها در کنارم بودند؛ آنها به من لطف داشتند و برایم دعا کردند و ارتباط خوبی نیز با من برقرار کرده بودند. تمام این محبتها و کمکها از لحاظ روانی در مدالآوری من بسیار تاثیرگذار بود.
وی خاطرنشانکرد: انتظارم دارم مسوولان استان به من به عنوان اولین مدالآور خوزستان در المپیک و به عنوان ورزشکاری که راه را برای مدالآوری سایر بازیکنان استان باز کرده و به آنها نشان داد که کسب مدال در دسترس است، از من حمایت کنند چرا که در غیر این صورت عمر ورزشی یک ورزشکار بسیار زود به پایان میرسد.
نصیرشلال ادامهداد: اگر از من حمایت و شرایط لازم برایم فراهم شود، راحتتر میتوانم کارم را ادامه دهم زیرا هنگامیکه تامین باشم با تمرکز بهتری میتوانم فعالیتم را دنبال کنم.
وی ادمهداد: در خوزستان از نظر داشتن وسایل ورزشی و امکانات سختافزاری در شرایط خوبی به سر میبریم ولی به نظرم در این جا باید استعدادیابی و انگیزهسازی بیشتری صورت بگیرد چرا که افراد مستعد بسیاری در وزنهبرداری داریم.
نایبقهرمان المپیک ۲۰۱۲ لندن افزود: سال ۸۴ که به تیمملی رفتم، خوزستان هفت، هشت نماینده در تیمملی داشت ولی اکنون آن نسل از بین رفته و وزنهبرداری خوزستان خالی شده است. امیدوارم با اقداماتی که در حال انجام است، توجهات به این رشته بیشتر شود و باتوجه به استعدادهایی که داریم، پشتوانهسازی خوبی شود.
وی بیانکرد: مسیر برای سایر وزنهبرداران مشخص است ولی وقتی آنها ببینند که یکی از هماستانیهایشان توانسته است کاری انجام بدهد، آنها نیز تلاش میکنند. فکر میکنم مدالآوری من باعثشود که این افراد در جو ورزش قرار بگیرند که این کار در شرایط روحی و روانی آنها تاثیرگذار است و این دیدگاه به وجود میآید که ورزشکاران خوزستانی بازهم میتوانند در المپیک مدال کسب کنند.
نصیرشلال در پایان به مربیانی که او را در رسیدن به این موفقیت کمک کردهاند اشاره کرد و گفت: مهمدی و کرمزاده اولین مربیانم در باشگاه نفت مسجدسلیمان بودند و بعد از آنها کاظمینژاد، رشیدی، حزبه، مکوندی، سودانی، فراز و میلاد رامهرمزی و مهران آذری بودند که زحمات بسیاری برای من کشیدند.
وي افزود: اين مربيان در اين ۱۲، ۱۳ سالي كه فعاليتم را آغاز كردم هر كدام در مقاطعي مربيان من بودهاند كه به آنها خسته نباشيد ميگويم، حتي اگر در اين چند سال با گفتن يك ماشاالله به من روحيه داده باشند و اميدوارم بازهم چنين افرادي را در استانمان داشته باشيم.