دوی " عقبگرد " ماده جدید دوومیدانی ایران!
در روزهای سخت و ناکامی دوومیدانی، بسیاری نوک تیز پیکان خود را به سوی فدراسیون دوومیدانی و مدیران آن نشانه می گیرند و برخی دیگر ورزشکاران را مقصر اصلی ماجرا قلمداد میکنند.
به گزارشافکارنیوز،عده ای آب و هوای نامطلوب محل برگزاری رقابتها را علت اصلی نتایج ضعیف می دانند و عده ای دیگر کمبود بودجه و مشکلات ورزش در سطح کلان را به عنوان دلایل اصلی در افت برخی رشته های ورزشی برمی شمرند. همه اینها درحالی مطرح می شوند که بی شک مجموعه ای از عوامل دوومیدانی ایران را در شرایط کنونی قرار داده است. شرایطی که بسیاری از فدراسیونهای دیگر نیز اکنون دچار آن هستند.
عملکرد ضعیف بهترین دوومیدانی کاران ایران در بیستمین دوره رقابتهای دوومیدانی قهرمانی آسیا، پرده از مشکلات این رشته پایه و پرمدال برداشته و اکنون بسیاری در پی آن هستند تا علل بروز چنین شرایطی را دریابند. شاید بررسی دقیق شرایط موجود که در بسیاری از رشته های دیگر ورزشی هم حاکم است، کار چندان آسانی نباشد، اما در این یادداشت کوتاه به هفت علت عمده این مشکلات به صورت مختصر اشاره خواهیم کرد.
۱ - ناسامانی در سطح کلان ورزش
بیش از یک سال است که اوضاع کلان ورزش کشور نابسامان است. نه اینکه تنها بودجه سازمانها و ادارات با مشکل مواجه شده، بلکه در حوزه ورزش سران کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش به دلایل مختلف آبشان وارد یک جوی نمی شود و هر از چند گاه شاهد بحثهای مختلف بین این دو نهاد اصلی ورزش بوده ایم. در این یک سال اخیر نیز، اینها که بزرگان ورزش هستند یا در عزل و نصب روسای فدراسیونها با یکدیگر مشکل داشتند و یا در برگزاری یا عدم برگزاری انتخابات کمیته ملی المپیک. همین درگیری ها فضای فدراسیونها را دو قطبی کرده بود و برخی زیر پرچم وزارت ورزش و گروهی دیگر زیر لوای کمیته ملی المپیک خیمه زدهاند.
البته در میانه این آب گل آلود، برخی دیگر فضا را به گونه ای احساس می کنند که در میان این دعواها کسی حواسش به آن فدراسیون مورد نظر نیست و هر گونه که خواسته اند عمل می کنند و خلاصه هرج و مرج کم نظیری در ورزش کشور رواج یافته است.
بی شک وجود این شرایط و کشمکشها در سطح کلان ورزش، تاثیر مستقیم بر شرایط فدراسیونهای ورزشی دارد. شاید یکی از تاثیرهای عینی این دعواها و نابسامانیها، اکنون در دوومیدانی کشور نمایان شده است.
۲ - بودجه ناکافی
تحریمهای ناعادلانه بین المللی علیه جمهوری اسلامی شرایط مالی کم نظیری را در سطح کشور بوجود آورده و به تبع آن همه بخشهای کشور با مشکل کمبود بودجه و نابسامانی مالی مواجه شدند. این موضوع در یک سال گذشته به وضوح در سطح ورزش نیز مشخص بود و در پی همین بحران مالی، بسیاری از مربیان خارجی از ایران رفتند، بسیاری از اردوها لغو شد و بسیاری از برنامه ها به صورت نیمه تمام و معلق رها شد. موج این بی پولی ها در ورزشی مانند دوومیدانی بیشتر بود و شاهد بودیم در این دوران مشکلات زیادی برای قهرمانان و ورزشکاران بوجود آمد. شاید مشکلی که برای احسان حدادی در این یک سال بوجود آمده بیش از همه
دوومیدانی کاران است و باعثشده این ورزشکار نسبت به مسئولان ورزش حسابی ناامید و دل آزرده شود.
البته در این دوران فدراسیون دوومیدانی درآمدزایی به نسبت قابل توجهی را از بخش خصوصی داشته که شاید محل هزینه این درآمدها که در رقابتهایی همچون مسابقات غرب آسیا بوده، چندان محل مناسبی برای این هزینه ها در روزهای بحرانی نبوده است. کمبود بودجه امروز یکی از مشکلات اصلی است که تاثیرات مخربی بر ورزشکاران گذاشته و باعثشده شرایط نامطلوبی بر ورزش حاکم شود.
۳ - نداشتن نظارت مستمر و دقیق
نابسامانی در سطح کلان ورزش و کمبود بودجه در جای خود، اما عملکرد دوومیدانی کاران در رقابتهای آسیایی نشان می دهد هیچ نظارت و پیگیری امور در تیمهای ملی دوومیدانی نبوده، چراکه اگر یک نظارت دقیق و مستمر به صورت سیستماتیک و ارزیابی میدانی صورت می گرفت، بی شک شاهد بسیاری از این اتفاقها نبودیم. به عنوان نمونه وقتی هشت ورزشکار از تیم ایران در مواد مختلف یا رقابتشان را انجام نمی دهند و یا در اتمام مسابقه ناکام می مانند، یعنی گویا رقابتها برای ورزشکاران از اهمیت بالایی برخوردار نبوده و این مسئله به نبود نظارت و مدیریت دقیق بر ورزشکاران بازمی گردد. یا اینکه چطور محسن
ربانی در تهران حدود پنج متر و ۴۰ سانتی متر می پرد، اما در رقابتهایی آسیایی از مانع چهار متر و ۹۰ سانتی متری عبور نمی کند؟ چطور دوندگان سرعت ایران در رقابتهای سطح پائین کازانوف قزاقستان به رکوردهای بی نظیری می رسند و در رقابتهای پراهمیت آسیایی با رکوردهایی چند هفته قبلشان فرسنگها فاصله دارند؟ چطور ورزشکاری که با روزهای آمادگی اش فاصله دارد، براحتی به رقابتهای آسیایی اعزام می شود؟
این مسایل نشان از عمق بی اطلاعی و بی برنامگی دست اندرکاران فدراسیون در امور ورزشکاران دارد. مسئولان کمیته ها و گروها های مختلف که مدعی قهرمانی و دانش آکادمیک هستند، نشان داده اند که در امور اجرایی بسیار سهل انگار و سهو گذر هستند. در غیر این صورت چنین اتفاقی در رقابتهای آسیایی رقم نمی خورد. بی شک بخش زیادی از تقصیرات اکنون به گردن مجموعه عوامل فدراسیون دوومیدانی از صدر تا ذیل است.
۴ - افول ستاره ها
افول ستاره ها یکی از علتهای اساسی مشکلات کنونی تیمهای ملی است. اکنون ستارگانی همچون سجاد مرادی، هادی سپهرزاد، محمد محسن ربانی، روح الله عسگری و برخی دیگر از نفرات برتر تیمهای ملی به آستانه ۳۰ سالگی رسیده اند و اندک اندک در سراشیبی خداحافظی از ورزش قهرمانی قرار دارند. البته این موضوع یک قاعده کلی نیست و هستند قهرمانانی که تا ۴۰ سالگی نیز در عرصه های مهم بین المللی می درخشند. ولی به هر حال شاید توانی که در وجود قهرمانی بیست و یکی – دو ساله وجود دارد، در یک جوان ۳۰ ساله نباشد و این مسئله نیز به یکی از مشکلات کنونی تیم ملی دوومیدانی ایران بدل شده است.
۵ - غفلت پشتوانه سازی در سالهای اخیر
در کنار افول ستاره، نکته حایز اهمیت غفلت جدی در زمینه پشتوانه سازی است. در سالهای اخیر مدیران فدراسیونها در تلاش بوده اند تا با حداکثر استفاده از ستاره ها، بیشترین نتیجه را بدست آورند و جایگاه خود را در پست مدیریت مستحکم کنند. طرح ها و برنامه های گسترده و یکپارچه در زمینه استعدادیابی نیز یا وجود نداشته و یا اگر هم موجود بوده به صورت ناقص اجرا شده است. همین مسئله باعثشده تا از میان دریای استعدادها، تنها تک ستاره هایی به تیمهای ملی دعوت شوند. البته همانهایی هم که در سطح استانها جمع آوری شده بودند به علت مشکلات مالی و مدیریتی عطای کار را به لقایش بخشیده اند تنها
عده اندکی اکنون در رده های پایه حضور دارند. گواه این مطلب رقابتهای نوجوانان جهان است که در سال جاری تنها دو شرکت کننده راهی رقابتها شدند.
۶ - اردوهای نه چندان مطلوب و مربیان کم دانش
دوومیدانی رشته خاصی است که نیاز به اردوهای متعدد دارد و با توجه به تفاوت در مواد مختلف، برگزاری اردوی مشترک در یک مکان خاص نیز با توجه به امکانات موجود بسیار دشوار به نظر می رسد. بنابراین دوومیدانی کاران برای حفظ روحیه، تغییر فضای تمرین و قرار گرفتن در ارتفاع و آب و هوای مختلف، سعی می کنند در طول سال محل تمرینشان را عوض کنند. همچنین باتوجه به رشد بسیار بالای این رشته به لحاظ علمی، آشنا بودن مربیان با علوم روز، زبان انگلیسی، ارتباط با مربیان سایر کشورها و کمپهای تمرینی، توجه به رقابتهای معتبر بین المللی و سعی در حضور ورزشکاران در آن رقابتها، از جمله ضروریات امروز
مربیان دوومیدانی محسوب می شود که متاسفانه بسیاری از مربیان داخلی با این موارد بیگانه هستند. از طرفی مشکلات مالی باعثشده مربیان خارجی نیز به کشورهایشان بازگردند و همین مسئله زمینه های اردوهای نامناسب و حضور مربیان کم دانش را فراهم کرده است. این مورد نیز در سالهای اخیر از مهمترین مشکلات دوومیدانی ایران است. البته بودند افرادی در این میان که اردوهای مناسب داشتند و باز هم نتوانستند در رقابتهای آسیایی نتیجه مناسبی بدست آورند.
۷ - کم انگیزگی ورزشکاران
تمام مواردی که عنوان شد، همگش دست به دست هم داده اند تا این خانواده ناهمگون اکنون در بی انگیزگی بزرگی قرار گیرد. فوقستاره دوومیدانی ایران که احسان حدادی است آنقدر بی انگیزه شده که بارها تکرار کرده به دلیل مشکلات موجود نمی خواهد با نام ایران در رقابتها شرکت کند. سایر ورزشکاران نیز شرایط یکسانی دارند. بیشتر آنها بی انگیزه اند. برخی از نداشتن مربی می نالند و برخی دیگر از نداشتن اردوی مناسب گله می کنند. برخی می گویند حقوق خوبی دریافت نمی کنند و برخی دیگر به دنبال مکملهای غذایی و ماساژور هستند. بنابراین در شرایط موجود بی انگیزگی نیز در میان همه ورزشکاران به موضوعی
همه گیز بدل شده و فدراسیون دوومیدانی اگر قصد برون رفت از شرایط کنونی را دارد، باید فکری جدی و عاجل برای موارد مطرح شده کند.