همه برای هیچ
ورزش هایی که فراموش میشوند
بسیاری از ورزش های مهم و حیاتی تقریبا به دست تقدیر سپرده شده اند و خیلی ها یادشان رفته که ورزشی مانند فوتبال تنها قطره ای است از دریایی مدال های جهانی.
فرهاد فخرآبادی / این روزها فوتبال و پول های خرج شده در آن یکی از مواردی است که موجی از انتقادات را بدنبال داشته است، ظاهر امر بر این است که نتایج کسب شده در ورزش های پرخرج هیچ تناسبی با نتایج این رشته ها ندارد و انتظارات برآورده نمی شود. از سوی دیگر از زمانی که مبالغ سنگین برای ورزش هایی مانند فوتبال هزینه شده است رشته هایی شگفتی ساز شدند که کمترین هزینه را از پول مصرف شده در ورزش را از آن خود کرده اند.
اینکه باید در رشته هایی مانند فوتبال به واسطه پرطرفدار بودن هزینه کرد، امری است که در تمامی کشورهای پیشتاز ورزش دیده می شود و کسی بر آن ایرادی نخواهد گرفت. اما نکته اینجاست که آیا می توان به واسطه پرطرفدار بودن رشته ای مانند فوتبال به راحتی از کنار سایر رشته های پر مدال عرصه های جهانی و المپیک عبور کرد و نتیجه آن ها را به دست استعداد ذاتی ورزشکاران گذاشت؟
دو بزرگتر از نود و هشت
از بین ۹۶۲ مدال توزیع شده در المپیک لندن ورزش های پرخرجی مانند فوتبال، والیبال و بسکتبال که در بیشتر کشورهای جهان بیشترین هزینه را به خود اختصاص می دهند تنها ۱۸ مدال را در اختیار داشتند؛ این یعنی رقمی کمتر از دو درصد تمام مدال های المپیک.
از دیگر سو در بین مدال های توزیع شده حجم بیشتر مدال های المپیک به ورزش هایی اختصاص پیدا می کند که هزینه های زیادی ندارند و تنها محتاج کمی توجه بیشتر برای موفقیت هستند. امری که بسیاری از کشورهای صاحب نام در مسابقات جهانی آن را به خوبی دانسته و اجرا می کنند و نتیجه آن را هم به طبع با بدست آوردن مدال های رنگین می بینند.
ما و ۹۶۲ مدال
ایران نیز از غافله مخارج برای ورزش عقب نمانده است اما متاسفانه بیشتر هزینه های ورزش تنها به یک سری رشته ها محدود خلاصه می شود که گل سر سبد آنها فوتبال است. بسیاری از ورزش های مهم و حیاتی تقریبا به دست تقدیر سپرده شده اند و خیلی ها یادشان رفته که ورزشی مانند فوتبال تنها قطره ای است از دریایی مدال های جهانی.
ورزش هایی مانند تیراندازی، شنا و اسب سواری که در اسلام مورد تاکید بوده اند چیزی حدود ۲۱ درصد از مدال های المپیک لندن را به خود اختصاص می دهند و از بین ۲۰۱ مدال توزیع شده در این سه رشته تنها یک مدال ره آورد کاروان ورزشی ایران می شود. به راستی علت این اتفاق چیست و چرا باید ما در ورزش هایی که مورد تاکید دین و آئین مان است کمترین تلاش را انجام دهیم و تمام تمرکزمان را روی رشته هایی قرار دهیم که به جز سوهان روح شدن هیچ بازخوردی برای مردم نخواهد داشت.
استعدادهای ورزشی در ایران بسیار است و نباید به بهانه نداشتن استعداد رشته های پر مدال را به حال خود رها کرد؛ باید پذیرفت علم روز دنیا در ورزش ایران موجود نیست و احساس ها نمی توانند برای ما مقام جهانی کسب کنند. زمان آن رسیده است که روش های کشف استعداد را از ورزش روز دنیا آموخت و اندکی از هزینه های ورزش های پر سر و صدا را کم کرد تا در آینده ای نه چندان دور به ستاره هایی چون احسان حدادی و نوشاد عالمیان رسید که در رشته هایی سرآمد شدند که کسی امیدی به آنها نداشت و مورد بی توجهی قرار گرفته بودند.