مسئولین بدانند
فوتبال بدون تماشاگر می میرد
چه اتفاقی افتاده است که فوتبال میلیاردی ما دیگر دو ریال هم نمی ارزد و سکوهای ورزشگاه ها اینچنین خالی شدند؟
فرهاد فخرآبادی / نیم فصل اول لیگ برتر دوزادهم به پایان رسیده است. ثمره لیگ را به راحتی می توان دید، به طور واضح و آشکار می بینیم که روزنه های امید فوتبال ایران یک به یک کور می شوند و در برابر هزینه های سرسام آور هیچ نشانی از امید در فوتبال میلیاردی ایران دیده نمی شود. نکته ای که بیش از همه طی هفته های اخیر لیگ به چشم آمده است استقبال کم تماشاگران از مسابقات بوده است، نکته ای که به راحتی نمی توان از کنار آن رد شد و ما که زمانی یکی از بزرگترین ایرادتمان به فوتبال اعراب خرج های هنگفت در برابر عدم استقبال تماشاگران بود
خودمان به این روز دچار شدیم. به راستی چه اتفاقی افتاده است که فوتبال میلیاردی ما دیگر دو ریال هم نمی ارزد و سکوهای ورزشگاه ها اینچنین خالی شدند؟
۱. افت کیفیت بازی ها
تماشاگر برای دیدن بازی زیبا و ستاره های فوتبال راهی ورزشگاه می شود. باید پذیرفت که سطح فنی فوتبال ما طی چند سال گذشته هیچ گونه جهشی نداشته است و چند سالی است ستاره جدیدی در فوتبال ما ظهور نکرده، امری که از کم شدن تعداد لژیونرهای ما پر واضح به نظر می رسد. عدم سرمایه گذاری مناسب در سطح پایه و وجود مشکلات اساسی همچون پیش نرفتن با علم روز فوتبال سبب ساز عدم ظهور ستاره های نسل جدید در فوتبال ما شده است. جالب است که توجه کنیم که ستاره هایی چون مهدی مهدوی کیا، علی کریمی و فرهاد مجیدی که به خاطر دیدنشان تماشاگر راهی استادیوم می شود همگی مربوط به دهه ۷۰ و اوج فوتبال ما بعد از
انقلاب می شوند و پس از آن دیگر چنین ستاره هایی را فوتبال ایران به خودش ندیده است.
۲. کاهش توان مالی مردم
طی دهه گذشت و از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۸ قیمت بلیط بازی ها چندان تغییر محسوسی را به خود نمی دید و در سنگین ترین حالت شاهد افزایشی در حدود پانصد تومان بودیم(به غیر از شهرآورد تهران که قیمت ها دو برابر میشد) اما به ناگاه در سال ۱۳۸۹ قیمت ها جهش فوق العاده ای پیدا کرد. از آنجا که قشر عظیمی از عاشقان فوتبال ر ا بدون شک مردم قشر متوسط و ضعیف جامعه تشکیل می دهند چگونه می توان انتظار داشت فردی با درآمد روزانه ۱۵ هزا تومان در کمترین حالت هزینه ای معادل ۱۰ هزار تومان برای دیدن یک بازی پرداخت کند. البته این امر را به تنهایی نمی توان بر گردن فدراسیون انداخت و باید بیش از این از رسانه
ملی گلایه داشت که در صورت پرداخت حق پخش عادلانه به فدراسیون هزینه قابل توجهی به حساب باشگاه ها و سازمان لیگ برتر واریز می شود و آن گاه می توان قیمت بلیط را کاهش داد.
۳. مشکلات فرهنگی سکوها
تعداد قابل ملاحظه ای از تماشاگران فوتبال را نوجوانان مشتاق این رشته تشکیل می دهند. خانواده های ایرانی که با پیشرفت فرهنگی جوامع سخت بر تربیت فرزندان خود پای فشاری می کنند هیچگاه نمی توانند اجازه حضور فرزندانشان را در چنین فضاهایی بدهند. فحاشی، سنگ پرانی و توهین این روزها تبدیل به یک اپیدمی در فوتبال ما شده است.
۴. عدم نتیجه گیری تیم ملی
تیم ملی عصاره تعصب ایرانی ها را همواره تشکیل داده است و برای بازی های ملی به راحتی می توان موجی از اتحاد را بین جامعه احساس کرد، اتحادی که مهمترین شرط آن نتیجه گیری تیم است. زمانی که تیم ملی قوی و محبوب وجود داشته باشد تماشاگر در بازی های باشگاهی مشتاق می شود ستاره ملی پوش حاضر در لباس باشگاهی را ببیند وهمین امر باعث بیشتر شدن استقبال از بازی ها می شود. با کسب ضعیف ترین نتایج تاریخ فوتبال ایران در مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۲ فوتبال ملی به جای مج اتحاد موجی از دلسردی بین مردم فوتبال دوست ایجاد کرده است. در شرایطی که روزگاری نه چندان دور برای بازی های ساده تیم ملی
حداقل ۵۰ هزار نفر به ورزشگاه می آمدند، اما طی چند وقت گذشته فقط یک بار بود که استادیوم ازادی شاهد حضور چشمگیر هواداران بود که آن هم تنها به علت تعصب ایرانی ها بود و عملکرد فنی تیم کمترین نقش را در این بین داشت.