تحریم رسانهها از سوی بازیکنان تیم ملی فوتبال
در فوتبال امروز دنیا اتفاقات رنگارنگی روی میدهد، اما گویا ترکیب رنگ این رویدادها در فوتبال ایران متنوعتر و گاهی عجیب و غریبتر است. تازهترین اتفاق شگفتی آور فوتبال ایران قول و قراری است که بعضی از بازیکنان تیم ملی با یکدیگر گذاشتهاند؛ آنها با هم عهد بستهاند که رسانهها را تحریم کنند!
به گزارش افکارنیوز به نقل از ایسنا، مليپوشان فوتبال ايران كه به همراه تيم ملي در حساسترين مرحله از مسابقات انتخابي جام جهاني برزيل قرار دارند به تازگي تصميمي گرفتهاند كه در نوع خود در تاريخ فوتبال جهان بيسابقه است. آنها با يكديگر عهد بستهاند كه رسانهها را به ويژه رسانههاي تصويري را تحريم كنند و تن به هيچ مصاحبهاي ندهند! آن طور كه مشخص است اين تصميم در اردوي مجارستان و پس از ديدار دوستانه ايران با تونس گرفته شده است. اين اتفاق، تصميم، تعهدنامه يا هر چيزي كه نامش را بگذاريم، از مسالهاي حكايت ميكند كه سالهاست همچون كمندي بر گردن فوتبال ايران افتاده و روز به
روز با تنگتر كردن حلقهاش هواي سالم را از فوتبال ميگيرد و آن را خفه ميكند؛ مساله اين است كه فوتباليستهاي امروز ما خود را از هر چه و حتي از تيم ملي فراتر ميدانند.
در گذشته نه چندان دور، فوتبالیستهای ایرانی حاضر بودند سرشان را برای پیروزی تیمشان بدهند. آنها به عشق پیراهن تیم محبوبشان بازی میکردند و در عوض خدمت بیدریغشان، مزدی نمیگرفتند و شاید تنها به این که تصویرشان در معدود روزنامهها و مجلههای آن زمان چاپ شود و مصاحبه و گزارشی، دل خوش بودند. این حکایت تیمهای باشگاهی بود، چرا که بحثتیم ملی ورای اینها بود و ملیپوشان در مقابل سربازی برای پرچم ایران و سربلندی تیم ملی حتی انتظار چاپ تصویر و مصاحبهشان در روزنامه را هم نداشتند. امروز اما برخی از فوتبالیستهای ایرانی، بیشتر شباهت به «لردها» میبرند تا
ورزشکار، آن گونه که امیر عابدینی گفته است: " در گذشته تیمی مثل پرسپولیس به بازیکنان هویت میداد، اما حالا کار به جایی رسیده که بازیکنان میخواهند به پرسپولیس هویت بدهند. آنها خودشان را از تیم، برتر میدانند. "
فارغ از این که تصمیم ملیپوشان فوتبال ایران مبنی بر تحریم رسانهها حاصل چه مسالهای است، باید گفت روزگاری همین بازیکنان با کمک همین رسانهها رشد کرده و به جایگاههای بلند رسیدهاند، حالا اما رسانهها مغضوب فوتبالیستها شدهاند تنها به این جرم که از آنها در مقطعی انتقاد کردهاند. گفته میشود دلیل این تصمیم ملیپوشان، انتقادهای تند رسانهها از فوتبالیستها پس از موفقیت کاروان اعزامی ایران به المپیک لندن بوده است. حال سوال این جاست که آیا پاسخ به یک انتقاد، تحریم منتقد است؟ آن هم منتقدی که از سر دلسوزی و فقط برای پیشرفت فوتبال و بازیکنانش میکوشد و
هدفی جز این ندارد.
نکته دیگری که در این میان حائز اهمیت است، نقش این بازیکنان در تیم ملی است. تیم ملی هم اکنون در موقعیت حساسی قرار دارد که کوچکترین حاشیهای میتواند مسیر آن را تغییر داده و دست آن را از رسیدن به جام جهانی کوتاه کند. در این شرایط تحریم رسانهها از سوی ملیپوشان ممکن است به تیم ملی لطمه وارد کند، هر چند مدیر رسانه ای تیم ملی با این حرف مخالف است. خسرو والی زاده در این رابطه به ایسنا گفت: " اگر ملیپوشان چنین تصمیمی گرفته باشند به خودشان مربوط است و به تیم ملی ربطی ندارد. اگر روزی آنها در اردوی تیم ملی از مصاحبه امتناع کنند، آن وقت ما میتوانیم دربارهشان تصمیم
بگیریم، اما فعلا بحثدر حد باشگاه است. چند روز قبل در سایتی خواندم که نوشته بود مسئولان تیم ملی بازیکنان را ممنوع المصاحبه کردهاند که صحت ندارد. به هر حال بهتر است درباره این موضوع با خود بازیکنان صحبت شود. "
پس از آن كه بازيكنان تيم ملي عهد كردهاند كه مصاحبه نكنند، تنها سيد جلال حسيني با خبرنگاران صحبت كرده است و سايرين يا از انجام گفتوگو طفره رفتهاند يا مانند محمدرضا خلعتبري حرمت خبرنگاران زير سوال بردهاند. در نهايت بايد گفت كه انجام چنين كارهايي جز آن كه تصوير فوتبال ما را در دنيا عجيب و غريب نشان دهد و باعث ايجاد حاشيههاي بي دليل گردد، حاصلي نخواهد داشت.