چرا تماشگران با ورزشگاه ها قهرند؟
سکوهای خالی ورزشگاه ها توی ذوق می زند.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از روزنامه جوان، سکوهای خالی ورزشگاهها پس از گذشت یک نیم فصل از لیگ دوازدهم بدجوری توی ذوق تماشاگران به خصوص تماشاگران تلویزیونی فوتبال میزند، هر چند که این معضل چند سالی است گریبانگیر فوتبال باشگاهی شده ولی در این فصل به اوج خود رسیده است البته باید توجه داشت که این مشکل حتی در چند سال گذشته فقط در تهران دیده شده، اما میتواند اپیدمیوار به تمام شهرها سرایت کند و همهگیر شود. قهر تماشاگران و نرفتن آنها به ورزشگاهها موضوعی است که کمکم فوتبال را درگیر خود میکند بحثی که میتوان عوامل متعددی را برای
پیدایش آن پیدا کرد.
بازیهای ضعیف
۱۶ هفته از بازیهای لیگ برتر گذشت بازیهای نه چندان جذابی که تماشای آنها حتی از پشت صفحه تلویزیون هم به دل نمینشیند. بدون تعارف باید گفت فوتبال باشگاهی ایران تبدیل به فوتبال کسلکنندهای شده است. یادش بخیر روزگاری نه چندان دور که برای یک بازی میان هفته ورزشگاه لبریز از تماشاگر میشد آن روزها تیمهای زیادی وجود نداشت، اما فوتبال با کیفیت بود، اما امروز در حضور این همه تیم و این همه پول فوتبالی بیکیفیت میبینیم که ارزش نگاه کردن ندارد.
چرا پس از گذشت این سالها ما هنوز نمیتوانیم یک بازی دیگر را نام ببریم. چرا دیگر از آن بازیهای دیدنی که هر تماشاگری را روی صندلی به خود میخکوب میکرد خبری نیست.
بازیکنان پولکی
بیشک سیر صعودی قراردادهای بازیکنان میتواند از جمله نکاتی باشد که بازیکنان نتوانند مثل بازیکنان دهههای ۶۰ و ۷۰ بازی کنند. بازیکنانی که فقط فکر رنگ به رنگ کردن ماشینهای آنچنانیشان هستند بازیکنانی که با واژه تعصب بیگانه هستند فقط و فقط به فکر ساق پاهایشان هستند پس معلوم است که دیگر زمانی برای ارائه یک بازی تماشاگر پسند ندارد پس با این شرایط نباید توقع داشت تماشاگر به ورزشگاه بیاید. اگر بازیهای پایتخت و دو تیم پرطرفدار را معیار قرار دهیم متوجه میشویم که یک تماشاگر برای حضور در ورزشگاه و حداقل نشستن در طبقه دوم باید مبلغی معادل ۵ هزار تومان را پرداخت
کند،(البته اگر گرفتار دلالها نشود) زمانی زیادی را صرف رفت و آمد کند و ترافیک شهری را تحمل کند بین ۵ تا ۱۰ هزار تومان هم باید هزینه رفت و آمد را بدهد فکر میکنید آن وقت برود و یک بازی بیکیفیت را تماشا کند آیا هیچ عقل سلیمی چنین هزینه و صرف وقت را قبول میکند؟
بالا رفتن اطلاعات و قدرت تحلیل تماشاگران
امروزه فهم و کمال تماشاگران، مثل فوتبال درجا نزده است تماشاگران ما در عصر ارتباطات با جدیدترین متدها و تاکتیکهای روز فوتبال دنیا آشنا میشوند و وقتی یک بازی در سطح اول فوتبال دنیا را میبینند، در مقام مقایسه به هیچ عنوان نمیتوانند شباهتی بین آن و بازیهای داخلی پیدا کنند. هر چند که با شعور بالا درک میکنند که امکانات بالای باشگاههای اروپایی را تیمهای ایران ندارند. اما مطمئناً نوع بازی یک بازیکن و برنامهریزیهای مربی خیلی آزارشان میدهد چون اینها چیزی نیست که بتوان با امکانات بالا به دست آورد.
امروز علاقهمند به فوتبال در ایران منتظر مسئولان سازمان لیگ، فدراسیون فوتبال و فوتبالیستهای اشباع شده از پول باشگاهها نمینشینند تا آنها اسباب لذت بردن او را از رشته مورد علاقهاش فراهم آورند، تماشاگر فوتبال ایران میتواند تنها با اشاره یک دکمه صحنههای ناب در بالاترین سطح فوتبال دنیا را ببیند و چون خوب درک میکند و تشخیص میدهد بنابراین فوتبال ناب اروپا و امریکای جنوبی را انتخاب میکند و قید تماشای فوتبال باشگاهی کسلکننده ایران را میزند.
ضعف برنامهریزی و ساعات نامناسب
نکته مهم دیگری که باعثعدم استقبال تماشاگران از دیدارهای فوتبال میشود برنامهریزی غلط و انتخاب ساعت نامناسب برای بازیهای لیگ به خصوص در تهران از سوی مسئولان سازمان لیگ است طی همین فصل که حالا به نیمه آن رسیدهایم اکثر قریب به اتفاق دیدارهایی که در ورزشگاه آزادی انجام شده در ساعات ابتدایی شب بوده که با توجه به مشکلات ترافیکی محدوده ورزشگاه و سرمای شبهای پاییز و زمستان طبیعتاً تأثیر مستقیمی در کاهش تعداد تماشاگران حاضر در ورزشگاه دارد.
یک نکته جالب دیگر هم دراین خصوص وجود دارد و آن اینکه گویا مسئولان سازمان لیگ در زمان تدوین برنامه و انتخاب ساعت بازیها تقویم رسمی کشور را نگاه نمیکنند. پنجشنبه گذشته سه بازی عقبافتاده لیگ برگزار شد که مهمترین آن بازی استقلال و پیکان بود. این بازی مطابق برنامه ساعت ۱۷:۳۰ و بعد از اذان مغرب آغاز شد علاوه بر مشکلات فوق برگزاری این دیدار در این ساعت آن هم در ایام دهه اول محرم و نزدیکترین روزها به تاسوعا و عاشورای حسینی بسیار تعجببرانگیز بود طبیعی بود که دراین ایام تمامی علاقهمندان به فوتبال کشور حضور در مجالس عزاداری را بر حضور در ورزشگاه و حتی تماشای
بازی از طریق تلویزیون ترجیح میدهند.
آنچه مسلم است اينكه تمامي اين موارد دست به دست هم داده و شرايطي را فراهم كرده كه تماشاي فوتبال باشگاهي در ايران با كمترين تماشاگر ممكن روبهرو شود، طبيعي است كه بايد اقدامي صورت گيرد، اقدامي كه البته بايد با برنامهريزي دقيق و بياشكال همراه باشد.