سیدی: مقصر کالدرون بود، بیرانوند با من لج شد!
مربی دروازهبانهای سابق پرسپولیس و نفت تهران در گفتوگویی در خصوص انتخاب علیرضا بیرانوند به عنوان مرد سال آسیا صحبت کرده است.
محسن سیدی که در سالهای ابتدایی فعالیت بیرانوند در نفت تهران با او کار کرده است، امروز در گفتوگویی ضمن تبریک این عنوان به دروازهبان ملیپوش تراکتور، از استعدادهای فنی او در ابتدای مسیر حرفهایاش صحبت کرد و تاکید داشت بیرانوند از همان سالها توانایی تبدیل شدن به یک دروازهبان سطح بالا را داشت.
به گزارش ورزش سه، این مربی در عین حال انتقاداتی را هم درباره رفتارهای بیرانوند مطرح کرد و با اشاره به سالهای همکاریاش با این دروازهبان، از قطع ارتباط میان آنها و انتظاری که برای حفظ رابطه و قدردانی از مربیان و باشگاه نفت تهران داشت، گفت. سیدی همچنین درباره جدایی بیرانوند از پرسپولیس و اتفاقاتی که در دوران حضورش در کادر فنی این تیم رخ داد، توضیحاتی ارائه کرد.
* علیرضا بیرانوند به عنوان مرد سال فوتبال آسیا انتخاب شد. درباره این اتفاق چه نظری دارید؟
* شما جزو اولین مربیان بیرانوند بودید. در آن مقطع فکر میکردید به چنین جایگاهی برسد؟
علیرضا مصاحبههای زیادی درباره گذشته خود انجام داده، اما من که از سال ۸۷ در نفت تهران بودم، اوایل کار ایشان را به خوبی به خاطر دارم. علیرضا در پایههای نفت بود و قطعاً شما میدانید که تنها بازیکنانی که استعداد خیلی خوبی داشتند، جذب پایههای نفت میشدند، چون شرایط نفت طوری بود که اکثر بازیکنان باید فرزندان کارمندان شرکت نفت میبودند و به همین دلیل ورود به پایههای این باشگاه سخت بود. بیرانوند در آنجا تحت نظر مربیان پایه بود و تا سال ۸۹-۹۰ عضو تیم بزرگسالان نبود. در آن مقطع، با قابلیتهای فنیای که بیرانوند از خودش بروز میداد، نهتنها من، بلکه همه ارکان باشگاه نفت پیشبینی میکردیم که یک دروازهبان تاپلول و ششدانگ در فوتبال ایران ظهور میکند. او در تمام ردهها فیکس بود، پرتاب دستهای بینظیری داشت و پس از آن هم مراحل لازم برای تبدیل شدن به یک دروازهبان توانمند در سطح ملی را پشت سر گذاشت و پس از حضور در بزرگسالان نفت، به پرسپولیس رسید.
* بیرانوند یکبار هم در سال ۲۰۱۹ نامزد مرد سال آسیا شده بود که در آن مقطع این عنوان را به دست نیاورد. فکر میکنید در این هفت سال، بیرانوند چه تغییراتی داشت که منجر به دریافت این جایزه شد؟
من شاید گاهی اوقات انتقاداتی از علی داشته باشم، اما در نهایت در تواناییهای فنی او هیچ شک و شبههای نیست. به هر حال در این هفت سال، دو جام جهانی و یک جام ملتها به کارنامه او اضافه شد و در سال اخیر هم با پیراهن تیم ملی و تراکتور عملکرد خیلی خوبی داشت. البته نظر شخصی من این است که او در این سالها از نظر جایگاهش در جامعه فوتبال و نزد افکار عمومی پیشرفتی نداشته است. او باید رفتارها و مصاحبههای خود را مدیریت میکرد. درست است که او یک فرد شوخ و صریح است، اما من اعتقاد دارم کسانی که میخواهند تبدیل به اسطوره شوند، باید از همه نظر مراقب رفتار خود باشند و آن را مدیریت کنند. از همه مهمتر، باید قدرشناس باشند و فراموش نکنند از چه مسیری به اینجا رسیدهاند و چه افرادی برایشان زحمت کشیدهاند. البته خود من هیچ توقعی ندارم، اما کسانی که هفت سال با هم کار میکنند، تبدیل به یک خانواده میشوند و از آنها انتظار میرود حواسشان به یکدیگر باشد. متأسفانه ما در سالهای اخیر این رفتار را از بیرانوند ندیدیم. افراد زیادی بودند که در نفت تهران زحمت کشیدند تا علی بیرانوند از این باشگاه ظهور کند، به پرسپولیس برود و موفقیتهای خودش را ادامه بدهد، اما برایم جالب بود که هیچ اسمی از نفت تهران در صحبتهایش نیاورد. به نظر من رشد افراد باید در تمام ابعاد باشد، نه فقط در زمین فوتبال.
* درست است که نفت تهران باعث معرفی علیرضا بیرانوند به فوتبال شد، اما در نهایت باشگاه پرسپولیس سکوی پرتاب این بازیکن بود.
ما که منکر این نیستیم. معدود بازیکنانی بودند که مثل مرحوم علیدوستی و مرحوم سیروس قایقران، از مسیر تیمهایی جز استقلال و پرسپولیس به سطح بالای فوتبال و محبوبیت بین مردم رسیدند. پرسپولیس و استقلال دو تیمی هستند که هر بازیکنی وارد آنها شود، تبدیل به برند میشود، اما ما یک گذشتهای هم داریم. میدانید در باشگاه نفت تهران، من و سایر مربیان چقدر برای او زمان گذاشتیم؟ قطعاً باشگاه پرسپولیس نقش پررنگی در موفقیت بیرانوند داشت، اما اینکه قدرشناسی را سرلوحه کارمان قرار بدهیم، یک ویژگی بسیار مثبت است.
* در این سالها هواداران پرسپولیس نیز از بیرانوند دلخور بودند، اما او پس از کسب این عنوان از آنها دلجویی کرد.
این یک اقدام مثبت بود، اما در اصل ماجرا، به نظر من اصلاً نیازی نبود که بیرانوند تیم عوض کند. البته ما نمیدانیم در باشگاه چه اتفاقاتی افتاده و شاید مثل دوران آقای کالدرون که ایشان را فراری دادند و زیرآب ما را هم به عنوان کادرفنی زدند، مسائلی پیش آمده که ما در جریان آن نیستیم. با این حال، من معتقدم بیرانوند با وجود تمام این مسائل، باید در پرسپولیس میماند و تبدیل به یک اسطوره میشد. بیرانوند در پرسپولیس چهره بسیار خوبی از خود به یادگار گذاشته بود و ما نمیتوانیم این موضوع را کتمان کنیم، اما من دوست نداشتم او جدا شود و درگیر آن حواشی با هواداران شود. درست است که خیلی از بازیکنان بین تیمهای رقیب جابهجا شدهاند، اما بازیکنانی مثل توتی و مالدینی هم هستند که اسطورههای یک باشگاه هستند. من دوست داشتم علی از این طریق پیش برود، چون نیازی نداشت باشگاه عوض کند و پرسپولیس یک باشگاه بزرگ است. من با تمام احترامی که برای دروازهبانهای ایرانی قائلم، احساس میکنم هنوز هم این خلأ در پرسپولیس وجود دارد، چون علی آنجا فوقالعاده کار میکرد.
* در یک مصاحبه اعلام کرده بودید که بیرانوند شما را آنفالو کرده است. دلیل این موضوع چه بود؟
این موضوع به همان دوران پرسپولیس برمیگردد که من در کادر آقای کالدرون بودم. مربی دروازهبانی دو مدل دارد؛ یک مدل این است که مربی دروازهبان اختیار دارد گلر حاضر در ترکیب را خودش انتخاب کند و مدل دوم این است که مربی برای آمادگی گلر تلاش میکند، اما در نهایت سرمربی تصمیم میگیرد. علیرضا فکر میکرد من کاری میکنم که ایشان بازی نکند و رادو بازی کند، در صورتی که اینطور نبود و خودش این شرایط را ایجاد کرده بود. حتی آقای کالدرون بارها با او جلسه گذاشت و گفت تو گلر فیکس من هستی، برو استراحت کن و بعد بیا کارت را انجام بده. در آن مقطع با مدیربرنامه ایشان هم صحبت کردیم و گفتیم تصمیم سرمربی است و حالا چند بازی رادو بازی میکند و چیزی از علی کم نمیشود، اما این مسئله را به سمت دیگری بردند. در آن مقطع اتفاقاتی در پرسپولیس برای من رخ داد که اشک من را درآورد و باعث شد هفت سال خانهنشین شوم. واقعاً برای آقای انصاریفرد که در آن مقطع مدیر پرسپولیس بودند متأسفم که باعث شدند ما با بهترین نتایج، قهرمانی نیمفصل و برد دربی، ناچار به ترک تیم شویم.
* پس از آن ارتباطتان قطع شد؟
نه، پس از آن قضایا به رشت آمد و با هم صحبت کردیم و آن اتفاقات را کنار گذاشتیم. الان هم علی میتواند مصاحبههای من را بخواند و ببیند من چه صحبتهایی درباره او داشتهام. تنها حرف من این است که وقتی من به عنوان مربیات درخواستی از تو داشتهام، نباید آن را نادیده بگیری. درخواست من غیرمنطقی نبود. ما با هم رفیق و برادر هستیم.
* چه درخواستی؟
من از علیرضا خواسته بودم به آکادمی دروازهبانی من بیاید یا برای مثال چند دستکش بفرستد تا باعث ایجاد انگیزه برای بچهها شود. اسطورهها با همین اقدامات به یاد میمانند. البته من نمیخواهم به صورت شخصی و احساسی به مسائل نگاه کنم و تنها آرزو میکنم از این به بعد در نحوه رفتار خود تجدیدنظر کند. ما هشت سال با هم کار کردیم و من فیلمهایی از ایشان دارم که کاملاً نشان میدهد کارش را از کجا و به چه شکل شروع کرد و به کجا رسید.
* در واقع منشأ اختلاف شما این بود که سرمربی تصمیم گرفت بیرانوند بازی نکند، اما او فکر میکرد کار شماست؟
بله. رفتارهای او در تیم باعث این تصمیم شده بود. برای مثال ما در جام حذفی بازی داشتیم و ایشان یکباره اردو را ترک کرد و کارهایی انجام داد که زیبنده ایشان نبود. بازیکنان باید طوری رفتار کنند که اگر در آینده سرمربی شدند، آن رفتارها باعث پایین آمدن جایگاهشان نشود. آیا این درست است که من به عنوان مرد سال آسیا، مربیانی را که برایم زحمت کشیدهاند، فراموش کنم؟
* در آن مراسم آنقدر فرصت نبود که بیرانوند اسم مربیانش را ببرد.
من بحثی درباره اسم مربیان ندارم و صحبتم درباره باشگاه نفت تهران است. این باشگاه بازیکنان و حتی مربیان زیادی را مطرح کرده و تبدیل به سکوی پرتاب خیلیها شده است.
* گفتید که پس از پرسپولیس، بیرانوند به رشت آمد و صحبت کردید. پس از آن چرا اختلافات ادامه پیدا کرد؟
ما مشکل دیگری نداشتیم و بحث من قطع ارتباط بود. شما میتوانید به عنوان بازیکن، ارتباط خودتان را با مربی حفظ کنید و گاهی با او صحبت کنید. گاهی اوقات اسم شما با یک نفر گره میخورد. اسم من و بیرانوند هم با هم گره خورده و هنوز هم هر اتفاقی برای بیرانوند میافتد، خیلیها به من میگویند عجب شاگردی داری. من توقع آنچنانی نداشتم و فقط میخواستم ارتباطمان بهتر شود تا بتوانیم از استعداد او در بخش دروازهبانی استفاده کنیم. من حتی به او پیشنهاد دادم که یکی از بزرگترین آکادمیهای دروازهبانی را راه بیندازیم، اما این اتفاق نیفتاد. در نهایت ما مشکلی نداشتیم و من همیشه از تواناییهای او تعریف کردهام.
* بین صحبتهایتان گفتید اتفاقات پرسپولیس باعث خانهنشینی شما شد. چه اتفاقی افتاد که باعث شد شما پس از آن مقطع در تیم دیگری مشغول به کار نشوید؟
شما وقتی مربی پرسپولیس یا تیمهای بزرگ میشوید، انتخاب بعدیتان سخت میشود و هر قدم اشتباهی ممکن است شما را زیر سؤال ببرد. من به عنوان مربی پرسپولیس مورد توجه بودم و همین موضوع کار را برایم سخت کرده بود. پیشنهاداتی از لیگ یک داشتم و همین پارسال هم چند هفته به داماش رفتم، اما نتوانستم دوام بیاورم و دیدم پس از امکانات و افرادی که با آنها کار کردهام، نمیتوانم در این شرایط ادامه بدهم. فقط سال ۱۴۰۲ اتفاق خیلی خوبی برایم افتاد که در تیم ملی نونهالان همکار جناب آقای دوستیمهر شدم و برایم نقطه عطفی بود تا بتوانم برای کار در آکادمی تجربه کسب کنم. همیشه قدردان ایشان هستم.