بیخودیالملکهای فوتبال ایران!
«سریال قهوه تلخ یک شخصیت جالب هم دارد که در فوتبال ما نمونهاش خیلی زیاد دیده میشود؛ شخصیتی به نام «بی خودی». شخصیتی که در قهوه تلخ، بیژن بنفشهخواه نقش او را بازی میکند اما در فوتبال ما در هر تیم و در هر شهرستانی دهها نفر همین نقش را بازی میکنند، خیلی هم بهتر از بیژن بنفشهخواه.»
فقط مهران مدیری نیست که بلد است یک فنجان قهوه تلخ جلو ما بگذارد و با آن سریالاش ما را به یاد یک کتاب عجیب با نام ژاپن بینقاب بیندازد. کتابی درباره رفتارهای زشت و ناهنجار ژاپنیها. کتابی که نویسندهاش سالها سفیر این کشور در نقاط مختلف جهان و دیپلماتی در کشور خودش بود و کتابش هم سالها در ژاپن اجازه چاپ و انتشار نداشت؛ سالها پس از چاپ هم دچار ایراد و انتقاد ژاپنیهایی واقع شد که مثل بعضی از بازیکنان، سرمربیان، مدیران و آدمهای بیکاری که در همدان ریختند داخل زمین ... تا فوتبال بینقاب ما را بیشتر عیان کنند چرا که به آنها یادآوری میکرد در درونشان چه زشتیهایی دارند
اما خودشان را خیلی مهم و با اخلاق جلوه میدهند. گاهی چه آدمهای متظاهری هستند اما چقدر پشت این تظاهرشان مخفی میشوند.
به گزارش شبکه ایران؛ خوشبختانه برنامه نود هم علیرغم اینکه عادل فردوسی پور سفیر نبوده و موقعیت دیپلماتیک نداشته اما خوب بلد است با همان دوربیناش گاهی ما را به خودمان نشان دهد که بله «ما اینیم…!» همان که در بازی پاس همدان و راهآهن شهرری دیدیم. بله «ما اونیم!» اونی که … اگر مثل نگارنده از گفتنش عرق شرم روی پیشانیتان نشسته، پیشانیتان را پاک کنید. پیشانی جای سجده است نه نشاندن عرق شرم روی آن.
و اما حکایت قهوه تلخ مهران مدیری و نود عادل فردوسی پور و ماجرای عرق برانگیز و تاریخی پاسیها و راهآهنیها در شهر تاریخی همدان …
سریال قهوه تلخ مهران مدیری، گاه به گاه و به فراخور شرایطی از داستانش، درون شخصیتها و من واقعیشان را رو میکند؛ در این سریال گاهی میبینیم رفتاری از شخصیتی سرمی زند که اصلا انتظارش را نداریم.
به این ترتیب که یک شازده خانم که تفاخرش بر پایین دستیهای کاخ و خدمه دربار، حرف زدن آرام و با وقار و به قول خودمان اتو کشیده اوست، ناگهان چنان نعرهای از گلو بیرون میدهد و چنان پاچه پارگی از خودش به معرض نمایش میگذارد که مخاطب میفهمد او هنوز همان پهن جمع کن طویلههای روستایشان است که به ضرب و زور قمه و قداره و شاید هم همان نعره کشیها به دربار راه یافته است یا یک مقام دربار یا همین طور یک عالیجناب درباری که مدام از رفتارهای بزرگمنشانه دم میزند و مدام از دیسیپلین و مبادی آداب بودن سخن به میان میآورد، در یک چشم به هم زدن تبدیل به پاچه خواری ضعیف و ذلیل و
دون مایه میشود که مخاطب از انسان بودن خودش هم دچار انزجار میگردد و گاهی هم در یک اتفاق بزرگ و تحول روحی و سقوط اخلاقی، تبدیل به قدارهبندی میشود که هیچ تناسبی حتی با همان لباسهایی که به تنش هست، ندارد.
انگار همین الان او را از باغ وحش با قید ضمانت آزاد کردهاند تا گلوی گوسفندی را به دندان بگیرد و پس از جویدن به جایگاهش برگردد تا آرام گیرد.
سریال قهوه تلخ یک شخصیت جالب هم دارد که در فوتبال ما نمونهاش خیلی زیاد دیده میشود؛ شخصیتی به نام «بی خودی». شخصیتی که در قهوه تلخ، بیژن بنفشهخواه نقش او را بازی میکند اما در فوتبال ما در هر تیم و در هر شهرستانی دهها نفر همین نقش را بازی میکنند، خیلی هم بهتر از بیژن بنفشهخواه.(جای مدیری خالی که صدها بازیگر برای سریال بعدیاش پیدا کند) شخصیتی که خودش هم نمیداند چه کاره است! فقط موقعی که از زبان کسی کلمه «بیخودی» بیرون میآید، او با عجله میپرسد: کسی با من کاری داشت؟! شخصیتی که مشابهاش در همه ورزشگاههای ما هست.
به خصوص وقتی که اتفاقی از جنس همدان پیش میآید، ناگهان انبوهی از آدمهای «بیخودی» وارد زمین میشوند تا بپرسند کسی با آنها کاری داشت یا نه؟ البته با این شخصیتها(همان بیخودیها) معمولا خیلیها کار دارند که به داخل زمین میفرستندشان. اینها معمولا وظیفهشان کشیدن نقاب از روی افراد است تا معلوم شود که همه جورجنسی در قوطی فوتبال ما هست؛ از مدیران و سرپرستان تیمها گرفته تا بازیکنان، داوران، مربیان، فیلمبرداران محلی، عکاسان و… خلاصه همه آنهایی که قرار است فوتبال بی نقاب ما را نشان دهند.
فوتبال بینقابی که وقتی یک بازیکن گل میزند، پیراهن ورزشیاش را بالا میدهد تا به تماشاگران و طرفدارانش نشان دهد نوشتهای با مضامین والای فرهنگی را نشان میدهد اما ناگهان به یک اشتباه داور یا بیاحتیاطی بازیکن حریف، همه آنچه در زیر لباس ورزشیاش نوشته، فراموش میشود و این بازیکن تبدیل به موجودی وقیح میشود که یادآور آن حدیثشریف است(نقل به مضمون): شیعیان ما نباید موجب سرافکندگی ما شوند و یادآور این نکته به سرپرست محترم باشگاه فرهنگی ورزشی پاس که: جناب رمضانی! برخلاف آنچه در برنامه نود فرمودید، فوتبال ما و بسیاری از دستاندرکارانش، هم از اسب افتادهاند
و هم از اصل.
و این هم به آن دلیل است که نه شناختی از اسب دارند و نه به اصل و نسبی اعتقاد دارند. فقط به فکر سوار شدن برخر مراد هستند و بس؛ آن هم به هرقیمتی. حتی به قیمت فاتحه خواندن سر مزار ماکیاولی و التماس دعا و طلب شفاعت از او.