تبلیغات
کد خبر: ۱۶۰۰۰

رخ به رخ با جاسم کرار - عصیانگری علیه خودش

جاسم کرار: در نجف پول نداشتم سوار ماشین شوم

جاسم کرار یکی از ۲۳ بازیکن لیگ ایران است که در جام ملت های آسیا حاضر است و آنجا نه برای ایران بلکه برای کشورش عراق به میدان رفته است.

جاسم کرار: در نجف پول نداشتم سوار ماشین شوم

به گزارش خبرنگار سرویس ورزشی افکار یکی از همبازیهایش میگوید: مثلا توی اتوبوس تیم داریم میرویم ورزشگاه. همه دارند تمرکز میکنند. یکدفعه میبینیم جاسم دارد تلفنی صحبت میکند و در حال انفجار است. نمیدانیم آن طرف گوشی چه کسی است و چه گفته. فقط جلز و ولز جاسم را میبینیم که به آتشفشانی مبدل میشود و میزند گوشیاش را میشکند. این مصاحبه، شب قبل از بازیاش با پرسپولیس در هتل پارس تبریز اتفاق افتاد. اتفاقا باید با او همصحبت شوی تا ببینی چقدر خالص و بیریاست. اصلا به آن قیصرخان داخل زمین شباهتی ندارد. فقط چند ساعت بعد از این مصاحبه بود که رفت و در بازی با پرسپولیس، باز عصیان کرد و محروم شد. امیدوارم دوری او از میدان، این مصاحبه را کهنه نکند. طعنه روزگار را ببین که اگر او را در فضای جنگی دهه60 میدیدیم شاید خرخرهاش را میجویدیم، اما او اکنون دلنشین قبیلهای غیرتی شده است. باید علاقه کودکان و پیران تبریز را خطاب به او ببینی تا حرفم را باور کنی. همین الان، همین امروز که روبهروی من نشستهای، چه رویا و کدام آرزو را در سر داری؟ همین لحظه را میگویم. مهمترین رویایی که دارم این است که تیمم به لیگ آسیایی راه پیدا کند. یعنی تراکتور؟ بله، مگر ما از تیم دیگری صحبت میکنیم؟ نه، منظورم رویاهای شخصیات بود جاسم. الحمدا... به همهچیز رسیدهام. با تراکتور هم به آسیا بروم تمام است. من این تیم را با تمام وجودم دوست دارم. در این همه کشور و آن همه تیم بازی کردهام ولی هیچجا مثل تراکتور بهخصوص از لحاظ تماشاگرانش و مربیانش در دل من جا نیفتاده است. شما بچه کجایید؟ نجف، محله انصار. از همین محله انصار، غیر از تو آدم معروف دیگری هم رو شده است؟ نه. دلت برای انصار تنگ نمیشود؟ تو از دور آدم به شدت احساساتی و برونگرایی به نظر میرسی. در انصار خانهای داشتیم که از آن خانههای قدیمی بود. من هر چقدر پیشرفت کردم از آنجا تکان نخوردم. همانجا ماندم. جایم را عوض نکردم. از بین این همه مربی که دیدهای، کدام مربی هست که تا آخر عمر از یادت نرود؟ خیلیها به من کمک کردند اما عبدالغنی شهد بود که مرا در تیم نجف پیدا کرد. مرا کشف کرد و مرا به فوتبال معرفی کرد. اما کسی که مرا به تیم ملی برد یحیی الوان بود. عمو بابا چطور؟ یحیی خودش بازیکن عمو بود. میدانی، من در قطر که بازی میکردم هم مربیان زیادی دیدم، اما دوتا مربی هست که علاقه زیادی به آنها دارم؛ یکی ناظم شاکر، کمکمربی تیم ملی عراق و دیگری که باهاش زندگی کردهام و رابطهام با او از خانوادهام هم بیشتر است و انشاا... تا آخر مرگ در ذهنم بماند، فراز کمالوند است. راستی گفتی مرگ. آدم عصیانزدهای مثل تو، به مرگ هم فکر میکند؟ ما مسلمان شیعه هستیم و از مرگ نمیترسیم. کسی که دوستش داریم، دوست دارد پیشاش باشیم. منظورت خداست از این جمله آخری؟ (سکوت) از دوران بچگیات، چیزی یادگار آوردهای که همیشه پیشات باشد؟ نه، هیچچیز اصلا ندارم. خلاص! از هر چیزی که گذشت فراموشاش میکنم، یعنی نگه نمیدارم. گاهی یاد همان روزگار میافتم که وقتی تمرین میرفتم پول نداشتم سوار ماشین شوم. زندگی هرچه سختتر بود از یادم رفت و الان بهترم. الان خیلی راضیام و امیدوارم بیشتر هم بشود. من دوست دارم با هر قهرمانی که صحبت میکنم از تلفات شهرت بگویم و اینکه شهرت چیز غریبی است. گاهی آزادی اجتماعی آدمی را میگیرد، گاهی آدمی را که ظرفیت ندارد بر آتش میاندازد. گاهی آدمی را محبوب دلها میکند. تو از تلفات شهرت نمیترسی؟ مرد هر چقدر بزرگتر باشد باید متعادلتر باشد. هرچه شهرتاش بیشتر باشد باید متواضعتر باشد. دومین چیزی که اهمیت میدهم این است که کسی که معروف میشود شخصیت خودش نیست، کاراکتر کاذبی پیدا میکند. وقتی در خیابان راه میروی آدمها برخوردهای متفاوتی دارند. یکی دوستتان دارد، یکی بدش میآید، یکی حسادت میکند اما آدم باید بلد باشد با همه اینها خوب برخورد کند. باید با کسی که قیافه ناراحتی در قبال تو دارد هم با منطق صحبت کنی؛ شاید درون تو را نمیشناسد، شاید قدرشناس نیست. خب، در خیابان ممکن است دورهات کنند، با تو عکس بیاندازند یا شمارهات را بگیرند، اینها همه عادی است. من وقتی میبینم مردم اینجوری دوستم دارند میگویم پسر، این کار خداست. فقط خداوند آدمها را محبوب یا منفور میکند. جاسم، تو الگو هم داشتهای؟ قدیمها رونالدوی برزیلی را دوست داشتم، بازیکنی را که دریبلاش خوب بود. مثل او پیدا نمیشد. حالا مسی و رونالدو هستند. آنها خوبند و از ما خیلی بهترند. ویژگیهای آدمی پایانناپذیر و سیریناپذیر است، من هم دوستشان دارم. اما شاید من هم مهارتی داشته باشم که او ندارد. همچنان که حتما او مهارتی دارد که من ندارم. خلقت آدمی، ژنهایش، ویژگیهایش و تواناییهایش بسیار تنوعپذیر است. زندگی آدم ببین چقدر بالا و پایین دارد. سال اولی که آمدی تراکتور، من اتفاقی تبریز بودم و آمده بودم سر تمرین تراکتور. در حالی که بازیها داشت شروع میشد و بچهها بکوب تمرین میکردند، دیدم تو با شلوار لی و کاملا عبوس و ناامید، کنار میدان ایستادهای و هیچکس توجهی به تو ندارد. پرسیدم جاسم چهاش هست. گفتند میگوید تا پولم را نگیرم شروع به تمرین نمیکنم. شاید منظورشان قسط اول قراردادت بود. حتی مربیان هم توجهی به تو نداشتند. بازیها هم که شروع شد تو یا روی نیمکت بودی و یا چند دقیقه آخر بازی به میدان میآمدی و آنقدر عصبی بودی که معمولا کارت میگرفتی. اما امسال میبینم تو نهتنها ناجی و ستاره تراکتور شدهای و نهتنها کمالوند اعتراف میکند که تو بهترین بازیکن آسیایی بلکه تبدیل به محبوبترین فوتبالیست تراکتور شدهای. این همه سقوط و درخشش چه معنی دارد؟ اولا که پول، ربطی به تمرین نکردنم نداشت. ما عربها فولکلوری داریم که میگوید کسی که پولمان را ندهد با چاقو هم نمیدهد. مشکل آن زمان من پول نبود، مشکل خودم بودم که از لحاظ روحی و خانوادگی مشکلات زیادی داشتم. پارسال رفته بودم برای تیم ملی عراق بازی کنم و وقت برگشتن دیر آمدم، فراز هم ناراحت شد. این حق مربی و باشگاه است که بازیکناش را در موقعیتها و دشواریها به همراه داشته باشد. من این همه سال در عراق و قطر و جاهای دیگر بازی کردهام ولی باشگاهی با مشخصههای تراکتور، چه در حوزه مربیگری، چه در بخش باشگاهداری و چه مردم و بازیکنها ندیدهام. با اینها میتوان دوست شد و میتوان دوستشان داشت و عشق متقابلی برقرار کرد. نگاه فراز به تو توی این 2سال از زمین تا آسمان فرق داشته. پارسال بیتفاوت بود اما امسال وقتی تو سرت درد میگیرد او سرش را دستمال میبندد! ببین، من اینجور مربیان را خیلیخیلی قبول دارم. بیریا میگویم. آدمی که در جوانی 3تا باشگاه را به لیگ برتر میآورد و دارد روی فرهنگ بینالمللی فوتبال کار میکند، معلوم است که درک و فهم بالایی دارد. من در قطر 10مربی خارجی داشتم، در عراق هم با 8مربی خارجی کار کردم، تمام این خارجیها نگاه یگانهای به فوتبال داشتند. مثل سیدکا، اولسون، جیووانی و دیگران. ما حتی قهرمان آسیا شدیم. اما راستش نگاه همه این مربیان به فوتبال یک نگاه کلیشه و یکسانی بود. من در قطر یکجور بازی میکردم و در ایران جور دیگری. امسال آمدم خودم را با جو فوتبال تراکتور وفق دادم و موفق شدم. به مربیانم گفتم مشکلم چیست. اگر 10دقیقه هم بازی میکردم در این 10دقیقه، به اندازه 90دقیقهام رویاهایم را در زمین پیاده میکردم. مربی هم میدید که من در این دقایق فراتر از خواستههای او ظاهر شدهام و کوتاهی هم نکردهام. پس در سال جدید هر دو طرف به سمت ایجاد درک متقابل حرکت کردند و موفق شدند. علاقه بین بازیکن-مربی باید دوطرفه باشد. مربی به منزله پدر دوم است، باید با بازیکن گرم باشد. من مربی عراقیام، ناظم شاکر را آقای مربی صدا نمیکنم بلکه آنقدر دوستش دارم که به اسم کوچکش صدایش میکنم؛ همیشه با اسم کوچکش. فقط در بازیهای رسمی است که آقای مربی صدایش میکنم. هر کاری هم که داشته باشم با او مطرح میکنم. او هم آنقدر دوستم دارد که در هر بازی به من فشار میآورد. از من خیلی انتظار دارد. با بقیه، عادی است اما روی من همیشه فشار و مسئولیت بیشتری میگذارد.فرق بین فراز و ناظم این است که ملیت متفاوتی دارند وگرنه مثل هماند و محبتمان مثل هم است. البته به فراز کلمهای بهجز مربی و کوچ نمیتوانم بگویم؛ آقای مربی! اگر هر روز 2، 3تماس تلفنی با فراز نداشته باشم مثل این است که چیزی را گم کردهام، یا او زنگ میزند یا من، حتی اگر مرخصی و یا در سفر باشیم. این کار خدا و اهل بیت است که بین مربی و بازیکن یک رابطه عاطفی محکم برقرار میشود. از خدا میخواهم در راه تلاش برای کمالوند و تراکتور کمکم کند تا کوتاهی نکنم. او با همه مربیان فرق میکند. زبان همدیگر را خوب نمیفهمیم ولی زبان دلی برقرار کردهایم. میدانی؛ بعضی وقتها، بعضی مشکلات، باعث نزدیکی آدمها میشود و محبت بهوجود میآورد. مشکلات پارسال به عشق امسال بدل شد. آرزو میکنم با تواناییهایی که دارد و میتواند هر تیم بزرگی را اداره کند، در تیمهای بینالمللی به مربیگری بپردازد. بعضی از مربیها و بازیکنها بدجوری خرافاتی هستند و این در همهجای دنیا به چشم میخورد. مثلا بازیکنی با یک کفش گل میزند و دیگر همان کفش را از پا درنمیآورد. یا مربی با کت زردش پیروزی ناباورانهای بهدست میآورد و دیگر آن کت را از تناش در نمیآورد. تو چی؟ خیلی از بازیکنها چنین دیدگاههایی دارند، اما من خرافاتی نیستم. کمالوند دوست دارد کفش زرد بپوشم. این چیزها در فوتبال عادی است و خرافات نیست. بعضی وقتها این خرافات تا حدی است که بعضی بازیکنها با همان توپ اولی که به پایشان میرسد تکلیف خود را برای 90دقیقه روشن میکنند. اگر توپ اولشان خراب شود فکر میکنند امروز روز خوبشان نیست و اگر اولین پاس یا دریبلشان عالی باشد فکر میکنند دیگر امروز میدرخشند. اینجوری هم نیست خب ممکن است آدم اول دریبل کند و خراب شود، حتی دومین دریبلاش هم خراب شود، من در چنین شرایطی دیگر سعی میکنم دریبل نزنم. فرض میکنیم الان همینجا که با هم نشستهایم خدای ناکرده یک آتشسوزی بزرگ رخ بدهد و تو مجبور باشی از بین یکگونی پر از دلار، یک بچهگربه، مدالهای طلا و برنز قهرمانی آسیا و افتخارات دیگرت، و نیز تمام خاطرات کودکی و جوانیات فقط یکیاش را نجات بدهی؛ خب، بگو کدامش را از آتش برمیداری و فرار میکنی؟ در این کنکور روانشناسی شما، خب بچهگربه، موجود زندهای است و با مادیات تطابق ندارد. اگر بگویم بچهگربه را برمیدارم تو میگویی دروغ میگویی و ریا میکنی، اگر بگویم دلارها را برمیدارم میگویی پولکی هستم. ببین، نجات دادن روح، سخت است. اگر پول را بردارم و ببرم خرجش کنم، گربه میمیرد و ناراحت میشوم. پس گربه را برمیداری؟ خب، من پول زیاد دارم البته؛ پول ماندگار نیست و همهاش خرج میشود. ولی بچهگربه برای آخرت است. نمیدانم به چه زبانی بگویم تا باور کنی که من به پول اهمیت نمیدهم. پدربزرگم همیشه میگفت از جیبت در راه خیر خرج کن، خدا به همان جیبت برمیگرداند. در جامعه جهانی فوتبالی، این تفکر حاکم است که ستارههای تیم ملی برزیل در جامجهانی، قبل از بازی رفتارهای به شدت مذهبی و الهی دارند و بسیار نیایش میکنند. برای تمرکز کردن، شماها به کدام مناسک یا شمایل و یا معصومین تکیه میکنید؟ آدم که نباید فقط در بازی فوتبال به فکر خدا باشد، خدا در همهجا هست و باید در سراسر زندگی آدم جاری باشد. من هروقت با ماشین تیم به طرف میدان میروم آیه میخوانم تا خداوند خانوادهام را محافظت کند. بچههای ما معمولا دعا میکنند و ذکر میگویند. البته این در اتاقهای خودمان هست. وقتی سوار اتوبوس تیم میشویم تا به طرف میدان برویم، هرکس به فکر خودش هست. یکی موسیقی گوش میکند با هدفون یکی هم دعا میکند. ما معمولا در یک جای ثابت، دعای توسل میخوانیم. خیلی جالب است. ببین، همه ما مسلمانیم دیگر، طبیعی هم هست که ذکر خدا موفقیت میآورد. جاسم تو با این همه شر و شوری که در سر داری و توی میدان، خون، خون میکنی! اصلا گریه هم میکنی؟ اهل گریه هم هستی؟ من خیلی سخت گریه میکنم. مگر کار بسیار سختی پیش بیاید که گریه کنم. اگر بگویند خانهام آتش گرفته، گریه نمیکنم چون به مادیات اهمیت نمیدهم، میدانم که قابل برگشت است ولی مردن، بازگشت ندارد و مرده برنمیگردد. این دایوینگهای شما هم برای فوتبال تراکتور و لیگ، مصیبت شده است! آنقدر در بین داوران، انگشتنما شدهای که حتی اگر در محوطه جریمه حریف، آش و لاشات هم بکنند، داور پنالتی نمیگیرد و تازه یک کارت زرد هم به شما میدهد. انگار بحث فریبهای شما، سوژه جلسات کمیته داوران شده. حتی آقای فنایی هم یکبار توی نود گفت که همهاش داری دایوینگ میکنی. جالب است که بعضیوقتها پنالتی حریف روی تو، خیلی تابلو است اما انگار این ذهنیت در ذهن داوران ما رسوب کرده که تو همهاش خودت را زمین میکوبی و داور را فریب میدهی. چه پروسهای پیش آمد که این ذهنیت از تو باقی ماند و باید چه کرد که این ذهنیت داوران تغییر کند. اتفاقا بعد از هر بازی میروم جای زخمهایم را به داوران نشان میدهم. در 18قدم سرنگونم میکنند، خیلی هم مشخص است، داور چرا نمیبیند. مگر عینک گذاشته است. قانون میگوید پنالتی، پس چرا قانون را اجرا نمیکند. مثلا بازی با سایپا، صد درصد پنالتی رویم شد. خب اگر پنالتی نبود، چرا به من کارت نداد؟ آن پنالتی تیم ما را از اینرو به آنرو میکرد. توی خارج اینطور نیست. در قطر اگر کارشناس داوری برنامه تحلیلیشان تشخیص میداد که داور پنالتی را نگرفته، داور را محروم میکردند. در خارج اگر مطمئن شوند که یک بازیکن 3، 4بار دایوینگ کرد، محرومش میکنند. اگر هم داور، اشتباهی به او کارت داد و در تلویزیون معلوم شد اشتباه کرده، خب داور را محروم میکنند. من در قطر 13تا پنالتی گرفتم. در سال دوم بازی در قطر 9خطای پنالتی روی من شد که 7تایش را قبول کردند و دوتایش دایوینگ بود. وقتی توپ زیر پای من است و در محوطه حریف سرنگونم میکنند، خب من که فیلم بازی نمیکنم. اگر سرنگونم نکنند همان توپ را گل میکنم دیگر، چرا دایوینگ کنم که موقعیتمان از دست برود؟ چرا در حقم ظلم میکنند؟ داور فکر میکند دارم فیلم بازی میکنم اما پایم پر از زخم و کبودی است. وسط بازی با نفت پایم را قلم کردند ولی داور به حریف کارت نداد. ضربه به حدی بود که بعد از بازی رفتم تهران پیش دکتر. بامعرفتترین فوتبالیستی که در عمرت دیدهای؟ در ایران؛ کریم باقری. مگر رفاقت دارید؟ نه، اصلا نمیشناسمش. از نزدیک باهاش نبودهام اما مردم دائم از خوبیهایش میگویند. باشخصیت است، آدم سنگینی است. در اردوهای تیم ملی عراق و تراکتور، با کسی هماتاقی هستی؟ فرق نمیکند. در چیدن هماتاقیها، همیشه تغییراتی هست و این باعث میشود با همه بچهها اخت شویم. من آدم اجتماعی هستم و دوست ندارم فقط با یک نفر در تیم رفیق باشم، دوست دارم با همهشان باشم. خب، بالاخره آدم در یک جمعی با بعضیها صمیمیتر و راحتتر است. با مرتضی اسدی و مهدی کیانی و مهدی ابراهیمی، چون خانههایمان در تبریز نزدیک به هم است شاید نزدیکی بیشتری داشته باشیم اما در تیم ملی عراق قضیه فرق میکند. بچههای عراق را فقط در اردوها میبینم و به همین خاطر همیشه در لابی هتل، جمع میشویم و شطرنج بازی میکنیم و چایی میخوریم. شب هم هرکس میرود اتاق خودش. به خوابهایت هم علاقه داری، اصلا دنبال تعبیرش میروی؟ نه، اهمیتی نمیدهم. آدمهایی که تو را فقط از طریق بازیهایت و تلویزیون میبینند، همیشه این ذهنیت را دارند که یک بازیکن بهشدت غیرتی و عصبی هستی. من دوست دارم وقتی من میدوم همه بدوند. خب اگر قرار به خستگی است همه باید خسته شویم. وقتی میبینم یکی کوتاهی میکند ناراحت میشوم، ضررش به کل تیم است. آن بازیهایی را که مساوی یا باخت میآوریم تا صبح نمیخوابم. حتی در بازی تمرینی هم اگر ببازیم خوابم نمیبرد. دوست دارم محکم بازی کنیم. در هر تیمی که بازی میکنم و با هر تیمی که مسابقه داریم. اسم تیم حریف مهم نیست، من تمام بازیکنهای حریف را قوی میبینم، چه پرسپولیس باشد چه شهرداری تبریز. من در مقابل تیم ملی اسپانیا و پرتغال هم بازی کردهام. اگرچه 0-1 به اسپانیا باختیم، اگرچه آنها در رنکینگ فیفا اول هستند و عراق در رده110 قرار دارد، آما آنها هم دوپا دارند و ما هم دوتا پا داریم. چرا نباید بجنگیم؟ در عراق با آن همه مصیبت، با آن همه فاجعه، پدیده اجتماعی فوتبال، چقدر میتواند نجاتبخش یا آرامبخش باشد؟ در عراق به فوتبال خیلیخیلی اهمیت میدهند. به خاطر فوتبال بمب میترکانند. ما دوست داریم قهرمان شویم تا مردم بیرون بیایند و جشن بگیرند و خوشحال باشند. فوتبال، پدیدهای است برای استفاده از قابلیتها و برونفکنیها. من معتقدم یک فوتبالیست یا باید صد درصد بازی کند یا نباید بازی کند. بعضی بازیها دلخواه آدم نیست. در فوتبال ممکن است روزی عالیترین نمایش را بدهی اما گل نزنی، روزی هم هست که ممکن است بدترین بازیکن میدان باشی اما گل بزنی. من سعی میکنم در میدان هرچه در وجودم دارم را رو کنم. مردمان این خطه را خیلی دوست دارم. باشگاهم را هم دوست دارم. در عمرم مثل تراکتور ندیدهام. خانوادهام هم تبریز را خیلی دوست دارند. گفتی خانواده، چندتا بچه داری؟ 3تا؛ حیدر 6ساله، آیات 5ساله و ملاک 5ماهه. هیچوقت لقبی داشتهاید که در عراق با آن معروف باشید؟ نه. دوست داری روزی که مُردی، روی سنگ قبرت به عربی چه بنویسند؟ زندگی دنیایی کسی که مُرد، دیگر تمام شد. اهل کتاب هستی؟ نه. سینما و تئاتر؟ یوخ! فقط شکار. راستی اولین لغت ترکی که یاد گرفتی چه بود؟ نهوار، نهیوخ. از فوتبال قهرمانی آسیا دوست داری با چه نتیجهای برگردی تبریز؟ آن زمان که با عراق قهرمان آسیا شدیم، تیممان خیلی مجهز بود. امسال هم بازیکنهای خوبی داریم و حس میکنم میتوانیم قهرمان شویم. آخرین جمله این مصاحبه؟ من کنت مولاه فهذا علی مولاه بههرکه مولا منم-علیاست مولای او این جمله پیامبر دوستداشتنیمان است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات