مدعیان فوتبالفارسی
حق با فردوسیپوراست یا قلعهنوعی؟
فوتبال ما فهمیده ای ندارد که به جای این همه تهمت و جنجال تنها به فکر آبروی ورزش کشور باشد. تهمت زدن به این و آ «که هنر نیست
فوتبال ما همچنان با ادبیات عجیب خود در حواشی غرق است. هنوز هیچ کس نمی داند چرا رحمتی از تیم ملی رفته است که به یک باره ترک اردوی تیم ملی توسط هادی عقیلی به گوش می رسد و در حالی که رئیس فدراسیون فوتبال خبر می دهد که عقیلی بدون هماهنگی اردو را ترک کرده است، هادی عقیلی می گوید مربی تیم ملی از این مسئله خبر داشته است و این هم در حالی است که بنا به گفته خود هادی عقیلی در ساعت یک بامداد با عقل خودش به این تصمیم رسیده که شبانه از اردوی تیم ملی بگریزد!!
این که کدامین عقل چنین دستوری می دهد هم از شبهات حکایت های این روزهای فوتبال ما است. اما فوتبال ما از این مسئله براحتی عبور می کند و علاقه به حواشی بیش از متن دارد. در برنامه ۹۰ شاهد هستیم که در گیری عادل فردوسی پور با امیر قلعه نوعی شدت بیشتری می گیرد، امیر قلعه نوعی عادل را دلال و حتی به قول خود فردوسی پور اجنبی پرست می داند و عادل هم به نوعی امیر را با این اتهام مواجه می کند که او سعی دارد با شانتاژ مسیر برنامه نود را منحرف کند و در این بین حرفهای فتح الله زاده هم اوج شیرین کاری فوتبالفارسی است که به عادل می گوید " من و شما سالها است که با هم گفتگو می کنیم و تنها یک
بار به اختلاف رسیده ایم پس فوتبال را می فهمیم " و کسی نمی پرسد که حاج آقا از کدام فوتبال و درک آن صحبت می کنید؟ فوتبالی که شاهد آن هستیم چگونه می تواند نام ورزش و کار تیمی و انسان ساز لقب گیرد؟ فوتبالی که همه می دانند لیدرهایش از خود باشگاه حقوق می گیرند چگونه می تواند توسط متولی این حقوق و مزایا نادیده انگاشته شود؟ مگر کسی هست که نداند لیدر در ورزشگاه چون روزهای دور نیست که خود جوش شعار دهد؟ تشویق مدیران و حتی سرپرست ها را نمی شنویم؟
فوتبالی که سرپرست تیمش جلوی کار عکاس ها را می گیرد تا به قول خودش ترکیب تیم لو نرود و یا همین شخص فکر می کند قرعه کشی برای جام حذفی چون قاب اندازی روزگار دور است که جر زنی و از اول انداختن دارد و تقاضای تجدید قرعه کشی می کند می تواند همان زبان فوتبالی باشد که فتح الله زاده مدعی دانستن آن است و یا فوتبالی که مدیر عامل یک باشگاهش خود و طرفدارانش را " لنگی " می نامد و این مسئله را دلیل اتحاد می داند همان فوتبالی نیست که در برنامه ۹۰ این هفته شاهد آن بودیم؟
فوتبالی که فاصله خائن و خادم و دوست و دشمن و متخصص و چسبیده اش باریک است همان فوتبالی است که باید در بین صحبتهای فردوسی پور و فتح الله زاده باشد دو " ف " فوتبال ما براحتی آن اصطلاح عامیانه را که می گوید تو بگو " ف " من تا فرحزاد می روم را تکرار می کنند فرحزاد فوتبال ما نه فرح است و نه زایشی دارد در این فوتبال بی اندیشه و بی معنی و حتی بی ادب مگر می توان به جائی رسید؟
فوتبال ما تنها فهمیدن هایش این است که مثلا پسر امیر قلعه نوعی در یک بازی تدارکاتی بازی کرده یا خیر و یا این که هر دم از سوی امیر قلعه نوعی سازمان ضد جاسوسی ساخته می شود و یا رویانیان همه را لنگی خطاب می کند فوتبال ما فهمیده ای ندارد که بگوید چرا در این روزهای حساس برای آینده حضور در جام جهانی قدیمی هائی چون رحمتی و عقیلی می روند و کسی به دنبال افشاگری حقایق نیست امیر قلعه نوعی که این همه ادعا در مورد روابط پشت پرده دارد و یا فتح الله زاده که سخن از آرامش و بردن تیم به جام جهانی می کند و به سر تیم ملی منت می گذارد که اجازه داده که جباری و نکونام و حیدری و منتظری در تیم
ملی بازی کند و یادش می رود ستاره همین تیم یعنی دژاگه پس از بازی در لیگ انگلستان به ایران آمده چرا به فکر این نیست که حداقل بگوید چرا رحمتی در تیم ملی نیست؟ و از این چرا ها بسیارند در این فوتبال ما…
فوتبال ما را بايد اين گونه فهميد فوتبالي سراسر از حاشيه و حرفهائي كه سر انجامي ندارد آگاهي رساني ها كه تنها حاشيه است و عدم آگاهي از واقعيتها است فوتبال ما در گرداب حرف و توهين و ليدر و الفاظي چون اجنبي و لنگ وخائن بايد هم روزگاري بهتر از چنين خاكستري روزگار نداشته باشد